christos michaelides

Μεταφερθήκαμε ... παραπλεύρως

2010-10-19T02:41:00.001+03:00

Τα νέα εντός λίγων ημερών στο www.filoftero.blogspot.com

ΧΜ

Φύλο Φτερό

2010-10-12T20:59:00.002+03:00

Καινούργιο μπλογκ, απλως για να αφήσουμε τα άλλο πίσω μας, γιατί φορτώθηκε πολύ, με καλά και με άσχημα.

Η διευθυνση ειναι www.filoftero.blogspot.com, και λέω πως είναι άτι σαν μικρή εφημερίδα, με ειδήσεις, σχόλια και σκέψεις που θα ηθελα να μοιράζομαι με καλούς φίλους.

Οσοι πιστοί, και καλοπροαίρετοι, προσέλθετε.

Χ.Μιχαηλίδης

Τα χάπια μου, γιατρέ!

2010-07-23T11:30:00.003+03:00

Το Σάββατο 17.07.2010, δημοσιεύτηκε στη στήλη μου στην «Ελευθεροτυπία», το ακόλουθο κομμάτι:

Οι άνθρωποι κάνουν τους αριθμους

21 δις ευρω είναι στην Ελλάδα οι δαπάνες για την υγεία

5 δις, από αυτά, πάνε για αγορά φαρμάκων

3 δις, από αυτά, είναι τα έσοδα των εταιρειών που παράγουν τα φάρμακα.

62,7% είναι το μερίδιο που εισπράττει η φαρμακευτική εταιρεία στη λιανική τιμή ενός φαρμάκου.

5,3% το μερίδιο της φαρμακαποθήκης.

8,2% το ΦΠΑ.

23,8% πηγαίνει στα φαρμακεία.

35% το περιθωριο κέρδους του φαρμακοποιού για κάθε φάρμακο που πουλάει.

«Πουθενα αλλου δεν ελέγχεται, και μάλιστα με τέτοιο τρόπο, δηλαδή με νόμο, που καθορίζει το περιθώριο κέρδους των φαρμακοποιών. Η Ελλάδα είναι η τελευταία, σοβιετικού τυπου οικονομία στην Ευρωπη» - σχόλιο του κ. Ιωάννη Στουρνάρα, γενικού διευθυντή του Ιδρυματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνων, ΙΟΒΕ, και καθηγητή του τμήματος Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστημιο Αθηνων.

94,2 φαρμακεία ανά 100.000 κατοικους έχει η Ελλάδα. Αυτό την κατατάσσει στην 1^η θεση, στην Ευρωπη.

150 φαρμακαποθηκες και συνεταιρισμοί φαρμακοποιών υπάρχουν στη χωρα μας. Ειμαστε 3^οι, διεθνως, σ’ αυτήν την «επίδοση». Στη Γαλλία λειτουργουν μόλις 9, και στη Γερμανία 16.

21% της συνολικής δαπάνης στην υγεία, δηλαδή περίπου ένα-πέμπτον, που είναι σχετικά μικρό μέρος, «καταλαμβάνει» το φάρμακο. Κύρια αιτία διόγκωσης των δαπανών υγείας αποτελεί η υπερκατανάλωση των υπηρεσιών και όχι η τιμή τους, αναφερει σε πρόσφατη έρευνά του το ΙΟΒΕ.

3^η χωρα στον κόσμο είναι η Ελλάδα σε αριθμό μαγνητικών τομογραφων, μετα τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία – κατ’ αναλογία πληθυσμού, εννοείται.

5^οι είμαστε στους αξονικούς τομογραφους, μετα τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Αυστραλία και την Νότια Κορέα.

1^οι στον κόσμο είμαστε στην «κατανάλωση» MRI. 1 στους 10 Ελληνες κάνει μαγνητική τομογραφία.

«Υπερβάλλουσα ζητηση και κατανάλωση που δεν δικαιολογείται με τίποτα», σχόλιο του Καθηγητή κ. Ιωάννη Κυριόπουλου, αανπληρωτή κοσμήτωρα της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας.

6 γιατρους ανά 1000 κατοιικους έχουμε στην Ελλάδα – ποσοστό πολύ υψηλότερο από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, που είναι 3,2 γιατροι ανά 1000 κατοίκους.

3,4 η αναλογία στους διπλωματούχους νοσηλευτές στην Ελλάδα. 9 ο μέσος όρος των χωρών-μελών του ΟΟΣΑ. Δηλαδή, έχουμε πλεόνασμα γιατρών και έλλειμμα νοσηλευτικού προσωπικού.

62,9% των δαπανών για την υγεία στην Ελλάδα καλύπτονται από το Δημόσιο.

37,1% των δαπανών για την υγεία στη χώρα μας καλύπτονται ιδιωτικώς.

«Παρόλο που στην Ελλάδα τα τελευταία 25 χρόνια λειτουργεί Εθνικό Σύστημα Υγείας, το ύψος της ιδιωτικής δαπάνης υγείας προσιδιάζει περισσότερο σε ιδιωτικά συστήματα υγείας» - σχόλιο του καθηγητή Στουρνάρα.

94,6% της φαρμακευτικής δαπάνης στην Ελλάδα καλύπτεται από τα δημόσια ταμεία. Το 5,4% καλύπτεται από ιδιώτες. Αυτό, σύμφωνα με το ΙΟΒΕ, επιβεβαιώνει ότι «Το φάρμακο στην Ελλάδα αποτελεί κοινωνικό αγαθό, καθώς η σχετική δαπάνη καλύπτεται κυρίως από την κοινωνική ασφάλιση».

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Όλα τα στοιχεία της σημερινής στήλης παρουσιάστηκαν κατά την διάρκεια ημερίδας εργασίας (workshop) που έγινε στο Χίλτον προχθές, με θέμα τις δαπάνες για την υγεία και η πολιτική για το φάρμακο. Εκτός από τους καθηγητές κ. Κυριόπουλο και Στουρνάρα, μίλησε, εκπροσωπώντας τον Σύνδεσμο Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδα (ΣΦΕΕ), το μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου, και Αντιπρόεδρος της Novartis Hellas κ. Κωνσταντίνος Φρουζής.

**************

Εκτοτε, έλαβα και αναδημοσιευω εδώ, τις ακόλουθες αντιδρασεις:

1. «απο ελευθεροτυπια σαββατου

62.7+5,3+8,2+23.8=100

το 35% περιθωριο κερδους τι ειναι?? οεο

και στο 23.8 (που ειναι το σωστο-μικτο κερδος) δεν εχει και φπα?? καθυστερησεις πληρωμης απο ταμεια???

αρα που βγαινει το καθαρο 35%????

σαν καλος δημοσιογραφος ελπιζω να κανετε τη διορθωση και να τριξετε τα δοντια σε αυτον που σας εδωσε τα νουμερα

μπορειτε επισης να αναφερετε ποιος ηταν

η Λουκα?, ο alapis? η τα Lidl?

o φαρμακοποιος σας».

2. «ΚΥΡΙΕ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ,

ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (17-07-2010) ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΕΧΕΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΣΕΙΣ ΕΧΕΤΕ ΠΑΡΑΘΕΣΕΙ. ΟΜΩΣ ΣΕ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΝΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ. ΤΟ 62,7% ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΔΙΟ ΠΟΥ ΕΙΣΠΡΑΤΤΕΙ Η ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΤΗ ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ ΕΝΟΣ ΦΑΡΜΑΚΟΥ. ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ? ΠΩΣ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΚΕΡΔΟΥΣ ΤΗΣ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΦΑΡΜΑΚΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ ΕΙΝΑΙ 62,7%?ΑΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΦΑΡΜΑΚΟ ΠΟΥ ΚΟΣΤΙΖΕΙ 100 ΕΥΡΩ Ο ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ 23,35 ΕΥΡΩ, Η ΦΑΡΜΑΚΑΠΟΘΗΚΗ 5,3 ΕΥΡΩ ,Η

ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ 62,7 ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΟ ΦΠΑ. ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΜΩΣ ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ, ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΙΟΝΤΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΩΝ 62,7 ΕΥΡΩ? ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ

ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΚΑΙ ΑΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΚΕΡΔΟΥΣ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΑΝΑ ΕΜΒΟΛΙΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ, ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ

ΚΕΡΔΟΥΣ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΘΟΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΛΕΓΧΕΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΙΚΑ ΕΧΕΙ ΤΡΙΨΗΦΙΟ ΑΡΙΘΜΟ(100%-300% ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!). ΤΟ ΦΠΑ ΣΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΙΝΑΙ 11%! ΧΟΝΔΡΙΚΗ ΤΙΜΗ ΦΑΡΜΑΚΟΥ ΕΠΙ 35% ΕΠΙ 11% ΦΠΑ =ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ ΦΑΡΜΑΚΟΥ!

ΠΟΣΟΣΤΟ ΚΕΡΔΟΥΣ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΑΡΜΑΚΟ ΠΟΥ Η ΧΟΝΔΡΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΤΙΖΕΙ 100 ΕΥΡΩ Ο ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΟΥΛΑΕΙ 149,85 ΕΥΡΩ. ΑΡΑ ΕΧΕΙ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΣΤΑ 149,85 ΕΥΡΩ----------- 35ΕΥΡΩ

ΣΤΑ 100 ΕΥΡΩ----------------Χ? Χ=35/149,85 επι 100=23,35 ΕΥΡΩ ΜΙΚΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΛΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΚΕΡΔΟΥΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΙΟΝ? ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ? ΓΙΑ ΨΑΧΤΕ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ

ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΚΛΑΔΟ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΚΕΡΔΟΥΣ? ΚΑΙ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΕΙΔΑΤΕ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΝΙΩΣΑΜΕ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΡΤΕΛ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΕΞΕΛΕΚΤΟ ΑΝΕΒΑΣΜΑ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ ΜΕ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ

ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ! ΚΑΙ ΤΙ ΕΠΑΡΚΕΙΑ ΦΑΡΜΑΚΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΚΑΙ ΤΙ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΚΕΡΔΟΥΣ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΥ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΤΟΥ?

ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Ο ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ ΕΚΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ! ΔΗΛΑΔΗ ΕΑΝ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΓΡΑΨΕΙ DEPON ΕΓΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩΣΩ DEPON ΚΑΙ ΟΧΙ APOTEL ΚΑΙ ΟΧΙ PANADOL ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΣΚΕΥΑΣΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ PARACETAMOL ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΜΕΝΑ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΜΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙ ΜΕ

ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΕΓΩ ΤΟ ΠΟΥΛΑΩ. ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΤΟ ΚΡΙΝΩ ΩΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΕΓΩ ΔΙΔΑΣΚΟΜΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΦΑΡΜΑΚΟΥ ΚΑΙ ΒΙΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ!

ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ 35%?

94,2 ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ ΣΤΟΥΣ 100.000 ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ.....ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. ΚΑΙ ΑΡΑ

ΤΙ?ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ?ΠΟΣΟ ΚΟΣΜΟ

ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ?ΜΗΠΩΣ ΤΟΝ ΥΠΕΡΔΙΠΛΑΣΙΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΗΣ

ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ?ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ Ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ

ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΕΝΑ ΝΟΥΜΕΡΑΚΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΑΙ

ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΝΩ

ΣΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΩΣ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ Ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ

ΖΩΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ?

ΚΑΙ ΑΣ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ!ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ ΓΙΑΤΙ?ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ

ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ,ΓΙΑ

ΝΑ ΑΥΞΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΙΩΝ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ

ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΣ ΤΟΥΣ,ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΩΣΤΕ ΝΑ

ΣΥΜΠΙΕΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΤΟΥΣ 'Η ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΟΥΣ

ΣΤΗΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΥ ΤΗΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ

ΤΩΝ ΟΡΕΞΕΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΩΝ?

ΣΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΗΣ ΕΡΩΤΗΜΑ!ΟΙ ΝΕΟΙ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΙ

ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΓΑΣΤΟΥΝ?

ΜΗΔΕΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΡΕΥΝΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΜΕ ΤΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΤΗΣ ΤΜΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ,ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΓΙΑ

ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΤΟΥ

ΤΖΙΡΟΥ ΤΟΥΣ,ΚΑΜΙΑ ΜΕΡΙΜΝΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗΣ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΓΙΑ

ΑΝΑΓΚΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΤΗΣ

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ,ΚΑΜΙΑ ΜΕΡΙΜΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ ΣΤΟ

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ

ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟ ΤΕΤΟΙΟΝ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ

ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΤΣΟΥΧΤΕΡΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ.ΚΑΜΙΑ ΜΕΡΙΜΝΑ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟΥΣ ΚΛΙΝΙΚΟΥΣ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ

ΘΑ ΜΕΙΩΝΑΝ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΤΗΝ ΔΑΠΑΝΗ ΦΑΡΜΑΚΩΝ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ

ΧΡΟΝΟ ΝΟΣΗΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ.ΚΑΜΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΓΙΑ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΕΙ ΤΩΝ

ΦΑΡΜΑΚΟΟΙΚΟΝΟΜΩΝ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ

ΦΑΡΜΑΚΟ!

ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ!

150 ΦΑΡΜΑΚΑΠΟΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ.ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΜΑΣ

ΠΕΙΡΑΞΕ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ?ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΜΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΟΛΙΓΟΠΩΛΙΑ

ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΡΑΣΤ?ΘΕΛΕΤΕ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΜΑΣ ΩΘΗΣΕΤΕ ΣΤΗΝ

ΥΠΟΔΟΥΛΟΣΗ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΜΑΣ?ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΜΑΣ

ΣΤΟΧΕΥΕΤΕ?ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ ΓΙΑ ΝΑ

ΜΗΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΡΕΙΤΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΗΣ

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΠΡΟΙΟΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ ΚΑΙ

ΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΦΑΡΜΑΚΑΠΟΘΗΚΕΣ ΜΕ ΤΟ ΑΝΑΛΟΓΟ ΑΡΙΘΜΟ

ΦΑΡΜΑΚΕΙΩΝ ΠΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ!

ΤΕΛΟΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

ΤΙΜΗΣ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΥ ΣΑΣ ΔΗΛΩΝΩ ΠΩΣ ΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

ΑΓΑΘΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟ.ΕΑΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ

ΣΤΙΣ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΑΘΕΡΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΚΕΡΔΟΥΣ ΤΗΝ

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΤΟΤΕ ΕΚΤΟΣ

ΤΩΝ ΤΡΑΣΤ ΣΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΟΥΣ

ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ ΜΕΣΟΥΡΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ

ΠΛΟΥΤΙΖΟΥΝ ΕΝΩ Ο ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ ΑΑΔΥΝΑΤΕΙ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΤΟΥ

ΑΝΑΓΚΕΣ,ΤΟΤΕ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΘΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΦΑΡΜΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟΤΕ Ο ΤΑΞΙΚΟΣ

ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΜΦΑΝΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΑΕΙ

ΠΕΡΙΠΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΚΑΙ Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΑΓΓΙΖΕΙ!

ΑΝ ΚΑΤΙ ΣΑΣ ΑΓΓΙΞΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΝΑΦΕΡΕΤΕ ΤΑ ΣΤΗΝ ΣΤΗΛΗ ΣΑΣ!

ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

ΒΛΑΧΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΝΕΟΣ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ!

ΥΓ ......... 3 ΔΙΣ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΩΝ?ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΟ ΤΟΥΣ ΚΕΡΔΟΣ?ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ?ΣΤΑ ΕΞΟΔΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΝ ΚΑΙ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΩΣΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΑΡΟ ΤΟΥΣ ΚΕΡΔΟΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΜΙΚΤΟ ΠΟΣΟ ΔΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΠΛΗΡΩΜΕΣ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΟΥΝ?ΤΑ ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΠΩΣ ΤΑ ΟΡΙΖΟΥΝ?Η ΤΙΜΗ ΑΓΟΡΑΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΥΛΗΣ ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ?ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΚΟΜΗ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ!»

3. «Κε Μιχαηλίδη. Το συνοπτικό σας άρθρο για την υγεία ήταν σαφέστατο και ενημερωτικό. Συγχαρητήρια! Σας διέφυγε όμως κάτι...το ιδιοφυές ωράριο λειτουργίας των φαρμακείων! Στην Φαρμακευτική Περιφέρεια Θεσσαλονίκης υπάρχουν 1250 φαρμακεία περίπου... Στην πόλη της Θεσσαλονίκης 1100 περίπου... Το απόγευμα της Δευτέρας και της Τετάρτης παραμένουν κλειστά. Το Σάββατο παραμένουν κλειστά όλη την ημέρα (παγκόσμια πρωτοτυπία)! Βέβαια, παραμένουν εν λειτουργία τα εφημερεύοντα, 45 - 47 περίπου, για τον Δήμο Θεσσαλονίκης και όλους τους όμορους Δήμους μαζί! Το 4,3% των 1100 δηλαδη! Το καλοκαίρι για ένα μήνα, 16 Ιουλίου - 13 Αυγούστου 2010, δεν λειτουργούν καθόλου το απόγευμα, με άδεια του Νομάρχη μας ασφαλώς, κατόπιν θετικής απόφασης του 99,5% των φαρμακοποιών του Συλλόγου.Το 4,3% όμως εφημερεύει, ευτυχώς! Κε Μιχαηλίδη, ποιος είπε ότι ο προστατευτισμός στα επαγγέλματα βλάπτει όλους τους πολίτες και την οικονομία; Στην διάθεση σας για κάθε διευκρίνιση.

Δημήτριος Ζωγράφος, Φαρμακοποιός (...30 χρόνια)»

4. Αξιότιμε κύριε Μιχαηλίδη

Στην τακτική σας στήλη της «Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας» της 17/7/2010 φιλοξενήσατε δεδομένα για τις δαπάνες υγείας στη χώρα μας , προερχόμενα κυρίως από τον κ. Στουρνάρα του ΙΟΒΕ.

Με την παρούσα δεν επιδιώκεται το «άνοιγμα διαλόγου» ή «καταγγελία» και άλλα βαρύγδουπα που αρέσουν στους ανθρώπους εξουσίας και επιχαίρουν οι άνθρωποι των media.

Απλά στην παράθεση τέτοιων δεδομένων απαιτείται απόλυτη ορθότητα αλλιώς βγαίνουν μαγικές εικόνες και αλγεινές εντυπώσεις σαν αυτές που δημιούργησε σε πολλούς «γνωρίζοντες» του υπερειδικού χώρου της υγείας το άρθρο που φιλοξενήσατε.

Καταρχήν πολύ θα ήθελα να μην αμφισβητήσω το κύρος και την σοβαρότητα του κ. Στουρνάρα , ή όποιου άλλου έδωσε τέτοια στοιχεία, αλλά η σταθερή λιανική τιμή των φαρμάκων είναι μια σταθερή αξία – βάση υπολογισμών και στοιχειοθέτησης φαρμακευτικών πολιτικών σε όλη την Ε.Ε. Πως προκύπτει ότι είμαστε χώρα σοβιέτ δεν γίνεται αντιληπτό. Στο νέο σύστημα υγείας που προσπαθεί να εφαρμόσει ο πρόεδρος των ΗΠΑ για πρώτη φορά μπήκε πλαφόν οροφής τιμών φαρμάκων, επειδή τώρα πληρώνει το Federal αλλά είναι γνωστό ότι ευρύτατα ο κ. Ομπάμα. κατηγορήθηκε για το θέμα αυτό σοβιετικής αντίληψης.

Αναφέρεται στο άρθρο ότι το κέρδος φαρμακοποιού στη λιανική τιμή των φαρμάκων σωστά είναι 23,8% αλλά πιο κάτω ότι ο φαρμακοποιός κερδίζει 35% !!

Το κέρδος του φαρμακοποιού στην Ελλάδα είναι λοιπόν στον Μ.Ο. των χωρών της Ε.Ε. και πουθενά σε κανένα φαρμακοοικονομικό τύπο ή άλλο δεδομένο φαίνεται να είναι το σημείο που επηρεάζει την φαρμακευτική δαπάνη. Ο συγγραφέα του άρθρου σας προκειμένου να φανεί φεστός στα νούμερα του ΙΟΒΕ αδιαφορεί για το φάρμακο ως μικτό αγαθό που εμπεριέχει υπηρεσίες υγείας και υπακούει σε κανόνες όχι της ελεύθερης αγοράς αλλά της φαρμακοοικονομίας την οποία προφανώς αγνοεί .

Είναι κατανοητό οτι πρέπει να υπάρξουν οι άνθρωποι που θα αιτιολογήσουν την εφαρμογή του μνημονίου στον τομέα των φαρμάκων ιδίως εκεί που γίνεται αναφορά στον «ανταγωνισμό» των τιμών τους και συγχέουν την διαπραγμάτευση με τον φαρμακοποιό. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί δεν γνωρίζουν την ουσία της φαρμακευτικής περίθαλψης και λειτουργούν παρά το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αποφεύγουν να αναφερθούν στην ασφάλεια των φαρμάκων , στην ακραία επικινδυνότητα από την πτώση ποιότητας των υπηρεσιών υγείας , στην τελική αύξηση με ραγδαίο ρυθμό της φαρμακευτικής δαπάνης από τέτοιου είδους απελευθερώσεις που ευαγγελίζονται σε ενδεχόμενους θανάτους λόγω κακής προσβασιμότητας των πολιτών στην φαρμακευτική περίθαλψη.

Επιτέλους ένα απλό ξεφύλλισμα πρόσφατων μελετών του L.S.E. θα τους προστάτευε από την προβολή – ως θέσφατου μάλιστα- τέτοιων απόψεων.

Με Τιμή

Δημήτρης Καραγεωργίου

Γεν. Γραμματέας Π.Φ.Σ.

5. Κύριε Μιχαηλίδη

Σχετικά με τα γραφόμενα σας στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 17/7/2010 έχω να επισημάνω τα εξής :

1. Πολύ σωστά γράφετε ότι «το 23,8% της λιανικής τιμής του φαρμάκου πηγαίνει στα φαρμακεία ». Αυτό ακριβώς είναι και το μικτό ποσοστό κέρδους του φαρμακείου. Δηλαδή όταν ο φαρμακοποιός πουλάει ένα φάρμακο λιανικής τιμής 100 € κερδίζει 23,8 € . Αυτό είναι το κέρδος του προ φόρων και προ εξόδων . Από αυτά τα 23,8 € που κερδίζει ανά 100 € τζίρου, καλύπτει λειτουργικά έξοδα (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ενοίκιο) μισθούς και ένσημα υπαλλήλων , αυτασφάλιση του ιδίου , χρηματοοικονομικά έξοδα / δάνεια ή factoring λόγω καθυστερήσεων στις εξοφλήσεις των ασφαλιστικών ταμείων και φυσικά την απόσβεση ενός σημαντικού κεφαλαίου που διατέθηκε και είναι δεσμευμένο για την σωστή λειτουργία του φαρμακείου.

Αν αφαιρεθούν όλα τα ανωτέρω από το 23,8% μικτό κέρδος απομένει 10,8% καθαρό κέρδος. Κάθε άλλο ποσοστό που γράφεται (όπως το 35% που αναφέρετε στην στήλη σας) ή ακούγεται είναι τελείως ανακριβές. Άλλωστε και η εφορία αυτά τα πoσοστά αναγνωρίζει και επ΄ αυτών φορολογεί.

2. Αποδίδετε στον κ. Στουρνάρα – και δεν έχω λόγο να αμφισβητώ την σωστή μεταφορά των λεγομένων του – ότι πουθενά αλλού δεν ελέγχεται με νόμο το περιθώριο κέρδους των φαρμακοποιών και η Ελλάδα είναι η τελευταία σοβιετικού τύπου οικονομία στην Ευρώπη».Σας πληροφορώ λοιπόν ότι σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο το ποσοστό κέρδους των φαρμακοποιών καθορίζεται με νόμο. Δεν γνωρίζω ποιες αντιλήψεις έχει επ΄ αυτού ο κ. Στουρνάρας.

Δηλαδή θα έπρεπε το κέρδος του φαρμακοποιού και κατ΄ επέκταση η λιανική τιμή του φαρμάκου να καθορίζονται με βάση τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης; Με άλλα λόγια να θυσιάσουμε και το φάρμακο δηλαδή και την υγεία του πολίτη στον βωμό της ανταγωνιστικότητας; Αλήθεια μπορείτε να μου θυμίστε ένα προϊόν που η απελευθέρωση της τιμής του λειτούργησε υπέρ του καταναλωτή; Μήπως τα καύσιμα;

Μήπως μπορούν να φαντασθούν κάποιοι σε ποια ύψη θα φθάσει το χειμώνα η τιμή του αντιγριπικού εμβολίου και μάλιστα σε περίοδο επιδημίας , εάν ισχύει ο κανόνας της προσφοράς και της ζήτησης;

Δεν ξέρω επίσης αν το σενάριο που καλλιεργούν περιλαμβάνει και περιόδους «προσφορών» και «εκπτώσεων» (π.χ. στα αντιβιοτικά το καλοκαίρι) κατά τα πρότυπα των εμπορικών καταστημάτων που ξεπουλούν λόγω τέλους εποχής.

Ας καταλάβουν λοιπόν όλοι ότι το φάρμακο δεν είναι οποιοδήποτε εμπορικό προϊόν είναι κοινωνικό αγαθό και ως τέτοιο το επιβεβαιώνει η Π.Ο.Υ. και οι αποφάσεις ανωτάτων Ελληνικών Δικαστηρίων , αλλά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

3. Τέλος αναρωτιέμαι γιατί δεν αναφέρετε κάτι για το τριπλάσιο σε σχέση με τον φαρμακοποιό κέρδος της φαρμακοβιομηχανίας , που και αυτό καθορίζεται με νόμο; Δεν ενόχλησε λοιπόν κανένα; Εδώ λοιπόν φαίνεται ότι υπάρχουν ισχυρά «σοβιετικού» ή άλλου τύπου συμφέροντα.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΓΙΩΝΑΣ

Συνένοχοι είμαστε όλοι στη τρέλλα...

2010-06-08T15:10:00.003+03:00

Ο «Πολιτισμός» είναι το πιο προσφιλές θέμα συζήτησης στην Ελλάδα.

Όπως είναι και η «Παιδεία».

Τα προσεγγίζουμε και τα εκφράζουμε αμφότερα με έναν στόμφο, που όλοι, στα μικρά μας χρόνια, κληρονομήσαμε από τους μεγαλύτερους. Τον γονιό, τον συγγενή, τον γείτονα, τον δάσκαλο, τον αξιωματικό, τον δημαρχο, τον υπουργό, τον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο.

Με την ίδια έπαρση μιλάμε για αυτά και εμείς σημερα στα δικά μας παιδιά. Και έτσι, όλοι έχουμε πιά την αδιασάλευτη πεποιθηση ότι, όταν λέμε «Πολιτισμός» και «Παιδεία», εννοούμε κάτι δικό μας, που το είχαμε δικό μας, κάποιοι μας το πήρανε, και η μόνη λύση για να βγούμε από το θλιβερό μας αδιέξοδο είναι να συνεχίσουμε να φωνάζουμε (πάντοτε σε κενό αέρος!), μέχρις ότου φιλοτιμηθούν και μας το δώσουν πίσω.

Αυτή η εξωφρενική ψευδαίσθηση κρατάει χρόνια. Οι επιπτώσεις της είναι διάχυτα αποτυπωμένη στα πρόσωπα όλων μας. Ετσι σαν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, βλέπουμε μπροστά μας, όχι αυτό που πραγματικά είμαστε (δηλαδή, ένα απελπιστικό συνονθύλευμα από περιστασιακές επιτυχίες και αδιάκοπες αποτυχίες),αλλα ένα καταθλιπτικό αποτύπωμα μιας ένδοξης, κάποτε, καρικατούρας.

Τι άραγε, όμως, είναι ο «Πολιτισμός» που τόσο πολύ – στα λόγια μόνο – πιστεύουμε, και φωνάζουμε ότι μας λείπει;

Πως τον ορίζει ο κάθε ένας από εμάς που αυτοδιορίζεται «πρεσβευτής» του, και εκφράζεται εν ονόματί του;

Ποια γλώσσα χρησιμοποιούμε για να τον περιγράψουμε; Ποιες γνώσεις διαθέτουμε για να τον στηρίξουμε; Ποια σκέψη παιδεύουμε για να τον πάμε ένα βήμα παραπέρα;

Πόσα δεδομένα έχουμε αμφισβητήσει; Πόσα λάθη έχουμε παραδεχτει; Πόσες αλήθειες έχουμε ερευνήσει ξανά; Πόσες καινούργιες ιδέες έχουμε παράξει;

Κάθε μεταρρυθμιστική απόπειρα ήταν, και είναι ακόμα, ένα μεγάλο και, αποκρουστικό πια, αστείο. Οσοι τις προετοίμασαν. Οσοι τις πρότειναν. Οσοι τις επεξεργάστηκαν και τις παρουσίασαν. Οσοι δεχτηκαν η αρνηθηκαν να τις συζητήσουν. Οσοι μετείχαν σε επιτροπές και όσοι αποχώρησαν από αυτές. Οσοι ψήφισαν, και όσοι απείχαν. Οσοι είπαν «ναι» με κλειστά μάτια, και όσοι διαδήλωσαν χωρίς να ξέρουν γιατί…

Ολοι, μα όλοι, συνένοχοι στο μεγαλύτερο έγκλημα που έγινε ποτέ σ’ αυτόν τον τόπο – κι άς λένε ωρισμένοι για το Χρηματιστηριο, τα οπλικά συστήματα, η τη Ζίμενς – σιγά!, αυτές τις παρεκτροπές τις έχουν και αλλού. Ανέλαβαν να ασχοληθούν με τον «πολιτισμό» και την «Παιδεία» άνθρωποι χωρίς ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Αν υπήρξαν δε και πέντ-έξη αξιόλογοι και διαφορετικοί (παραπάνω, ούτε για αστείο…), το γεγονός ότι είμαστε εδώ σήμερα και ακόμα συζητάμε την ανυπαρξία ενός πολιτισμένου και πεπαιδευμένου έθνους καθιστά την δική τους ευθυνη ακόμα μεγαλύτερη.

Θα ξεχώριζα μόνον εκείνον ή εκείνους που θα έβγαιναν έξω από το σύστημα, και θα φώναζαν με όλη τη δύναμη του είναι τους, ονομαστικά, ποιοι βάζουν φρένο στα πάντα; Ποιοι δεν θέλουν σοβαρά σχολεία και πανεπιστήμια στη χώρα μας; Ποιοι περιορίζουν την περί ακαδημαϊκής αναβάθμιση συζήτηση στο ξεπερασμένο, ύποπτο, και προσβλητικό για κάθε κοινό νου θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου; Ποιοί επιμένουν, ποιοι θεωρούν ότι ο Πολιτισμός είναι μόνο θέμα χορηγιών και επιδοτήσεων σε μια χούφτα «καλλιτέχνες», συνήθως κομματικής χροιάς; Ποιοι έχουνε κάνει φέουδό τους τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια; Ποιοι έχουν καταπιεί όλες τις κοινοτικές επιχορηγήσεις για εκπαιδευτικά προγράμματα; Ποιοι έγιναν πλουσιοι από «Πολιτιστικές Ολυμπιάδες» που δεν άφησαν τίποτα όύτε σε ξένους, ούτε και σε ιθαγενείς;

Τους περισσότερους τους ξέρουμε, αλλά έχουμε ανάγκη να ακουσουμε τα ονόματά τους. Ενα-ένα, αραδιασμένο σε μια κοινή ανακοίνωση, που να φέρει την υπογραφή έστω ενός αγανακτισμένου πολίτη, που να έζησε από μέσα όλη τη σαβούρα, να γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα με το «νί» και με το «σίγμα», και να αναλάβει γενναία την ευθύνη της απόφασής του, όχι απλώς να βγει από το σύστημα, αλλά και να το πολεμήσει κιόλας.

Κάθε μέρα, ό κόσμος εμβρόντητος ακούει ιστορίες για παρατυπίες, απάτες, κλεψιές, ψέματα, δωροδοκίες. Εχει μπερδευτεί. Είναι εξοργισμένος. Ψυχραιμία εν έχει. Θέλει εκδίκηση και αιμα. Σπάει βιτρίνες και ζητάει να πάνε στη φυλακή οι κλέφτες. Κοιτάζει γυρω, σα χαμένος, και δεν βλέπει πουθενά κάποιον που να του φαντάζει διαφορετικός.

Εάν υπάρχουν αυτοί, που κρύβονται και δεν βγαινουν;

Φοβουμαι πως δεν υπαρχουν.

Είναι απλώς παρατηρητές, και σχολιάζουν, όπως και εγω. Γράφοντας ανόητα άρθρα για τον «Πολιτισμό» και τη «Παιδεία», και ανεβάζοντάς τα στο Ιντερνετ και στα μπλογκς

ΕΚΠΟΜΠΗ 04.05.2009

2009-05-04T18:15:00.003+03:00

Με φωνή βραχνή από το γήπεδο
(Πονεμένος, αλλά πάντα περήφανος «Ενωσίτης»)

1. DAVID POPPER – Gavotte, Op.23. (Le Grand Tango, and other Dances for Cello and Piano, NAXOS).

2. DMITRY SHOSTAKOVICH – Lyric Waltz, Suite for Jazz Orchestra No.1. Ballet Suite No.1. Russian Philharmonic Orchestra/Dmitry Yablonsky. (Shostakovich. Ballet Suites No.1-4, NAXOS)

3. CHRISTOPH WILLIBALD GLUCK – “Che faro senza Euridice?” και Ballet από την όπερα «Ορφέας και Ευριδίκη». London Philharmonic Orchestra/Leonard Leppard, ERATO.

4.PETRA BERGER – Close Your Eyes. (Petra Berger, Eternal Woman, UNIVERSAL).

5. WIM MERTENS, μουσική από την ταινία «The Belly of an Architect», του Peter Greenaway. MATERIALI SONORI.

6. JOSEPH HAYDN – Συμφωνία αρ.104, του «Λονδίνου», με την Φιλαρμόνια Ουγγάρικα. Στο πόντιουμ ο Αντάλ Ντοράτι.

7. GEORGE ENESCU – Ρουμάνικη Ραψωδία αρ.1 σε Λα Μείζονα. Φιλαρμονική Ορχηστρα του Μόντε Κάρλο/Λόρενς Φόστερ. WARNER CLASSICS.

8. ARAM ILICH KHACHATURIAN – «Αντάτζο του Σπάρτακου και της Φρυγίας», από τη 2η Ορχηστρική Σουίτα του μπαλέτου «Σπάρτακος». Συμφωνική Ορχηστρα της Αγίας Πετρούπολης/Αντρε Ανιτσάνοφ.

9. PETE SEEGER – Where have all the flowers gone. Performed live with Tao Rodriguez-Seeger. FALL RIVER MUSIC.

10.BRUCE SPRINGSTEEN – We Shall Overcome (The Seeger Sessions, COLUMBIA).

11.FRANZ SCHUBERT – 4ο μερος, Rondo, Allegro vivace-Presto από το Τρίο για πιάνο, βιολί και βιολοντσέλλο, σε Σι Υφεση μείζονα, έργο 99. (Jean-Claude Pennetier, piano. Regis Pasquier, violin. Roland Pidoux, cello. HARMONIA MUNDI.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Επειδή το ζήτησαν πολλοί ακροατές, ιδού και τα λόγια του τραγουδιού του Σήγκερ.

WHERE HAVE ALL THE FLOWERS GONE

words and music by Pete Seeger
performed by Pete Seeger and Tao Rodriguez-Seeger

Where have all the flowers gone?
Long time passing
Where have all the flowers gone?
Long time ago
Where have all the flowers gone?
Girls have picked them every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the young girls gone?
Long time passing
Where have all the young girls gone?
Long time ago
Where have all the young girls gone?
Taken husbands every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the young men gone?
Long time passing
Where have all the young men gone?
Long time ago
Where have all the young men gone?
Gone for soldiers every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the soldiers gone?
Long time passing
Where have all the soldiers gone?
Long time ago
Where have all the soldiers gone?
Gone to graveyards every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the graveyards gone?
Long time passing
Where have all the graveyards gone?
Long time ago
Where have all the graveyards gone?
Covered with flowers every one
When will we ever learn?
When will we ever learn?

©1961 (Renewed) Fall River Music Inc
All Rights Reserved.

ΕΚΠΟΜΠΗ 01.05.2009

2009-05-04T18:07:00.002+03:00

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ. «Μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό...»

1. ANTONIO VIVALDI – The Four Seasons – Spring. Op.8, no.1, RV269. Stuttgarter Kammerorchester. Karl Munchinger. (The Essential Vivaldi – Decca)

2. ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ – Το Τριαντάφυλλο. (Η Αλλη Αγορά).

3. GIUSEPPE VERDI – La donna e mobile (Rigoletto) – Alfredo Kraus, tenor. RCA Italiana Opera Orchestra/Georg Solti, conductor.

4. RONALD BINGE – Elizabethan Serenade. (Elizabethan Serenade, The Best of British Light Music, NAXOS).

5. SECRET GARDEN – Serenade to Spring. (Songs fron a Secret Garden).

6. BEE GEES – First of May. (Best of Bee Gees)

7. W.A.MOZART – Presto from A Musical Joke, K.522, Academy of St. Martin-In-The Fields’ Chamber Ensemble. (Mozart in the Morning, PHILIPS).

8.RENE AUBRY – Prima Donna. (Rene Aubry, Plaisirs D’Amour). Χρησιμοποιήθηκε ως χαλί.

9. ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ – Πρωτομαγιά. (Τραπεζάκια Εξω).

10.ARAM KHACHATURIAN – Suite: Masquerade. (Khachaturian, Suite & Dances, Armenian Philarmonic Orchestra/Loris Tjeknavorian, ALTO).

11. BERNARD HERRMAN – Citizen Kane, The Concert Suites. London Philarmonic.

12.W.A.MOZART – Overture & Voi Che Sapete from The Marriages of Figaro. BBC Symphony Orchestra/Colin Davis, conductor.

13.MIKIS THEODORAKIS – Three Epitafios. (The Guitarist John Williams).

14.NICOLO PAGANINI – Sonata Concertata M.S 2 – 2 mov. (Complete Works for Violin and Guitar, DYNAMIC).

15. ANDREW LLOYD WEBER – “Memory” from Cats. (Reverie. Jian Wang, Goran Sollscher, DEUTSCE GRAMMOPHON).

16. LUDWIG VAN BEETHOVEN – Variations on “Se vuol ballare” from Mozart’s Le Nozze di Figaro, WoO 40. (Beethoven Violin Sonatas, NAXOS).

ΙΙΙ. «Οι Ευγενείς Ερασιτέχνες...»

2009-03-07T20:26:00.002+02:00

ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ του 2004, ο Αγγλος επιχειρηματίας Άντρου Κην, (φωτογραφία), από τους πρωτοπόρους της ανάπτυξης της λεγόμενης «ψηφιακής μπίζνες» στο Ιντερνετ, κυρίως στο πεδίο των κάθε λογής μίντια, συμμετείχε μαζί με άλλους περίπου 200 συναδέλφους του – «αφρόκρεμα της Silicon Valley», τους χαρακτηρίζει – σε μιά «διήμερη κατασκήνωση», έτσι ονομάζεται, που διοργανώνει κάθε χρόνο ο κ. Τιμ Ο’ Ράϊλι, πολυεκατομυριούχος επιχειρηματίας, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της εταιρείας «O’Reilly Media», μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο στη πώληση βιβλίων, περιοδικών και οργάνωση σεμιναρίων γιά θέματα τεχνολογίας πληροφοριών. Οι συμμετέχοντες σε αυτήν την «κατασκήνωση», είναι επίσης πολύ πλούσιοι και πολύ πετυχημένοι entrepreneurs στη λεγόμενη «βιομηχανία της ψηφιακής τεχνολογίας», που έχει έδρα της την περίφημη Silicon valley του Σαν Φρανσίσκο. Επιπλέον, όπως λέει ο Κήν, μοιράζονται «μιά μεσιανική λατρεία και αφοσίωση» στα οικονομικά, αλλά και πολιτιστικά, όπως οι ίδιοι τα αντιλαμβάνονται, οφέλη αυτής της ντίτζιταλ τεχνολογίας.

Ο ΑΝΤΡΟΥ ΚΗΝ, πρόσωπο με το οποίο καταγινόμαστε για τρίτη μερα στο «Αναγνωστικό» μας, εκείνο το φθινόπωρο του 2004, τρόμαξε πολύ όταν άκουσε όλους τους συναδέλφους του στο «Κάμπ Ο’ Ράϊλι», να μιλάνε σχεδόν με ένα στόμα και με απερίγραπτο ενθουσιασμό, για το επόμενο «μεγάλο στάδιο», όπως το ονόμαζαν, της «ιντερντικής επανάστασης» που οραματίζονταν. Το στάδιο αυτό περιγραφόταν από μία μόνο λέξη: «εκδημοκρατισμός». Ο Κήν τρόμαξε. «Δεν κατάλαβα ποτέ», γράφει τώρα σε ένα καινούργιο του βιβλίο, «ότι η Δημοκρατία είχε τόσες δυναότητες. Τα μίντια, οι πληροφορίες, η γνωση, το περιεχόμενο, το ακροατήριο, οι συγγραφείς – όλα θα εκδημοκρατικοποιούνταν μέσω του Διαδικτύου». Ακουσε ακόμα τους 200, τόσους, συναδέλφους του να πανηγυρίζουν που, επιτέλους, «το Web 2.0 θα μεταμόρφωνε ακόμα και τους ειδικούς σε κάθε τομέα των μίντια σε ευγενείς ερασιτέχνες». Τότε, ακριβώς, πήρε την απόφαση να αποχωρήσει από την «κατασκήνωση», και να αποστατίσει, όπως λέει, «από τον πρός εκδημοκρατισμό ψηφιακό τους ψευτόκοσμο».

ΕΓΡΑΨΕ ένα βιβλίο. Το «The Cult of the Amateur – How Today’s Internet is Killing Our Culture and Assaulting Our Economy», στο οποίο «κτυπά στα ίσα» αυτό που ο ίδιος ονομάζει «Συρμό του Ερασιτέχνη». Εχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις αυτό το βιβλίο όπου και άν κυκλοφόρησε – εδώ, όχι ακόμα. Χθές, στη στήλη, διαβάσαμε πόσο απαξιωτικός είναι πρός «τους πιθηκίζοντες μπλογκερς», όπως ονομάζει, όχι εκείνους που λένε τη γνωμη τους για κάτι ή καταγράφουν σκέψεις σε ένα ψηφιακό ημερολόγιο, αλλά εκείνους που θεωρούν ότι, και προσπαθούν να υποκαταστήσουν τους ειδικούς, σε όλα τα μίντια. Χαρακτηρίζει επικίνδυνα και πολλές φορές «προκλητικά ανήθικα», πολλά από τα λεγόμενα «ειδησεογραφικά μπλογκς» τα οποία γράφονται από ανθρωπους χωρίς καμμία ειδικότητα στην συλλογή, δισταύρωση και παρουσίαση ειδήσεων, και λέει ότι «αυτή η ερασιτεχνική επιπολαιότητα» δημιουργεί έναν κόσμο που χάνει συνεχώς την αίσθηση του τί είναι αλήθεια, τί ψέμμα, τίς πραγματικότητα και τί όχι.

ΤΑ «Μεγάλα Ψέμματα», όπως επισημαίνει ο Κήν,εμφανίζονται πιά κάθε μέρα στο Ιντερνετ, και δεν ισχυρίζεται πως όλα γράφονται κακοπροαίρετα. Στη Νέα Ορλεάνη, φερ ειπείν, μετα τον τυφώνα Κατρίνα, είναι ενδιαφέρον που μπορέσαμε να μάθουμε, από ωρισμένους μπλόγκερς εκεί, το πώς έζησαν οί ίδιοι όλη εκείνη τη φοβερή καταστροφή – κυρίως τι είδαν και τί αισθάνθηκαν. Ομως, όπως λέει ο Κήν, γράφτηκαν από άλλους μπλογκερς και πολλά ψέμματα. Πράγματα που δεν ειχαν συμβεί. Μερικά μάλιστα από αυτά ενοχοποιούσαν ανθρωπους. Η διαφορά λοιπόν, λέει, ανάμεσα φερ ειπείν σε έναν ερασιτέχνη του Ιντερνετ και έναν επαγγελματία δημοσιογραφο, είναι ότι ο δεύτερος, εάν «συλληφθει» να γράφει ψέμματα μπορεί να πάει και φυλακή. Ο πρώτος, απλώς κάνει τον μάγκα εκ του ασφαλούς! ...

ΙΙ. «Οι πιθηκίζοντες μπλόγκερς!»

2009-02-17T19:00:00.002+02:00

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ που έχει δώσει τροφή για πολλή σκέψη, είτε συμφωνεί κάποιος με αυτό, είτε όχι. Ασχοληθήκαμε με αυτό στο προηγούμενό μας post. Φέρει τον τίτλο «Ο Συρμός του Ερασιτέχνη – Πως το Ιντρνετ Σημερα Σκοτώνει τον Πολιτισμό και Βιαιοπραγεί κατα της Οικονομίας μας». Κυκλοφορεί στο εξωτερικό με τον πρωτότυπο, αγγλικό τίτλο «The Cult of the Amateur – How Today’s Internet is Killing Our Culture and Assaulting Our Economy», και είναι γραμμένο από τον Αγγλου Άντρου Κήν, ο οποίος ηταν από τους πρωτοπόρους της επιχειρηματικής έκρηξης των ψηφιακών μίντια μέσω του Διαδικτύου, και σήμερα δηλώνει «φανατικός αποστάτης αυτής της ηλεκτρονικής κοινωνίας της μετριότητος».

ΣΤΟ σημερινό μας «Αναγνωστικό», ο Άντρου Κήν αναφέρεται στην πρό του Ιντερντ εποχή, πολύ πιο πίσω μάλιστα, τότε που ο Αγγλος βιολόγος και αποκαλούμενος και «μπουλντόγκ του Δαρβίνου», Τόμας Χένρι Χάξλεϊ, (1825-1895), φωτό, έπλεκε το φανταστικό σενάριο «απεριόριστων πιθήκων, ενισχυμένων από απεριόριστη τεχνολογία». Ο Κήν γράφει ότι «κάποτε το σενάριο αυτό μας φαινόταν απλώς αστείο». Ομως τώρα, συμπληρώνει, οι επιπτώσεις αυτής της «επέλασης τών ορδών της μετριότητας», έχει ισοπεδώσει τον πολιτισμό μας, «θολώνοντας τις γραμμές μεταξύ παραδοσιακών αναγνωστων και συγγραφέων, θεατων και σκηνοθτών, ακροατών και συνθετών, δημιουργού και κταναλωτή, ειδήμονα και ερασιτέχνη». Αυτό πιά, καταληγει, δεν ειναι υποθεση για γέλια...

ΟΙ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ του σήμερα, όπως τους αποκαλεί ο Αγγλος συγγραφέας, ερασιτέχνες όλοι τους «που όμως φτάνουν να πιστεύουν ότι μπορούν να υποκαταστήσουν και να ξεπεράσουν τους επαγγελματίες», χρησιμοποιούν «τα δικτυωμένα κομπιούτερ τους» για να «δημοσιεύσουν» ο,τιδήποτε «από μή καλά τεκμηριωμένο πολιτικό σχόλιο, μέχρι και απρεπή home-video, απελπιστικά ερασιτεχνικές καί ανέμπνευστες μουσκές συνθέσεις, ποιήμτα που δεν διαβάζονται, κριτικές βιβλίων, έργων τέχνης, θεατρικών παραστάσεων, εκθέσεις και μυθιστορήματα». Ο Νήλ δεν βρίσκει τίποτα κακό στο να λέει κάποιος τη γνώμη του για ένα βιβλίο, μιά συναυλία, η και ένα πολιτικό συμβάν. Θεωρεί, όμως ότι, ιδιως στα μπλόγκς, «αυτά τα ημερολόγια μετριότητας των πιθήκων», εκατομμύρια άνθρωποι «πιστευουν στ’ αλήθεια ότι έγιναν συγγραφείς, ποιητές, κριτικοί, δημοσιογράφοι, ακόμα και ιατροί». Ολοι, κάποια στιγμή, λέμε τη γνωμη μας για μιάν αρρώστεια. Αλοίμονο, τονίζει, εάν αρχίσουμε να κάνουμε και τους γιατρούς.

«ΜΠΛΟΓΚΑΡΟΥΜΕ με πιθηκίσια ξεδιαντροπιά για θέματα που ΄χουν να κάνουν με την ιδιωτική μας ζωή, τη σεξουαλική μας ζωή, τα όνειρά μας, την έλλειψη ζωής, την ... άλλη μας ζωή», γράφει χαρακτηριστικά στο επίμαχο βιβλίο του. Υπολόγισε ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 53 εκατομμύρια μπλογκς στο Ιντρνετ, και ότι αυτός ο αριθμός διπλασιάζεται κάθε 6 μήνες. Μέχρι το 2010, θά έχουμε, λέει, περισσότερα από 500 εκατομμύρια μπλογκς, τα οποία «συλλογικά θα διαφθείρουν και θα επιφέρουν σύγχιση στη κοινή γνωμη για τα πάντα, από την πολιτική και το εμπόριο, μέχρι τις τέχνες και την κουλτούρα». Πιστευει ο Κήν ότι τα μπλογκς έχουν υπονομεύσει «την αίσθησή μας για το τί είναι αληθές και τι όχι, τί είναι πραγματικό και τί φανταστικό». Εκατομμύρια νέα παιδιά σημερα, συνεχίζει, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά μεταξύ αξιόπιστων ειδήσεων, γραμμένων από επαγγελματίες δημοσιογράφους, και τυχαίων ειδήσεων που διαβάζουν σε διάφορα «ειδησεογραφικά» μπλογκς, που δεν διασταυρώνουν ποτέ τις ειδήσεις τους, δεν αναφέρονται ποτέ στις πηγές τους, δεν τηρούν κανέναν κανόνα δεοντολογίας στη συλλογή και παρουσίασή τους.

ΥΓ: Ακολουθει, σε λίγες μέρες, το 3ο και τελευταίο, επί του θέματος, post.

Ο παιδότοπος του ερασιτέχνη

2009-02-03T16:12:00.002+02:00

Ο ΑΝΤΡΟΥ ΚΗΝ περιγράφεται ως Αγγλος επιχειρηματίας των ψηφιακών μέσων, γνώστης των πραγμάτων στη Silicon Valley, την έδρα, στη νότια πλευρά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, της βιομηχανίας και ηλεκτρονικής τεχνολογίας, αρθρογράφος σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά (ενδεικτικά: The Weekly Standard, Business Week, Esquire, The Guardian), έχει δικό του weblog, το www.cultureof theamateur.com, και είναι συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε το 2007 στη Βρετανία και στην Αμερική από τις εκδόσεις ΝΒ (Nicholas Brealey), έχει τίτλο «The Cult of the Amateur - How today's internet is killing our culture and assaulting our economy» (σε μετάφραση: «Ο Συρμός του Ερασιτέχνη - Πώς το σημερινό Ιντερνετ σκοτώνει τον πολιτισμό και βιαιοπραγεί κατά της οικονομίας μας»), και έχει προκαλέσει πολλές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έντονες αντιδράσεις.

ΤΟ ΘΕΜΑ που πρωτίστως εγείρει στο βιβλίο του ο Αντρου Κην είναι εκείνο της αξιοπιστίας. Συγκεκριμένα, «πόση ακρίβεια και πόση αλήθεια έχουν οι πληροφορίες που πλημμυρίζουν καθημερινά το Ιντερνετ;». Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας «φοβάται» και θεωρεί πολύ επικίνδυνο το ότι μερικοί «από τους πιο πολύτιμους θεσμούς μας», όπως είναι οι επαγγελματικές εφημερίδες, τα περιοδικά, η μουσική και ο κινηματογράφος, ξεπερνιούνται τώρα «από μια χιονοστιβάδα ερασιτεχνικού, κομμένου και ραμμένου στα μέτρα του κάθε χρήστη και ελεύθερου για όλους περιεχομένου».

ΘΑ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ: Γιατί είναι κακό πράγμα αυτό; «Διότι», απαντά ο Κην, «εάν είμαστε όλοι ερασιτέχνες, τότε δεν υπάρχουν πλέον ειδικοί. Οταν ανώνυμοι μπλόγκερ και χρήστες βιντεοκαμερών και κινητών τηλεφώνων, μη έχοντας κανέναν περιορισμό που να προκύπτει από επαγγελματικά στάνταρ και κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας (σ.σ.: ασχέτως εάν αυτά, από σημερινούς επαγγελματίες πολλές φορές δεν τηρούνται), μπορούν να επηρεάσουν τον δημόσιο διάλογο και να κατευθύνουν την κοινή γνώμη, τότε η αλήθεια μετατρέπεται σε προϊόν το οποίο μπορεί να πουληθεί, να τυποποιηθεί και να ανακαλυφθεί ξανά. Εκεί λοιπόν όπου το Wikipedia συναντά το MySpace και αυτό το YouTube, η "δημοκρατικοποίηση" της πληροφορίας υπονομεύει, τελικά, την αλήθεια και υποβαθμίζει-εξευτελίζει την ειδικότητα, την εμπειρία και το ταλέντο».

ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ αυτήν τη ζοφερή, κατά την άποψή του, πραγματικότητα, ο Αντρου Κην βλέπει:* Το «κόβω και κολλώ» (cut and paste), που έχει γίνει παιχνιδάκι πια στο Διαδίκτυο, παράγει μια γενιά διανοητικά κλεπτομανών ανθρώπων.* Μια κουλτούρα, στην οποία η πνευματική περιουσία ανταλλάσσεται ελεύθερα, «κατεβάζεται» (downloaded) ελεύθερα, «πολτοποιείται» και διανέμεται ξανά ως προϊόν καινούργιο, απειλεί έναν θεσμό 200 ετών που θέλει τα πνευματικά δικαιώματα να προστατεύονται, και κλέβει από καλλιτέχνες, συγγραφείς, δημοσιογράφους, μουσικούς, εκδότες και παραγωγούς τους καρπούς της δημιουργικής τους εργασίας. (Σ.σ. Και εμείς οι δημοσιογράφοι, μη εξαιρουμένου και του υπογράφοντος, έχουμε πολλές φορές υποκλέψει πληροφορίες και απόψεις άλλων από το Ιντερνετ, λησμονώντας συχνά να αναφέρουμε την πηγή μας ή, όπως στην περίπτωση της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia, χωρίς να ελέγχουμε αν αυτές οι πληροφορίες είναι σωστές.)

ΚΑΠΟΤΕ, ο Αντρου Κην ήταν φανατικός οπαδός, «σχεδόν μουτζαχεντίν», της... θρησκείας του Ιντερνετ. Ονειρευόταν, λέει, να βάλει κι αυτός το χεράκι, τις γνώσεις και τον ενθουσιασμό του, για να κάνει τον κόσμο μας έναν «πιο μουσικό», όπως τονίζει, κόσμο. «Ηθελα να υπάρχει μουσική παντού όπου μπορούσε η ψηφιακή, ηλεκτρονική τεχνολογία να εισχωρήσει. Ν' ακούω όλα τα τραγούδια του Ντίλαν από το λάπτοπ μου. Να μπορώ να κατεβάσω όλα τα Βραδεμβούργια κοντσέρτα του Μπαχ στο κινητό μου τηλέφωνο». Το προχώρησε αρκετά αυτό το όνειρό του. «Σχεδόν έγινα πλούσιος», λέει. «Αλλά τώρα είμαι αποστάτης. Παρέδωσα την ταυτότητά μου που έγραφε: μέλος της Ψηφιακής Κουλτούρας. Γλίτωσα».

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ POST: Θα δούμε τι λέει ο Αντρου Κιν για τους «αόριστα πιθηκίζοντες στα μπλογκ»!

ΥΓ.: Το άρθρο δημοσιευτηκε στις 14.01.2009 στη στηλη «Το Αναγνωστικό της Τελευταίας Σελίδας» της «Ελευθεροτυπίας.

Η κρίση, το χάος, η έξοδος

2008-12-12T14:24:00.002+02:00

Παλαιότερα, όταν κάτι στράβωνε στη κοινωνία μας, όταν δέν πηγαίναν καλά τα πράγματα και κάποια κρίση κτυπούσε τη πόρτα, υπ΄ρχαν οι πνευμαικοί μας άνθρωποι που έβγαιναν, έλεγαν δυο-τρείς μεστες κουβέντες, και αυτό ηταν: η περίσκεψη υπερίσχυε του παραλογισμού, του φανατισμού και όλων των αρρωστημένων «-ισμών».

Το ξέραμε ότι θα «εβγαιναν». Και τους περιμέναμε.

Θυμάμαι εκείνες τις μέρες που την Ελλάδα έπνιγε ο καταπράσινος, τότε, βόρβορος της «Αυριανής». Που έφτασε στο σημείο να σπιλώσει υπολύψεις, να «δολοφονήσει» ανθρωπους με τη λάσπη και τον κιτρινισμό της, να εκθρέψει μια καινούργια κάστα ανθρωπων διεφθρμένων, αγενών, άξεστων, που έβαλαν γερα το χέρι τους και στη σαβούρα που βιώνουμε σήμερα.

Τότε, λοιπόν, βγηκε ένας Χατζιδάκις, και με μιά μονο κουβέντα του αποκάλυψε πλήρως το προσωπείο του δηλητηριώδους εείνου φιδιού, και έκαναν όλοι μόκο.

Ο ίδιο έκαναν, σε άλλες περιπτώσεις ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Αναγνωστάκης, ο Πατρίκιος – αργότερα, και ως σημερα αραιά και που, ο Μίκης θεοδωράκης.

Τούτες τις μέρες τις αδέσποτες, η ψύχραιμη σκέψη φωτισμένων, γενναίων και καθαρων ανθρωπων, είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία. Τέτοιος, ηταν πάντα και ειναι ακόμα ο Λεωνίδας Κύρκος. Και το άρθρο του, που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2008 στην «Ελευθεροτυπία», ειναι από τα λίγα που βάζουν τα πράγματα στη θέση τους. Γιατί, μιλήσαμε και μιλάμε όλοι. Ειναι πολλύς ο θόρυβος, και λίγη η σκέψη. Περισσευει η κραυγή και το σύνθημα, καί λείπει ο τεκμηριωμένος λόγος και η λογική.

Το αναδημοσιεύω το άρθρο, προσυπογράφοντας κάθε του λέξη.

Η κρίση, το χάος, η έξοδος

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΥΡΚΟΥ

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο δύσκολη, που μέσα από μια σοβαρή κρίση γεννοβολάει κάτι καινούργιο. Κανείς δεν είναι έξω απ' αυτή την κρίση. Το ζήτημα δεν είναι να την περιγράψουμε απλώς, να την ξορκίσουμε ή να την εκμεταλλευτούμε μικροκομματικά. Το ζήτημα είναι να την κατανοήσουμε, να την αναλύσουμε και αναζητήσουμε διεξόδους ρεαλιστικές προς όφελος των πολλών, των εργαζομένων και συνολικά της πατρίδας μας.Το κείμενο είχε γραφεί πριν ξεσπάσουν τα γεγονότα στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις. Εκρινα αναγκαίο να περιλάβω μερικές σκέψεις.Με κατέχει, όπως όλους, μια ασυγκράτητη οργή και αγανάκτηση. Πρώτα για τον φόνο του νεαρού μαθητή, του Αλέξη, που βύθισε σε βαθύ πένθος ολόκληρη την Ελλάδα. Και στάθηκε η θρυαλλίδα μιας πρωτοφανέρωτης έκρηξης που κινητοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, με πρώτη τη νεολαία. Οι διαδηλώσεις, οι συγκεντρώσεις ήταν η αυθόρμητη απάντηση στο έγκλημα και ήταν μια υγιής, υγιέστατη αντίδραση της κοινωνίας που έδειξε πως ζει, πως υπάρχει. Ως εδώ. Από κει και ύστερα οι εμπρησμοί, οι καταστροφές, οι λεηλασίες ήταν μια οικτρή συνέχεια που μόνο προβοκάτορες, άθλια υποκείμενα, κινούμενα από σκοτεινές επιδιώξεις ορκισμένων εχθρών της Δημοκρατίας που έχουν σαν στόχο το ειρηνικό μαζικό κίνημα, μπορούσαν να το αποτολμήσουν. Οι τάχατες αντιεξουσιαστές, οι τάχατες αναρχικοί, οι κουκουλοφόροι, οι ποικιλώνυμοι δειλοί ταραχοποιοί και κάποιοι ανώριμοι νεαροί που κάνουν σύγχυση ανάμεσα στα επαναστατικά γεγονότα και σε ευκαιρίες για πλιάτσικο και κάποιοι άλλοι που αρέσκονται να παίζουν τους κλέφτες και αστυνόμους ήταν οι ήρωες αυτών των ταραχών που βύθισαν στην απόγνωση εκατοντάδες καταστηματάρχες και χιλιάδες εργαζομένους, που έχασαν τις δουλειές τους και το γλίσχρο μεροκάματο. Ολους αυτούς που τους κατηγορώ στο όνομα της ιστορίας του εργατικού κινήματος, τους ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ να επικαλούνται το όνομα της Αριστεράς. Δεν έχουν, ούτε μπορούσαν να έχουν καμία σχέση μαζί της. Και τους κατηγορώ ακόμα μία φορά σαν προβοκάτορες, εχθρούς της Δημοκρατίας. Και τους καλώ, αν έχουν κουκούτσι μυαλό και αίσθημα ευθύνης, να εγκαταλείψουν τις άθλιες μεθόδους τους και να εξαφανιστούν από τη δημόσια ζωή.Μας λένε, το φαινόμενο της κρίσης είναι παγκόσμιο. Ναι είναι! Αλλά αυτό ταυτόχρονα χρησιμοποιείται για να συγκαλύψει τις ελληνικές ιδιαιτερότητες, τις ευθύνες των ντόπιων που συμπορεύτηκαν χρόνια με τους μεγάλους, τους ξένους. Και τους ακολούθησαν στις συνταγές του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, στον ξέφρενο δρόμο της συμπίεσης των λαϊκών εισοδημάτων, της εξουδετέρωσης των κατακτήσεων των εργαζομένων, της συρρίκνωσης της ζήτησης, της υπερχρέωσης των νοικοκυριών, της εμφάνισης με απειλητικές διαστάσεις του φαινομένου της ανεργίας, της νέας φτώχιας, της διάλυσης του παραγωγικού ιστού, της συστηματικής επίθεσης κατά του κράτους πρόνοιας, με όλες τις οικτρές συνέπειες στην υποβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών, ιδιαίτερα υγείας - παιδείας. Σ' αυτά να προσθέσουμε την εκτίναξη της διαφθοράς, την επιδημία των σκανδάλων, την καταβύθιση των αρχουσών τάξεων σ' ένα βούρκο απίστευτου εγωισμού και ηθικής αμβλύτητας, που μετράται με την εξοργιστική απόσταση ανάμεσα στα εισοδήματα και τον τρόπο ζωής διαφορετικών ομάδων του πληθυσμού. Μια χαρακτηριστική εικόνα μάς προσφέρει το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, όπου παπάδες και πολιτικοί τους προστάτες συναγωνίζονταν σε μια ευρηματική επιχείρηση διαρπαγής και λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας υπό την ηγεσία ενός σατανικού ηγούμενου.Αυτή τη ζοφερή κατάσταση καλείται να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση της Ν.Δ. Ηρθε στην εξουσία με την υπόσχεση να εφαρμόσει πολιτική σεμνότητας και ταπεινότητας. Επέλεξε λάθος πεδίο αναμέτρησης. Γιατί οι δυνάμεις στο εσωτερικό της, που βιάζονταν όχι για την επανίδρυση του κράτους, αλλά για την ανακατάληψή του και την αδίστακτη νομή του, ήταν ασυγκράτητες. Και οι σεμνότυφες επαγγελίες παραβιάστηκαν γρήγορα. Τώρα πια έγινε φανερό ότι αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει το γρηγορότερο. Και ποιος θα έρθει στη θέση της;Κάποιοι στην Αριστερά προωθούν την ιδέα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς ή με κύριο πυρήνα την Αριστερά (ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ). Ευχολόγιο και άκρατος βολονταρισμός!Δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά για να 'ρθει. Και θα 'ρθει. Αν κερδίσουμε τον νου και την καρδιά του Λαού μ' ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς. Και συγκροτήσουμε για στήριξη τη μεγάλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που από χρόνια κηρύχνει η ανανεωτική Αριστερά, χωρίς δογματισμούς, αποκλεισμούς και χωρίς -σήμερα, θα έλεγα- περιττές ηθικολογίες.Το πρώτο βήμα που προτείνω είναι η συνάντηση των δύο μεγάλων ρευμάτων του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ. Οχι απλώς μια συνάντηση κορυφής, αλλά συνάντηση, συνεργασία, ώσμωση των δύο μεγάλων ρευμάτων με κοινή δράση, κοινές συζητήσεις, κοινές προγραμματικές κατευθύνσεις. Αυτό το τελευταίο θέλει ιδιαίτερη προσοχή. Οσο είναι απαραίτητο, όχι σαν φράσεις, αλλά ουσιαστικά, τόσο είναι παγιδευτικό γιατί κάποιοι το επικαλούνται σαν άλλοθι -ότι δηλαδή δεν είναι δυνατό να βρεθεί κοινή βάση για συμφωνία- για να μην προχωρήσει οποιαδήποτε διαδικασία για την εξεύρεση κοινής βάσης που παρά τις διαφορές είναι δυνατή αν υπάρξει ισχυρή βούληση γι' αυτό.Βλέποντας σε μεγάλους ορίζοντες, μπορούμε να πούμε ότι το ΠΑΣΟΚ μέσα και από την κρίση του ωρίμασε περισσότερο, κατανοεί πιο πολύ στη βάση του αλλά και στην ηγεσία του ότι η υπεροψία της εξουσίας, η αλαζονεία δεν του έκανε καθόλου καλό, δημιούργησε σκοτεινές περιοχές στη διακυβέρνησή του, που προκαλούν δυσπιστία απέναντι σε θετικές του διακηρύξεις. Πρέπει να πούμε ότι και ο δικός μας καταγγελτικός λόγος και η υπερφίαλη διεκδίκηση, ότι εμείς έχουμε σε όλα δίκιο, δημιουργούν εύλογες απώσεις και από την άλλη πλευρά. Για να 'μαστε ρεαλιστές, δυσκολίες και διαφορές υπάρχουν και θα υπάρξουν. Παρ' όλα αυτά πρέπει να καταβληθούν έντιμες και φωτισμένες προσπάθειες να προσεγγίσουν τα δύο μεγάλα δημοκρατικά ρεύματα ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ(ΣΥΡΙΖΑ) για να ασφαλίσουν την έφοδο προς τη Δημοκρατική Αναγέννηση και τον δημοκρατικό σοσιαλισμό που έχει ανάγκη ο τόπος. Σ' αυτή την κατεύθυνση πρέπει να αναλάβουμε προσπάθειες για μιαν ευρύτερη συνάντηση με το ρεύμα της Σοσιαλδημοκρατίας, τώρα που ο νεοφιλελευθερισμός χρεοκόπησε και χρεώθηκε την ευθύνη για τη σημερινή παγκόσμια κρίση. Η παρουσία του Γ. Παπανδρέου ως προέδρου της Σ.Δ. Διεθνούς αποτελεί θετική συγκυρία. Χρειάζεται κι εδώ να απαλλαγούμε από τους σεκταρισμούς μας και να καταλάβουμε σε βάθος το μήνυμα ότι μπήκαμε σε νέα εποχή και ότι η Ιστορία αλλάζει σελίδα. *

Μια τολμηρή διαφημιστική καμπάνια

2008-11-28T12:26:00.001+02:00

ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ της ενασχόλησής μας με τα τροχαία ατυχήματα, στα οποία η χωρα μας δυστυχως είναι από τις πρώτες, θα δούμε σήμερα πως, σε μία χώρα, συγκεκριμένα στη Λετονία, μιά δημιουργική, τολμηρή αλλά και αρκετά αμεφιλεγόμενη διαφημιστική εκστρατεία κατάφερε, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, να πετύχει αυτό που όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να γίνει, αλλά και όλοι ξέρουν πόσο δύσκολο είναι: Νά αλλάξουμε νοοτροπία. Ή, πιο ωμά ακόμα: Νά αλλάξουμε μυαλά!
Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ εταιρεία Mooz!, έπεισε με την δική της τολμηρή προσέγγιση στο θέμα των τροχαίων, την κυβέρνηση, να της αναθέσει τη συγκεκεριμένη καμπάνια. Βασικός «στόχος», ήταν οι οδηγοί, κυρίως άνδρες, ηλικίας 20-35 ετών, που ανήκουν, σύμφωνα με έρευνες, στην ομάδα «άμεσου κινδύνου», με τις υπερβολικές ταχύτητες που αναπτύσσουν, την επιθετική συμπεριφορά που αναπτύσσουν στο οδήγημα, και την αλαζονεία που έχουν για τις ικανότητές τους, αφού τα περισσότερα θανατηφόρα τροχαία προκαλούνται με ευθύνη ανθρωπων που πίστευαν ότι είναι οι καλύτεροι οδηγοί στον κόσμο, εννοώντας με αυτό, ότι ήταν ... περίπου Σούμαχερ.
Η ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ που βγηκε τελικά, και που προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, δεν ηταν από αυτές τις «διδασκαλικού τύπου», όπου πάντα κάποιος σου κουνάει επιδεικτικά το δαχτυλο και σου λέει «μή τρέχεις». Η Mooz!, εκτός από την υπερβολική ταχύτητα, επικέντρωσε την προσοχή της και σε ένα άλλο θέμα: την σοβαρή έλλειψη οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Και τί έκανε, λοιπόν; Αντί κάποιου ενημερωτικού εντύπου, δημιουργήθηκε ένα Πιστοποιητικό Δωρεάς Οργάνων το οποίο λάμβαναν οι οδηγοί κατευθείαν από την αστυνομία.
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, όσοι υπερέβαιναν το όριο ταχύτητας (και κανονικά θα έπρεπε να λάβουν κλήση), αναγκάζονταν από την αστυνομία να υπογράψουν το πιστοποιητικό με το οποίο δήλωναν διατεθειμένοι να γίνουν δωρητές οργάνων! Το αποτέλεσμα ήταν ο αριθμός των θυμάτων από τροχαία, μέσα σε έναν χρόνο, να μειωθεί κατά 29%, και ταυτόχρονα να σημειωθεί και σημαντική αύξηση, κατα 39% στην, έστω και δι’ αυτού του τρόπου, δωρεά οργάνων. Μπορεί, λοιπόν, οι οδηγοί να μην θυμόνταν ένα οποιοδήποτε διαφημιστικό, όμως δεν θα μπορούσαν να ξεχάσουν ποτέ την ημέρα που, άθελά τους, έγιναν δωρητές οργάνων...

Το Συμβόλαιο

Η ΗΜΕΡΑ εκείνη, είναι όταν, έπειτα από κάποια σοβαρή παράβασή τους, υποχρεούνται να υπογράψουν το παρακάτω Πιστοποιητικό Δωρητή Οργάνων:
«Υπάρχουν άνθρωποι που θα έδιναν τα πάντα για να βρίσκονται στη θέση σου, και εάν βρίσκονταν, δεν θα έπαιζαν ποτέ με τη ζωή τους. ΣΚΕΨΟΥ!Εγώ ο/η , ____ _____. Εφόσον έχω την τάση να υπερβαίνω το όριο ταχύτητας στο δρόμο και/ή να οδηγώ επιθετικά, με το παρόν δηλώνω ότι η ζωή μου δεν είναι πρώτης προτεραιότητας για μένα και ευχαρίστως θα την αποχωριζόμουν. Έχοντας σώας τας φρένας, κατανοώ ότι αργά ή γρήγορα θα εμπλακώ σε ατύχημα και αφού αυτό συμβεί, αφήνω την καρδιά μου, τα νεφρά μου και όποια άλλα όργανα του σώματός μου δεν καταστραφούν από το ατύχημα, σε εκείνους που τα χρειάζονται πραγματικά.
Επίσης, ζητώ εκ των προτέρων να με συγχωρέσουν οι άνθρωποι και τα αγαπημένα πρόσωπα εκείνων για τους οποίους είμαι εγώ υπεύθυνος για το θάνατο ή την αναπηρία, εξαιτίας ατυχήματος.__, _______, 200_.Υπογραφή __________.»

Η Μεγάλη Συμφιλιωση

2008-11-16T12:50:00.001+02:00

Ολα έχουν ειπωθεί ξανά. Οι διαπιστωσεις είναι γνωστές. Κανείς δεν λέει ανοικτά τί πρέπει να γίνει.
Η αρρώστεια της ομάδας δεν αποδεικνύεται τρανότερα από εκείνο το πανό που αναρτηθηκε χθές, Σάββατο, στο ΟΑΚΑ, κατα τον αγωνα της ομάδας μας με τον Πανσερραϊκό, και που, τη στιγμή που η ομάδα για μία ακόμη φορά (όχι μόνο φέτος, αλλά τα τελευταία 5-6 χρόνια) σερνότανε, έγραφε «Γηπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια». Εδω ο κόσμος καίγεται, και ξέρετε το υπόλοιπο...
Ενα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ΑΕΚ, άν όχι ΤΟ πρόβλημα, είναι οι ίδιοι οι οπαδοί της. Ή μάλλον εκείνη η μερίδα των οπαδών, που χρόνια τώρα, έχει «αναλάβει», ετσιθελικά την «διοίκησή» της.
Ο Νικολαίδης ήταν σαρξ εκ της σαρκός αυτής «κλίκας». Παράγωγό της. Ανδρωθηκε σ’ αυτήν. Αναδείχτηκε από αυτήν. Λατρεύτηκε. Και, φυσικά, γκρεμίστηκε.
Τους προέδρους, προπονητές και παίκτες μπορουμε να τους αλλάζουμε. Τους οπαδούς, όχι τόσο εύκολα.
Η ανασυγκρότηση της ΑΕΚ πρέπει να αρχίσει άμεσα, και να αρχίσει από αυτούς. Οχι «διώχνοντάς» τους. Αλλά, δημιουργώντας μιά ομάδα που, στο ήθος της κυρίως, αλλά και στο παιχνίδι της στη συνέχεια, εύχομαι, ή θα τους κάνει να γίνουν «άλλοι άνθρωποι» και να ενσωματωθούν σ’ αυτό το «νέο ήθος», ή τα τους αναγκάσει να «φυγουν» μόνοι τους ως ξένα σώματα.
Η πρώτη κίνηση που – το πιστεύω ακράδαντα – θα αποβάλει από την ομάδα όλα τα χρόνια, άρρωστα συμπτώματά της, είναι «η μεγάλη συμφιλίωση Μπάγεβιτς και οπαδών». Οποιος παράγοντας την πετύχει αυτήν (και εδώ, ο Νικολαίδης έχασε μεγάλη ευκαιρία, αλλά ηταν κολλημένος δυστυχώς στις εμμονές του), θα πετύχει και την ναγέννηση της ομάδας.
Σ’ αυτήν την συμφιλίωση πρωτεύοντα ρόλο πρέπει να παίξει και ο ίδιος ο πρωην προπονητής της ομάδας. Οπως και οι οπαδοί, πρέπει να αφήσει στήν άκρη τις όποιες κακές στιγμές έζησε (και υπηρξαν πολλές), και με ειλικιρνή διάθεση συγχώρεσης και μετανοίας, να μπεί μπροστάρης, μαζί με τους οπαδούς, στην δημιουργία μιας νέας ομάδας. Αυτή, είναι η μόνη εφικτή «επιστροφή στη Φιλαδέλφεια». Στο πνεύμα, και στο απαράμιλλο κλίμα εκείνης της χρυσή δεκαετίας που πηγαιναμε στο γηπεδο αισθανόμενοι πως όλοι ηταν «οικογένειά μας», που απολαμβάναμε μια ΑΕΚ να παίζει εξαιρετικό ποδόσφαιρο, να χαιρόμαστε που βλέπαμε και οπαδούς άλλων ομάδων στις κερκίδες μας, που έρχονταν και αυτοί για να δούνε μπάλλα, και βεβαίως, που παίρναμε και πρωταθλήματα, άξια και καθαρά.
Δεν ξέρω εάν ο Μπάγεβιτς θα επανέλθει ως προπονητής ή με άλλον ρόλο. Μπορεί και να μήν αναλάβει και κανένα πόστο. Αλλά, αυτή η συμφιλίωση πρέπει να γίνει. Ο Μπαγεβιτς, και κατ’ επέκταση και άλλοι λαμπροί παλαίμαχοί μας παίκτες, πρέπει να ξανάρθουν κοντά στην ομάδα.
Μιά ομάδα που, τα τελευταία χρόνια, αποκόπηκε από το παρελθόν της. Γι’ αυτό κατάντησε εδω που ειναι. Ολοι οι άλλοι λόγοι ειναι δευτερεύοντες.
Αυτό το «νέο κλίμα», που τάχα ήρθε, καταργώντας, όχι μόνο τα αποστήματα του παρελθόντος (και αυτό, ασφαλώς, έπρεπε νά γίνει), αλλά μαζί με αυτά και τα διαμάντια και μαργαρητάρια της, την ίδια της την Ιστορία, ηταν η ταφόπλακα της ομάδας. Την τσάκισε. Την κόντυνε. Την έκανε μικρή. Την έκανε ΑΕΚάκι, χωρίς την τρυφερή της διάσταση!
Ποιός ξεχνά τη σκηνή, στον τελικό, πέρυσι, του Τσαμπιονς Λίγκ στη Μόσχα, που η Μάντσεστερ κέρδισε την Τσέλσι, και στην τελετή απονομής του Κυπέλλου, πρωτος-πρωτος, μπροστά-μπροστά, ηταν ο Μπόμπι Τσάρλτον, δηλαδή ένα κομμάτι από την Ιστορία της Γιουνάιτεντ.
Εμείς, όλα αυτά τα χρόνια (και δεν αναφέρομαι και στα προηγούμενο, όπου απλώς κυριαρχούσε το σκότος) που υποτίθεται φέραμε το καινούργιο, δεν φέραμε τίποτ’ άλλο από στρατιές σεκιουριτάδων στα επίσημα, και ένα πνεύμα «μαζορέτας» στις εξέδρες, πάνω τα χεράκια, κάτω τα χεράκια, και ζουμτριαλαλαλόμ!
Δεν ειναι αυτή η ΑΕΚ. Δεν μπορεί να είναι αυτή η ΑΕΚ.
Τι γίνεται τωρα, λοιπόν;
Εχουμε διοίκηση, κατ’ αρχάς, και φαίνεται πως οι άνθρωποι έχουν τήν διάθεση και τον πόθο να αλλάξουν πράγματα. Πρέπει να στηριχθούν και να βοηθηθούν. Πρέπει να βρεθεί, ως μπροστάρης, ό άνθρωπος εκείνος που θα εμπνευσει όσους θα συμμετάσχουν στο «νεο ξεκίνημα». Που θα ενώνει, αλλά και που δεν θα διστάσει να συγκρουστει κιόλας. Που να έχει το όραμα δημιουργίας μιας μεγάλης και σοβαρής ομάδας.
Επαναλαμβάνω: Το ξεκίνημα πρέπει να γίνει με «την μεγάλη συμφιλίωση», και πρέπει να συνδυαστεί με ενέργειες που θα κάνουν το αρρωστημένο εκείνο κομμάτι των οπαδών μας να καταλάβει ότι εάν δεν θέλει και δεν μπορεί να ενταχθεί στη λογική μιας καινούργιας εποχής, όπου στην εξέδρα θα κυριαρχεί μία άλλη ηθική, και δεν θα υπάρχει ουτε ένα συνθημα εναντίον της μάνας κανενός, δεν θα έχει άλλη επιλογή από το νά κάτσει στην άκρη.

Η Εκδίκηση της Γυφτιάς

2008-09-11T14:22:00.001+03:00

Βούιζαν χθες οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια του Κολωνακίου από το γνωστό του πλήθος. Στα μαγαζιά, οι ηλιοκαμένες κυρίες συζητούν με τις υπερενθουσιώδεις πωλήτριες για τα καμώματά τους του καλοκαιριού (Τι καμώματα, δηλαδή; Τις περιπαλνήσεις τους με τα κότερα, τι και που φόρεσαν στις … αποβάσεις τους, τέτοια). Στις καφετέριες, πάλι, το «εκλεπτυσμένο μπίρι-μπίρι», έχει και αυτό τη δική του, ιδιαίτερη χροιά. Κάτι σαν μουσική της ανώδυνης υπόκρουσης, που ακούγεται συνήθως στα σαλόνια και στα ασανσερ των καλών ξενοδοχείων.

Ξαφνικά, όμως, η πιο υπέροχη … μουσική που άκουσα ποτέ μου, έρχεται και αναστατώνει τη μικρή αυτή «κυψέλη» - τις μέλισσες και τις σφήκες της. Είναι τα μεγάφωνα ενός παλιού, καταγδαρμένου, κάποτε κόκκινου «Ντάτσουν», από τα οποία ξεχειλιζει η μελωδική φωνή του αρειμάνιου γύφτου που διαλαλεί τη μπίζνα του. «Ο παλιατζή-ης. Ο-λα τα παλιά αγορ-άζω. Σπί-τιαα και αυλές καθαρί-ζωωω. Σί-δερα. Θερμο-σί-φωνες. Καζαν – άκια. Ο παλιατζί-ης». Και, όλοι οι τονισμοί να πηγαίνουν περίπατο, στα λάθος φωνήεντα. Τα «ά» να τραβιούνται σε «αε», και τα «η» σε «ηε», έτσι που να πετυχαίνεται πάντα μια υπέροχη ομοιοκαταληξία.

ΤΟ μελίσσι ενοχλείται – το βλέπεις. Γυρίζουν τα κεφάλια. Κοιτούν απαξιωτικά το αμάξι. «Πως βρέθηκε εδώ, στον λαμπυρίζοντα κόσμο μας ετούτο το σαράβαλο», θα σκέφτηκαν, ίσως. «Μα τι θα γίνει κάθε μερα μ’ αυτήν την φασαρία», γκρίνιαξε, στη μπουτίκ, η κυρία που εν ημερωνόταν για την χειμερινή κολεξιόν. Στα μαγαζιά αυτά, όλα της περιοχής, ακούγεται, βλέπετε, άλλη μουσική. Τυποποιημένη, των πλέι-λιστ ραδιοφωνων. Και αν ακούγεται, κάποιες φορές, μια «διακοπούλα» στα τραγούδια, είναι συνήθως από φωνή που προσπαθεί να είναι αισθησιακή και (χωρίς προσπάθεια) λέει σαχλαμάρες. Γι’ αυτό τους ενόχλησε το μεγάφωνο του αρειμάνιου γύφτου!

Πόσο μάλλον, όταν τα μεγάφωνα, ξαφνικά, έγιναν δύο, και τότε η «εκδίκηση της γυφτιάς» έγινε κάτι σαν θεσπέσια όπερα. Ένα ντουέτο αλησμόνητο, από δύο μεγάφωνα Ντάτσουν, για ακροατήριο ενοχλημένο. Ο δεύτερος … τενόρος, διαλαλούσε τα άνθη του, που ξεχείλιζαν από την καρότσα, και έδιναν ομορφιά ανείπωτη στο τοπίο των παρκαρισμένων τζιπ, και των άλλων γυαλισμένων και καινούργιων ΙΧ. «Και γαρδένιες. Και καμέλιες απ’ το Πήλιο. Και φυτά εσωτερικά για τα ωραία σας σπίτια». Όλα τα «και», τονισμένα υπερβολικά. Κι ωραία.

Μαθαίνω πως, τωρα τελευταία, είναι καθημερινή η επίσκεψη των δύο αυτών … τενόρων στο Κολωνάκι. Που πάει να πεί πως έχει κι εκεί πελατεία. Αμα έχεις υπομονή, να περιμένεις και να παρακολουθήσεις, θα τη δείς κιόλας. Είναι οι κοπέλες των σπιτιών (Φιλιπινέζες, Σριλανκέζες, Μολδαβες, Αιθιοπέζες), που κατεβαίνουν από τις πολυκατοικίες φωνάζοντας «έλα φίλε». Άλλη έρχεται με ένα χαλασμένο φλοτέρ και του λέει «το καζανάκι είναι πάνω», και άλλη φεύγει με μια πλουμιστή καμέλια από το Βόλο!

Τα καλύτερά μου Adagio (Εκπομπή 2η)

2008-08-17T00:03:00.000+03:00

ADAGIO 2

1.LUDWIG VAN BEETHOVEN. Sonata No.14 in C sharp minor, “Moonlight”, op.27, No.2. 2nd movement. Adagio sostenuto
Wilhelm Kempff, piano. (Deutsche Grammophon 447 404-2)

2.FRANZ SCHUBERT. Adagio (Trio) for Piano, Violin and Violoncello in E flat major, D897. Christoph Eschenbach, piano. Rudolf Koeckert, violin. Josef Merz, violoncello. (Deutsche Grammophon 453 667-2).

3. MAX BRUCH. Violin Concerto No.1 in G minor. Adagio (II). Nigel Kennedy, violin. ENGLISH CHAMBER ORCHESTRA conducted by Jeffrey Tate. (EMI CDC 7 49663 2).

4. GOHANN SEBASTIAN BACH. Concerto for Violin, Strings and Continuo, in E major, BWV 1042. David Oistrach, violin and conductor of WIENER SYMPHONIKER. (Deutsche Grammophon 447 427-2).

5. WOLFGANG AMADEUS MOZART. Adagio for Violin and Orchestra. Takako Nishizaki, violin. CAPELLA ISTROPOLITANA. (Naxos 8.554569).

6. FRANZ BERWALD. Symphony No.4 in E flat major. Adagio (II). DANISH NATIONAL RADIO SYMPHONY ORCHESTRA directed by Thomas Dausgaard. (Chandos – Chan 9921).

7. JOAQUIN RODRIGO. Concierto de Aranjuez, for guitar and orchestra. Adagio (II). Pepe Romero, guitar. ACADEMY OF ST MARTINS IN THE FIELD. Sir Neville Mariner. (Phillips 438 016-2).

8. GEORG PHILIPP TELEMANN. Concerto in D major for Trumpet and Orchestra. Adagio (I). Maurice Andre, trumpet. Leslie Pearson, harpsichord. PHILARMONIA ORCHESTRA conducted by Ricardo Muti. (EMI Classics 7243 4 71681 2 3).

9. TOMASO GIOVANNI ALBINONI. Concerto Op.7, No.11 in C major for 2 Oboes. Adagio (II). Anthony Camden, Alison Alty, oboes. THE LONDON VIRTUOSI conducted by John Georgiadis. (Naxos 8.553035(.

10. WOLFGANG AMADEUS MOZART. Violin Concerto No.3 in G major, K216. Adagio (II). Leonidas Kavakos, solist. CAMERATA SALZBURG. (Sony Classical 82876842412).

11. JOSEPH HAYDN. Cello Concerto in D Hob.VIIb2. Adagio (II). Jacqueline du Pre, cello. LONDON SYMPHONY ORCHESTRA conducted by Sir John Barbirolli. (EMI Classics.Disc 3. 50999 5 04167 2 1).

12. JOHANN SEBASTIAN BACH. Concerto in C minor, BWV 1060 for oboe, violin, strings and basso continuo. Adagio (II). Christian Hommel, oboe. Lisa Stewart, violin. COLOGNE CHAMBER ORCHESTRA conducted by Helmut Muller-Bruhl. (Naxos 8.554602).

13. LUDWIG VAN BEETHOVEN. Concerto for Piano and Orchestra, no.5 in E flat major, “Emperor”. Adagio un poco moto (II). Maurizio Pollini, piano. BERLINER PHILARMONIKER conducted by Claudio Abbado. (Deutsche Grammophon 439 770-2)

14. GEORGES BIZET. L’Arlesienne – Suite No.1. Adagietto (III). SLOVAK PHILARMONIC ORCHESTRA directed by Anthony Bramall. (Naxos 8.550061).

Τ'αγαπημένα μου Adagio (Εκπομπή 1η)

2008-08-16T23:55:00.001+03:00

ADAGIO 1

1.TOMASO ALBINONI (Arr.: Remo Giazotto). Adagio in G minor for Strings and Organ. David Bell, organ. Leon Spierer, violin. BERLINER PHILARMONIKER conducted by Herbert Von Karajan. (Deutsche Grammophon 413 309 – 2).

2.GUSTAV MAHLER. Symphony No.5 in C sharp minor. Adagietto (IV). BERLINER PHILARMONIKER conducted by Bernard Haitink. (Phillips 422 355 – 2)

3. CARL MARIA von WEBER. Symphony No.2 in C major (J.51). Adagio ma non troppo. QUEENSLAND PHILARMONIC ORCHESTRA conducted by John Georgiadis. (Naxos 8.550928).

4. JOHANN SEBASTIAN BACH.Brandenburg Concerto No.1 in F major, BWV 1046. Adagio. CAPELLA ISTROPOLITANA conducted by Bohdan Warchal. (Naxos 8.553193).

3. ANTONIO VIVALDI. he Four Seasons, No.3: Autumn, op.8, no.3 (RV 293). Adagio (II). STUTTGARTER KAMMERORCHESTER conducted by Karl Munchinger. (Decca 443 768-2).

4. ALESSANDRO MARCELLO. Oboe Concerto in D minor. Adagio. Jόzsef Kiss, oboe. FERENC ERKEL CHAMBER ORCHESTRA. (Naxos 8.550556).

5. SAMUEL BARBER. Adagio for Strings, op.11. THE ACADEMY OF ST.MARTIN IN THE FIELDS, conducted by Sir Neville Mariner. (Decca 475 8237).

6. JOSEPH HAYDN.String Quartet in C major, op.76, no.3 “Emperor”. Poco Adagio – cantabile (II). QUARTETTO ITALIANO. (Phillips 468 115-2).

7. LUDWIG VAN BEETHOVEN. Sonata No.23 in F minor, op.57, “Appassionata”. Andante con moto (II). Wilhelm Kempff, piano. (Deutsche Grammophon 447 404-2).

10. WOLFGANG AMADEUS MOZART. Piano Concerto No.23 in A major, K488. Adagio (II). BERLINER PHILARMONIKER Daniel Barenboim, piano. (Warner Classics – CD 7 – 2564 61919-2).

11. SERGEI RACHMANINOV. Concerto for Piano and Orchestra, no.2 in C minor. Adagio sostenuto (II). Sviatoslav Richter, piano. WARSAW PHILARMONIC ORCHESTRA. Conductor Stanislaw Wislocki. (Deutsche Grammophon 447 420-2).

12. WOLFGANG AMADEUS MOZART. Concerto for Clarinet and Orchestra in A major, K622. Adagio (II). Alfred Prinz, clarinet. WIENER PHILARMONIKER conducted by Karl Bohm. (Deutsche Grammophon 457 719-2).

Το εγκλωβισμένο μπαλκόνι

2008-06-13T18:15:00.002+03:00

ΣΤΟΥΣ Αμπελοκήπους, εκεί στη Λεωφόρο Κηφισίας, κατεβαίνοντας προς Αθηνα και πλησιάζοντας στη διασταύρωση με τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, υπάρχει, στα αριστερα μας, ένα οικόπεδο – ρίχτηκε πολυκατοικία, δηλαδή, για να κτιστει, προφανως, άλλο κτίριο – και έτσι είναι πλέον ορατη η πλαινή πλευρά της πίσω του οικοπέδου πολυκατοικίας. Εκείνη, δηλαδή, η πλευρα, που πρίν πέσει το εφαπτόμενο με αυτήν μπροστινό κτίριο, έβλεπε μόνο αυτό, και μάλιστα μόνο τον τοίχο του.

ΤΩΡΑ που «εφυγε» το μπροστινό κτίριο, έστω και προσωρινά ώσπου να φυτρώσει κι άλλο μπροστινό, αποκαλύφθηκαν στο πίσω κτιριο, μερικά, πολύ λίγα, κρυμμένα ως τα τώρα, παραθυράκια – μάλλον του μπάνιου των διαμερισμάτων. Αποκαλύφθηκαν, επίσης, και δυο-τρία μπαλκόνια, αλλά χωρίς βεράντα. Με το που ανοίγεις δηλαδή την μπαλκονόπορτα, πέφτεις αμέσως στο κάγκελο. Κι άμα θέλεις να καθησεις, ή καρέκλα σου είναι από μέσα και φαντάζεσαι πως είσαι εσύ έξω.

Σ’ΕΝΑ, λοιπόν, από αυτά τα ηρωικά, όπως τα λέω, μπαλκονάκια, που πραγματικά δεν έχουν στον Ηλιο μοίρα, όποτε η κίνηση στον δρόμο με ακινητοποιεί σ’ εκείνο το μέρος της Κηφισίας, στρέφω το βλέμμα μου προς τα αριστερα, και χαζεύω εκείνη την πρωην εγκλωβισμένη (και προσωρινά, τωρα, εκτεθειμένη) πλαινή πλευρά της πολυκατοικίας, και ιδίως ένα, μόνο ένα από τα λίγα, άνευ βεράντας μπαλκόνια της, που ο ιδιοκτήτης η ενοικιαστης, όποιος ή όποια νάναι, έχει καταφέρει, κρεμώντας 5-6 γλαστρούλες στη σειρά, όλες με ωραιότατα, ολάνθιστα αυτην την εποχή, και κατακόκκινα γεράνια, να προσθέσει στην ασχημια μια απρόσμενη πινελιά ομορφιάς.

ΣΑΝ να’χει σηκώσει σημαία, δηλαδή, με τα άνθη του, ο από πίσω, πρώην εγκλωβισμένος, και να στέλνει ένα μηνυμα προς όλους εμάς, τους απ’ έξω περαστικούς. Ο,τι, κοιτάξτε να δείτε δηλαδή, εγω έχω ακόμα λουλούδια στη ψυχή μου, και σας τα προσφέρω, εκθέτοντάς τα στο ελάχιστο μπαλκόνι μου.

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ, σκέφτομαι μια μέρα (αλλά ακόμα ντρέπομαι, τα’ ομολογώ), να του κτυπησω τη πόρτα, να του πώ «αποδέχομαι την πρόσκλησή σου», γιατί πρόσκληση είναι για μένα τα … παρατεταγμένα γεράνια του, «και ήρθα να πιούμε μαζί έναν καφέ».

ΣΥΝΗΘΩΣ, όμως, η σκέψη μου αυτή, όποτε κατεβαίνω τη Κηφισίας και χαζεύω προς τα κει, διακόπτεται από ένα απότομα κορνάρισμα των από πίσω…

Υ.Γ.: Έπειτα από μακρά, ηθελημένη περίοδο απουσίας/αποχής, επανέρχομαι δειλά-δειλά στο «ηλεκτρονικό περιβόλι», σίγουρα με λιγότερον ενθουσιασμό απ’ ότι όταν ξεκινούσα. Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι η εκπομπή στο Τρίτο, για την οποία τόσος θόρυβος έχει γίνει, απορροφά ένα πολύ μεγάλο μέρος του χρόνου και της «δύναμής» μου. Το λίγο που μου περισσεύει, εάν δεν το αφιερώνω στο … τίποτα (κάποια διαστήματα χρονικά, μέσα στη μέρα, που απλώς κάθομαι και σκέφτομαι – ίσως τα πιο δημιουργικά μου), προσθέτω και σβήνω (κυρίως αυτό) σ’ ένα βιβλίο που το παιδεύω ήδη χρόνια έξη!

Χαίρομαι που ξαναβρίσκω φίλους και φίλες που αγαπώ και εκτιμώ πολύ.

Χρ.

Εμείς, τα παιδιά του καρκίνου

2008-03-23T19:09:00.001+02:00

“Ονομάζομαι Α. Τ. καρκινοπαθής στο τελευταίο (κατά την Ιατρική) στάδιο μεταστατικού καρκίνου από Θεσσαλονίκη, είμαι αναγνώστρια σας και διαβάζοντας την επιστολή διαμαρτυρόμενου πολίτη με την αργοπορία των γιατρών αναρωτήθηκα για το πόσο θα έπρεπε να διαμαρτυρηθούν για την κατάντια του συστήματος Υγείας οι καρκινοπαθείς, οι άνθρωποι που έχουν συνεχές ραντεβού με τον θάνατο και που οι Γιατροί και οι Υπουργίσκοι, αργούν καθημερινά στο ραντεβού-συνέπειας μαζί τους.
Οι καρκινοπαθείς είναι οι ασθενείς που διαμαρτύρονται λιγότερο στις αίθουσες αναμονής των νοσοκομείων. Η αρρώστια που τους έχει καταβάλει δεν είναι ιάσιμη. Προσβλέπουν στον Θεό παρά στους ανθρώπους και οτιδήποτε προσφερθεί από τους ανθρώπους και την επιστήμη είναι δώρο που αποδέχονται με ευγνωμοσύνη, ευχαριστώντας, μακριά πια από προσωπικούς στόχους και φιλοδοξίες , για την κάθε στιγμή καλής ή υποφερτής ποιότητας ζωής πού τους χαρίζεται και για την οποία παλεύουν με νύχια και με δόντια.
Τα παιδιά του καρκίνου έχουν υπομονή με τους νοσηλευτές. Γιατί οι νοσηλευτές είναι σύμμαχοι στον αγώνα τους. Εργάζονται με μισθούς πείνας, δεν είναι ενταγμένοι στα βαρέα και ανθυγιεινά και παρασκευάζουν χωρίς να έχουν τον κατάλληλο εξοπλισμό, τα χημειο-θεραπευτικά διαλύματα με κίνδυνο της υγείας τους. Στο τσουνάμι της νοσηλείας εξυπηρετούν διπλάσιο αριθμό αρρώστων από τον προβλεπόμενο διασπείροντας τους αρρώστους και σε άλλα τμήματα άλλων κλινικών εφόσον τα κρεβάτια δεν επαρκούν για όλους. Στην νυχτερινή του βάρδια, ένας νοσηλευτής έχει την ευθύνη ενός ολόκληρου ορόφου-τμήματος, γιατί κανένας υπουργίσκος δεν το πήρε ως προσωπική του υπόθεση να κάνει προσλήψεις νοσηλευτών. Όταν λοιπόν κάποια φορά αστοχήσει το χέρι της νοσηλεύτριας να βρει φλέβα με την πρώτη, της δίνουν κουράγιο λέγοντας της –δεν πειράζει, μη στενοχωριέσαι, ξανατρύπησε τις χημειοκαμένες φλέβες μου, θα βρείς άλλο σημείο.
Τα παιδιά του καρκίνου έχουν υπομονή με τους γιατρούς Δεν γογγύζουν ούτε όταν περιμένουν τις ατέλειωτες πέντε, έξι ,ή επτά ώρες, στην «επί της γης κόλαση», στα «σαλόνια» - αίθουσες αναμονής του Θεαγένειου, με το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα για την διήμερη ή τριήμερη νοσηλεία τους για να τους ανακοινωθεί τελικά, ότι δεν υπάρχει κρεβάτι διαθέσιμο. Ξέρουν ότι πρέπει να φύγουν και να ξανάρθουν την επόμενη προετοιμάζοντας τον εαυτό τους άλλη μια νύχτα για την επόμενη μέρα που θα επιστρέψουν έχοντας την ελπίδα να βρούν κρεβάτι διαθέσιμο. Δεν γογγύζουν, δεν εκφράζουν παράπονα στους γιατρούς τους ούτε στην αίθουσα αναμονής της βραχείας ογκολογικής κλινικής του Παπαγεωργίου, όταν,ώρες ατέλειωτες, περιμένουν υπομονετικά να τους δει ο γιατρός τους και στην συνέχεια να κάνουν την θεραπεία τους, μετά από ώρες ταξίδι, ερχόμενοι από κάποια άλλη πόλη της Βόρειας Ελλάδας. Και εκεί ο γιατρός έχει έρθει στην ώρα του, αλλά θα πρέπει να είναι βιονικός για να καταφέρει να αποφασίσει για την ζωή 80-100 ανθρώπων στα λίγα λεπτά που αντιστοιχούν στον κάθε καρκινοπαθή και να αποφύγει το λάθος. Οταν ο γιατρός καθημερινά αποφασίζει για 100 ζωές, θα το κάνει το λάθος και το λάθος αυτό θα κοστίσει μια ζωή.
Θυμώνουν οι καρκινοπαθείς αλλά δεν τα βάζουν ούτε με τους νοσηλευτές ούτε τους γιατρούς τους γιατί ξέρουν καλά ότι δεν φταίνε αυτοί, που δεν υπάρχουν άλλα τρία Θεαγένεια για να εξυπηρετήσουν τους καρκινοπαθείς όλης της Βόρειας Ελλάδας. Υποπτεύομαι πως οι νοσηλευτές και κυρίως οι ογκολόγοι πλέον στην Ελλάδα, όταν ανήκουν στην κάστα εκείνη των υπαλλήλων, που « δεν τα παίρνουν», μάλλον δουλεύουν για να σώσουν την ψυχή τους. Όπως ο χειρούργος-ογκολόγος της γράφουσας, ό ίδιος με καρκίνο, τελείως καθαρός από δοσοληψίες φακέλων, έδινε την ψυχή του στην πολύωρη εγχείρηση να σώσει αυτό, που άλλοι θεωρούσαν χαμένη υπόθεση, σε ένα κράτος που έχει το θράσος να μιλάει για πολιτισμό ενώ δεν έχει εξασφαλίσει το αυτονόητο - ένα κρεβάτι στον άρρωστο. Σε ένα κράτος που δεν σέβεται τον γιατρό και τον νοσηλευτή αλλά πάνω από όλα δεν σέβεται τον άρρωστο.
Οργίζονται στα ασανσέρ του Θεαγένειου οι καρκινοπαθείς και οι συνοδοί τους, στα δύο ασανσέρ του Θεαγένειου, που χωρούν τόνους πόνου και απόγνωσης και που μέσα τους στοιβάζονται ταυτόχρονα οι βαριά εγχειρισμένοι στα φορεία, μαζί με συνοδούς , με τον κίνδυνο να μολυνθούν. Και δυσανασχετούν, γιατί δεν θέλουν και όμως πρέπει να ανέβουν στο κολαστήριο αλλά δεν χωρούν και φωνάζουν, γιατί εκεί ο φταίχτης έχει πρόσωπο και λέγεται κράτος. Το κράτος που δεν διαθέτει τα απαραίτητα κονδύλια, ώστε να γίνουν καινούργια αντικαρκινικά νοσοκομεία και που δεν κάνει εδώ και πολλά χρόνια προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.
Οι καρκινοπαθείς κάποιες στιγμές όμως χάνουν την υπομονή τους γιατί δεν έχουν ούτε τους γιατρούς σύμμαχους στην αρρώστια τους. Είναι οι στιγμές που πρέπει να παλέψουν τελείως μόνοι τους, γιατί στο σύστημα υγείας δεν υπάρχουν μόνο οι φακελοφονιάδες αλλά και οι αδίστακτοι ερευνητές γιατροί, «φονιάδες της έρευνας», γιατροί που αδιαφορώντας για την τύχη του δικού τους ασθενή, ισχυριζόμενοι πως οποιαδήποτε θεραπεία θα ήταν μάταιη, τον αποκλείουν από οποιοδήποτε θεραπευτικό σχήμα, (ενώ άλλοι ογκολόγοι διαβεβαιώνουν για το αντίθετο,) αρνούνται οποιαδήποτε διευκόλυνση, ώστε να αναζητήσει ο ασθενής την τύχη του στο εξωτερικό. Και όλα αυτά προκειμένου να τον εντάξουν στην κλινική έρευνα κάποιου νέου φάρμακου, το οποίο όμως όταν θα έχει έρθει, πιθανότατα, να είναι για τον ασθενή πλέον πολύ αργά.
Και όταν τα παιδιά του καρκίνου χάσουν την υπομονή τους αλλά κυρίως την εμπιστοσύνη στους γιατρούς τους, δεν κάνουν καταγγελίες και μηνύσεις. Χάνουν την ελπίδα τους, και όταν χάσουν την ελπίδα τους αποσύρονται από τον αγώνα να κερδίσουν την ζωή τους και αποσύρονται σιγά -σιγά από την ίδια την ζωή.”

Αυτό είναι ολόκληρο το κείμενο επιστολής αναγνώστριας, που δημοσιεύτηκε εν περιλήψει στη στηλη «Πρόσωπα & Προσωπεία» της «Ελευθεροτυπίας.

Η Πόρτα

2008-03-03T22:49:00.002+02:00

Εδώ και λίγες μέρες, αναγκάστηκα να ενεργοποιήσω την «υπηρεσία» των comments moderation. Όπως έχετε διαπιστώσει όλο αυτό το διάστημα που «λειτουργώ» ετούτο το blog, δεν έχω πειράξει ποτέ σχόλιο, και πάντα προσπάθησα να απαντώ ακόμα και στα πιο σκληρά.

Πόσες και πόσες φορές δεν επιχείρησα να εξηγήσω σε ορισμένους επισκέπτες ότι ΕΙΝΑΙ επισκέπτες και ότι, ως εκ τούτου, θα πρέπει να συμπεριφέρονται με ευγένεια και σεβασμό, όπως ελπίζω ότι κάνουν όταν πηγαίνουν σε σπίτι ξένο.

Είμαι κατηγορηματικός σε τούτο: Δεν μπορείς να μπαίνεις σ’ ένα ξένο σπίτι, χωρίς να χτυπάς τη πόρτα, χωρίς να λες ποιος είσαι, και χωρίς να συμπεριφέρεσαι πολιτισμένα.

Θα πρόσθετα δε, και άλλα ακόμα, που μου έμαθαν οι γονείς μου από μικρός: Χωρίς να σκουπίζεις τα πόδια σου, χωρίς να κρεμάς τη καμπαρτίνα και το καπέλο σου, χωρίς να έχεις κάτι τις να προσφέρεις στον νοικοκύρη.
Τέτοια … παλιομοδίτικα πράγματα. Που όμως, θα τα τηρώ, πάντα, με θρησκευτική ευλάβεια, γιατί ξέρω βαθιά μέσα μου ότι ο Πολιτισμός από κει ξεκινά: από την εξώπορτα του κάθε σπιτιού. Του δικού σου που μένεις και που περιμένεις τους καλεσμένους σου. Του άλλου, που επισκέπτεσαι ως καλεσμένος εσύ.

Τα blogs δεν είναι ούτε δημόσια πλατεία, ούτε εφημερίδα, ούτε τηλεοπτικό πρόγραμμα, ούτε συνέδριο κόμματος, ούτε … εθνικό διάγγελμα. Είναι ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ χώρος του κάθε δημιουργού-ιδιοκτήτη του, που οικειοθελώς ανοίγει τις πόρτες του για να τον επισκεφθούν όσοι το επιθυμούν.

Αυτό, δεν σημαίνει ότι όσοι τον επισκέπτονται αυτόν τον ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ χώρο του καθένα, έχουν αυτομάτως και το δικαίωμα, επικαλούμενοι μιαν παρεξηγημένη «ελευθερία λόγου», να μπαίνουν και να βρίζουν, να απειλούν, να συκοφαντούν και να εκβιάζουν.

Μου λένε φίλοι: Είσαι πρόσωπο που εκφέρει δημόσιο λόγο, και ως εκ τούτου πρέπει να δέχεσαι ακόμα και την πιο σκληρή κριτική , έως και απρεπή συμπεριφορά.

Συμφωνώ ως προς το πρώτο, αλλά με τίποτα ως προς το δεύτερο. Δεν πιστεύω ότι, ακόμα και μεγάλο λάθος να διαπράξεις, έχει οποιοσδήποτε το δικαίωμα να σε βρίζει για αυτό.

Την συναντώ αυτήν την άθλια συμπεριφορά των ανθρώπων πολλές φορές στα γήπεδα, όπου αρκετοί φανατικοί και άξεστοι οπαδοί (πού λίγο διαφέρουν από πολλούς bloggers ή σχολιαστές των blogs που έχω γνωρίσει), ακόμα και ποδοσφαιριστές της ίδιας της ομάδας που υποστηρίζουν βρίζουν χυδαία όταν εκείνοι τύχει να κάνουν ένα λάθος. Ένα ανθρώπινο λάθος.

Ας μη μιλήσω, εννοείται, για το τι «λένε» στους διαιτητές η στους αντιπάλους τους. Εκεί κι αν επικρατεί του Έλληνα το μόνιμο κόμπλεξ με την σεξουαλικότητά του…

Πολλές φορές, αυτήκοος μάρτυρας τέτοιων αθλιοτήτων, ευχόμουν να έβρισκαν κάποια στιγμή τη «μαγική» δύναμη ορισμένοι παίκτες, η και διαιτητές, να ανταποδώσουν τις ύβρεις και τις χυδαιότητες των «επισκεπτών» οπαδών, με την ίδια ένταση και το ίδιο περιεχόμενο. Δηλαδή, να υπήρχε κάποιο … ενισχυτικό της φωνής τους, (μια τεράστια ντουντούκα, ας πούμε!), και στο «άντε γ….» της εξέδρας να ακουγόταν το δικό τους «άντε γ …. εσείς».

Αυτήν την επιθυμία ένοιωσα να με πλημμυρίζει, επικίνδυνα, πολλές φορές, αντικρίζοντας τα υβριστικά comments των Anonymous, και απορώντας πάντα, «Καλά, έχει δίκιο σ’ αυτό που μου λέει, αλλά γιατί το λέει υβρίζοντάς με;». Όμως, επειδή δεν μπορώ να πω τέτοιες κουβέντες, δεν μου βγαίνει εμένα βόθρος απ’ το στόμα, τις «λέω» αποκλείοντάς τους. Ή, πιο παραστατικά, κλείνοντάς τους την πόρτα. Του δικού μου σπιτιού…

Ως ύστατο μέτρο, πριν κλείσω ολόκληρο το σπίτι.

Ο,τι σέρνεται ...

2008-01-26T02:22:00.001+02:00

Το ρήμα «crawl», όταν αναφέρεται σε βρέφος, σημαίνει «μπουσουλάω». Στον στρατό, πάει να πεί και «σέρνομαι». Στο πλαίσιο καψωνιού, το «θύμα» αποκαλείται και «σκουλίκι».

Τον όρο έχει υιοθετήσει εδώ και αρκετά χρόνια και η τηλεόραση. Τον έχει μετατρέψει, μάλιστα, σε ουσιαστικό – όσο οξύμωρη κι αν ακούγεται η λέξη «ουσιαστικό» όταν μιλάμε για το συγκεκριμένο είδος τηλεόρασης – και μ’ αυτόν εννοεί εκείνα τα γραμματάκια που «τρέχουν», ή «σέρνονται», ή «μπουσουλάνε» στο πάνω ή κάτω μέρος της οθόνης, σχηματίζοντας λέξεις και μικρές προτάσεις, συνήθως προς άγραν πελατών.

Τις μέρες αυτές του μεγάλου πολιτικο-δημοσιογραφικού σκότους, ένα τέτοιο (θα το πω ελληνικά» «κρόουλ» εντυπώθηκε σαν εφιάλτης μέσα στη μνήμη μου (ως κομπιούτερ μιλάω τώρα!) και έχει αναστατώσει όλον τον … σκληρό μου δίσκο!

Ηταν, την εβδομάδα αυτήν, στη τηλεόραση του Alter, η μόνιμα επαναλαμβανόμενη φράση, κάτι σαν απειλή: «ΣΕ ΛΙΓΟ, Ο ΜΑΚΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ».

Πότε έκανε, αναρωτήθηκα αστραπιαία, κάτι διαφορετικό; Και πότε, αλήθεια, απουσίασε από κάποιο από τα εμπορικά τηλεοπτικά κανάλια, έστω σαν ένα, απρόσμενο για μας, φωτεινό και λυτρωτικό διάλειμμα;

Δεν είναι όμως το θέμα μας τωρα, ό συγκεκριμένος Μάκης που όλοι ξέρουμε, ούτε και θα πάρω θέση εδώ γι’ αυτήν την ιστορία χαβούζας που έχει μολύνει το περιβάλλον ολονών μας.

Το θέμα μου είναι το «κρόουλ». Πιο συγκεκεριμένα, η πικρή αλήθεια του. Ο,τι, δηλαδή, σ’ αυτόν τον τόπο, καταντήσαμε ο Μάκης, και ο κάθε Μάκης, να μιλάει «για όλους και για όλα».

Κι’ αν ο αυτοαποκαλούμενος, με κεφαλαίο «Δ» και πάντα σε τρίτο πρόσωπο, «ο Δημοσιογράφος», έχει «αγκαζάρει» πρώτο τραπέζι πίστα, και μάλιστα με σύστημα rotation (όπως ο ανεκδιήγητος Φερέρ της ΑΕΚ) σε όλα σχεδόν τα ιδιωτικά κανάλια, οι «αλλοι Μάκηδες» της Ελλάδος βρίσκονται και αυτοί πιά στον περίγυρο του καθένα μας. Ασφυκτικοί, όσο και ο άλλος…

Σας περιγράφω την τακτική τους, για να συνειδητοποιήσετε πόσο «γνώριμοι» μας είναι.

Κυριάρχο «στοιχείο» τους είναι αυτό που οι Εγγλέζοι ονομάζουν «bullying the audience» - σε ελεύθερη μετάφραση, «απενεργοποιώντας τον συνομιλητή σου, πουλώντας νταηλίκι και ασκώντας επ’ αυτού τακτική επιθετική, τακτική τρομοκρατίας».

Αυτό το στοιχείο, του bullying, επιτρέπει στους «Μάκηδες» της κοινωνίας μας να λένε ό,τι θέλουν, για όποιον θέλουν, και όποτε θέλουν, με την βεβαιότητα ότι they will always get away with it – δηλαδή, ότι πάντα θα τη γλιτώνουν.

Θα σπιλώνουν υπολήψεις, προσποιούμενοι ταυτόχρονα ότι ο δικός τους βίος, η δική τους πολιτεία, δεν έχουν το παραμικρό ψεγάδι.

Θα αδιαφορούν όταν τύχει κάποια στιγμή οι «καταγγελίες» τους να πέσουν στο κοινό, ή όταν εκείνοι που καταστράφηκαν από αυτές αθωωθούν από τα δικαστήρια, καθαρά και τελεσίδικα.

Αλωστε, το «μετα την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου …» ηταν, ανέκαθεν, μια από τις πιο αποκρουστικές ταμπέλλες που αναρτήθηκαν ποτέ σ’ αυτόν τον δύσμοιρο τον τόπο.
Τον τόπο, που έμαθε να αποδέχεται εξ’ ολοκλήρου πιά, αλλά και «σάμβουαρ» (στα τυφλά, αδιαμαρτύρητα) τις «μισές αλήθειες» και, αρκούμενος σε αυτές, να τις παρουσιάζει πολλές φορές ακόμα και ως … προτερήματά του.

Με τέτοιες, «μισές αλήθειες» των ανά την επικράτεια «Μάκηδων»:

-- Πλάθουμε και αναπλάθουμε την εξωτερική μας πολιτική (Αιγαίο, Κυπριακό, Μακεδονικό, όλα στο ημίφως…).
-- Διεκδικούμε και (δυστυχώς) πάντα αποσπούμε στο τέλος τη ψήφο των απλών, καθημερινών ανθρώπων του μόχθου που, μη έχοντας από πού αλλού να πιαστούν (για τις συντάξεις τους, για την στοιχειώδη κοινωνική φροντίδα που δικαιούνται), αρκούνται έστω στο … μισό.
--«Μεταρρυθμίζουμε» την Παιδεία, «εξυγιαίνουμε» την Υγεία, «αναμορφώνουμε» τον Πολιτισμό, «καθαρίζουμε» τις πόλεις μας, «προστατεύουμε» τα δάση και, βεβαίως, με «μηδενική ανοχή», «καταπολεμούμε» την αδιαφάνεια και τη διαφθορά.

Τεράστιος, και σα να μη κλείνει ποτέ ο κύκλος. Πόσοι και πόσοι δεν παρελάσαμε από τις «εκπομπές» (αερίων!) του «κάθε Μάκη», ώστε σήμερα να είμαστε σχεδόν όλοι μας συνοδοιπόροι (αν όχι και συνένοχοι) σ’ αυτήν την τρέλα του «μιλάει για όλους και όλα»;

Πόσοι δεν συμπράξαμε, ακόμα και δια της μακρόθεν «παρουσίας» μας, στην επώαση αυτού του Αυγού;

Πόσο γρήγορα ξεχάσαμε την κραυγή του Μάνου Χατζιδάκι, όταν ένα παρόμοιο με τα σημερινά (ως προς το «Πρώτο Θέμα» και ό,τι αυτό πρεσβεύει και σέρνει -crawl- μαζί του) φαινόμενο, εκείνο του «Αυριανισμού», είχε μπει σαν καλπάζων καρκίνος στη ζωή μας και, με την υποστήριξη ακόμα και της τότε κυβερνητικής νομενκλατούρας, απλώθηκε παντού;

Ίδια χαρακτηριστικά είχαν και τότε οι «Μάκηδες». Ίδιες πρακτικές. Ίδια crawl διαπερνούσαν την καθημερινότητά μας, απειλώντας την διαρκώς με «τρομακτικές αποκαλύψεις». Η φυλλάδα, που υπερηφανευόταν ότι γκρέμιζε τα πάντα!...

Ο έντυπος φορέας εκείνου του χτικιού, μπορεί να συρρικνώθηκε σήμερα σε κυκλοφορίες για κλάματα. Όμως, το Αυγό είναι ακόμα εκεί. Ολοζώντανο. Και γεννάει ακόμα, αυτούς που «σέρνονται» (crawl) πάνω και κάτω από τα δελτία των 8, μιλώντας για όλους και για όλα!....

Υ.Γ.: Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Lifo της Πέμπτης, 24 Ιανουαρίου 2008.

Η Πλάγια Απειλή

2007-12-10T01:12:00.000+02:00

Το ελάχιστο μεγάλωσε
και με πνίγει.
Κοίτα έξω, τη θηλιά τ’ ουρανού
και θα καταλάβεις τι
εννοώ , τι
περιμένω από το άλλο λίγο
που, περισσευούμενο επέλεξα
τώρα πιά, το σοκάκι μου να φωτίσει.

Γιατί, όμως
αυτή η θηλιά τόσο, πλάγια απειλή;
πότε, και δεν την αντιλήφθηκα;
Αμβλύνοντας το περίσσευμα από τον φόβο
πόνο;
Μόνο νά’ βλεπες, εκεί όπου
καταμεσής τ’ ουρανού, ο βυθός
μ’ ό,τι μαζί μου ίπταται
και πετώντας, σέρνεται εκεί
στην πλάγια απειλή
που αλλάζει φορά σαν των βράχων
την αβεβαιότητα – ναι!
Εκεί, ψάρευα κάποτε
τις πιο όμορφες μέρες μου
σ’ απόμακρη αγκαλιά της Σερίφου
χωρις ενδιαφέρον επισκέψεων,
καμμία.
Εξ ου και η πολυτέλεια της
απέραντης, σχεδόν,
ουράνιας γαλήνης μου, ακατέργαστος
από αισθήματα σκοπού
και άλλα
τέτοια
οργανωμένα εγκλήματα
της μέσης (και βάλε)
Ηλικίας.

Και να, που ήδη
σκέφτομαι
δυσανασχετώ
πως θ’ αμπαλάρω το ποίημά μου
να το αναρτήσω
στ’ απόφωτο της πλάγιας
απειλής – Εκέι, ντέ!
Στο ελάχιστο, που μεγάλωσε
Και πιά, ποίημα δεν είναι ….

Hide n' Seek

2007-11-26T02:34:00.000+02:00

Παίζω κρυφτούλι με τα πονάκια
του σώματός μου.
Με φόβο
ξεπροβάλω από τη γωνία
να δω αν έρχεται
ο Μέγας Τρομοκράτης.

Τον προκαλώ – ακριβώς
όπως κάναμε όταν
παιδιά
καλούσαμε τον κίνδυνο, «έλα, ρε κερατα!»
κι’ έτρεμαν ποδάρια
κι΄έσφιγγαν τα δόντια μας
και δυνάμωναν τα ουρλιαχτα
του φοβισμένου ενθουσιασμού.

Δηλαδή: της παιδικής μας
Βεβαιότητας
Για το πόσο άτρωτοι είμαστε…

Πως έμεινα κολλημένος εκεί;
Δεν ξέρω.
Αν λίγο, μέσα μου, μεγάλωνα
έξω
θάμουν πιο προσεκτικός.
Θα φοβόμουν
αυτά, τα επικίνδυνα παιχνίδια
Θα άκουγα τις σειρήνες
της ταλαιπωρημένης μου ψυχής
δηλαδή –
της αδυναμίας μου
της από περιττής σαρκας περιβαλλόμενης – πως!

Ομορφα θα συμβιβαζόμουν
(ή μήπως θα πανηγύριζα)
για
την απρόσμενη αντοχή των χρόνων μου
για
τα καρτέρια που έστησα σε κάθε καινούργιο
ερέθισμα – εκεί
που μέσα μου γεννιόταν
πανηγυρικά
η Μεγίστη Περιέργεια
- λαχτάρα, πάει να πεί,
να υπερβώ, πάντα,
τον ασφυκτικό μου χώρο,
έξω να χυθώ
στα σύμπαντα της μικρής μου γειτονιάς
και ωραιοποιημένη, κατόπιν,
να φωνάξω περίτρανα την απροστάτευτη Ιστορία μου.

Παιχνίδι κι αυτό!
Που ακόμα, μέσα μου
διαδρομή αλλόκοτη πραγματώνει.
Αψηφώντας.
Ασφάλειες και καθησυχασμούς
Κινδύνους, δηλαδή, ανυπέρβλητους
μέχρι που…
… έ, δεν είμαι δα και τόσο γενναίος –
θα στερέψει η έμπνευσή μου
και δεν θα περισσεύουν
λογικές, άλλες
εξηγήσεις, για τα πονάκια που,
ακόμα με βγάζουν, ωραία
από την άβολη γωνιά μου!...

Κονσέρτο για Πατρίδα Αόριστη...

2007-11-21T02:13:00.000+02:00

Θέλω βόλτα πάλι, γουστάρεις;

Πελαγωμένος είμαι εδώ και καιρό, όσες φορές προσπάθησα να ξανοιχτώ με ειδοποιούσαν πως υπήρχε απαγορευτικό, εκδοθέν «από πάνω». Ακραία, τα καιρικά φαινόμενα, ψυχούλα…

Μα, τώρα βρέχει δυνατά, και πιο εύκολα διακρίνω τα μέρη που θέλω να σε πάω. Βρεγμένο χέρι, μες στο δικό μου βρεγμένο χέρι να μπλεχτεί, εκεί ακριβώς που πετάχτηκε από τη νέκρα του τοπίου ένα βλαστάρι ολοκαίνουργιο. Κοίτα! Σαν παιδί που τώρα ήρθε…

Είδα μια συζήτηση στη τηλεόραση – λίγο για το Ασφαλιστικό, λίγο για το ΠΑΣΟΚ, λίγο για την Ολυμπιακή, και λίγο για το «γερμανικό μοντέλο» - κάτι αλλαγές στο εκλογικό σύστημα, βαριέμαι να σου εξηγώ. Πυρκαγιές οργής ανάβουν μέσα μου, πάντοτε, αυτές οι φτηνές απάτες. Έτσι λοιπόν, δεν πρόσεξα τι έλεγαν. Μόνο τις φιγούρες τους παρατηρούσα. Και μου ξέφυγε το παιχνίδισμα τις γλώσσας σου, όταν μου’πες «γειά» και ήπιες κρασί.

Έχω κακές προθέσεις να καταθέσω αν δεχτείς τη πρόσκλησή μου. (Την προηγούμενη φορά ήταν απλώς «πονηρές»). Μη φανταστείς όμως τις γωνιές τις παλιές – κάηκαν εκείνες. Ούτε τη μουσική των υδάτων – προσωρινή διακοπή ώσπου να βρω άλλον σταθμό. Φαντάσου ήχους να καίνε. Και ψιθύρους, στο αυτί σου μέσα να γυρνάνε…Ωραία;

Ζωγράφισα ένα φεγγάρι γεμάτο με τ’αδειανά της ημέρας, και το έβγαλα έξω από το κάδρο μου, επίτηδες να ξεχωρίζει. Εκεί, παρέα, και η νύχτα. Εγκαταλελειμμένη στα θλιβερά της αστεράκια – τους επώνυμους της καθημερινότητάς μας, τους άπειρους. Τι καλά! Βρίζονται αναμεταξύ τους, ελπίζοντας πως ο ένας θα κάνει αναπαραγωγή της χυδαιότητας του αλλουνού. Και έτσι γίνεται, πράγματι, παρασέρνοντας και σένα να πιστεύεις πως ο καθρέφτης της κοινωνίας, αυτός είναι.

Ο εφιάλτης, αλλά και η υποψία μου πιά, είναι μήπως στ’ αλήθεια είναι!

Στο υπουργείο του πνεύματος, επέλεξαν το συγγενικό ανεπαίσθητο. Στα έδρανα της υποτιθέμενης «αγωνιστικής και γόνιμης αμφισβήτησης», αυτής που λένε «αξιωματικής αντιπολίτευσης» (τι βαρύγδουπος τίτλος για τόσο ανάλαφρες παρουσίες!) κάθεται, επικεφαλής, ο «ανεξάρτητος παρατηρητής» - λες κι είναι αξιωματούχος του ΟΗΕ που επιβλέπει εκλογική αναμέτρηση σε χώρα αμάθητη από Δημοκρατία.

«Ξύπνα με προτού κοιμηθώ», λοιπόν. Διαρκώς σου φωνάζω, μη φύγουν οι σταγόνες που γλίτωσαν από των μετεωρολόγων τις προβλέψεις και δεν προλάβουμε να περπατήσουμε το δάσος μας βρεγμένοι. Φέρε τους πίνακές σου μαζί, να θυμόμαστε πως ήταν κάποτε. Να τους στήσουμε εκεί, στη πλαγιά τη ρημαγμένη τώρα, σαν έκθεση ζωγραφικής στις απόγνωσης τα μέρη, ομορφαίνοντάς τα, άξαφνα! Με φόντο το βλαστάρι που τώρα ξαναγεννιέται, ένα δέντρο καλοζωισμένο (ωραία χρώματα του΄βαλες!) που δεν ξέρει πως «εγγυς γαρ το τέλος του».

Βρε, που τους βρήκαμε όλους αυτούς τους αναγνωρίσιμους; (Ποτέ, ένα επίθετο, δεν μου προκάλεσε τόση απέχθεια…). Γεωργιάδηδες, Λιάκοι, Ψωμιάδηδες, Ανθιμοι, μια χώρα που όποια ωρα και αν ανοίξεις το παράθυρό της, παπάδες θα δείς, και «εθνικούς στάρ», αρμαφρόδυτα ανθρωπάκια με κλωνοποιημένα πεκινουά, να παρελαύνουν μαζί με την επίσης «εθνική Ρούλα» από τις χαβούζες των … λαοπρόβλητων εκπομπών. Και δίπλα, απαρατήρητοι να περνάνε οι της εξουσίας οι μουλωχτοί – πόση χαρά στα σκοτεινά πρόσωπά τους, που ένα μεγάλο μέρος των μίντια καταγίνεται με … ξέρεις πως θέλω να τους χαρακτηρίσω όλους αυτούς, και όλα αυτά που πρεσβεύουν.

Φοβάσαι ότι οι προσκλήσεις μου για βόλτα, γίνονται για να ξεφεύγω απ’ όλα αυτά, ίσως και από τον κακό εαυτό μου, και όχι για να προσεγγίσω, ν’ ακουμπήσω εσένα;

(Σιωπή μακρά. Και βλέμμα, απλωμένο πέρα. Μακριά πολύ)

Τραυματικά αποσπασματική συμπεριφορά, με διαρκείς τάσεις φυγής. Αυτοσχέδια, επιστημονική ονομασία, καθώς κρατώ σφιχτά στη φούχτα μου έναν κώνο πεύκου, και αναζητώ τον λατινικό του … ορισμό, ή ένα όραμα που να μην περιέχει τίποτα απ’ τα παλιά, και να μπορεί όμως να τα αντικρίσει αν ξαφνικά βρεθούν μπροστά του. Γραφώ βιβλίο, παρεμπιπτόντως, για ένα παιδί που δεν άντρεψε ποτέ. Και πρέπει να επιστρέψω στα παλιά, να κάνω έρευνα…

Ίδρωσε πάλι η παλάμη σου – τι έγινε; θα ενοποιήσουν και το δικό σου ταμείο με το δικό μας; Η θα μεταφέρεις και συ το υπόλοιπο της πιστωτικής σου κάρτας εκεί όπου μεταφέρουν οι σκύλοι τα κακά τους, για να μην τα βρίσκουν άλλοι; Μωρέ, θές-δε-θές θα τα βρουν τα κατατόπια σου, και έκπληκτη θα σε βγάλουν στον αέρα να απολογηθείς για το έγκλημά σου κατά του συστήματος. Μη τυχόν και με καταδώσεις, καημένη μου! Οικογένεια έχω…

Βρέχει ωραία. Και περπατώ μονάχος στο σκοτεινό Park Wood, ακούγοντας υπέροχα, βαριά, τραγούδια του Bowie – that lonely, grinning soul. Μεγάλωσαν πάλι τα δέντρα που τα είχε γκρεμίσει, τότε, η ανεμοθύελλα. Κι’ ο Φρανγκισκανός μοναχός, με πιο βαριά βήματα πιά, μου λέει «σε θυμάμαι, ήσουν αέρας». Εχω ένα διάλειμμα, και λέω να του εξομολογηθώ τα ανάμεσα στο «θυμαμαι» και στο «ησουν».

Έφυγα, πριν αποδεχθείς η απορρίψεις τη πρόσκλησή μου. Πρόλαβαν και μου πρότειναν εκπομπή στα λημέρια τα παλιά και την αποδέχτηκα. Πήρα μαζί δυο πίνακές σου της Πάρνηθας, παλιά. Και μια μουσική εκείνης της βόλτας, να τη βάζω στο ξεκίνημα της κάθε μέρας μου, εκεί. Ένα κονσέρτο για πατρίδα αόριστη.

Μη πεις τίποτα σε κανέναν. Στην εφημερίδα θα στέλνω κανονικά, σαν ναμαι εδώ. Αφού, έτσι κι αλλιώς «σαν ναμαι εδώ» ζούσα τόσα χρόνια….

"Παιχνίδια Επικαιρότητος", τέλος!

2007-11-09T18:21:00.000+02:00

Την περασμένη Τρίτη, 6 Νοεμβρίου, τερματίστηκε η πολύ σύντομη, από τον Φεβρουάριο φέτος, συνεργασία μου με το ραδιόφωνο του «Αντένα».

Ένας αγγελιαφόρος της διοίκησης, μου ανακοίνωσε πως πάρθηκε απόφαση να γίνουν αλλαγές στο πρόγραμμα «με έμφαση στα τηλεοπτικά πρόσωπα» και στο να ανοίξουν, επίσης, γραμμές με τους ακροατές.

Γράφω με καρδιά στενάχωρη. Και σίγουρα, δεν είναι το «θέμα» μου ο συγκεκριμένος σταθμός. Γράφω, κατ’ αρχάς, γιατί αισθάνομαι πως το οφείλω στους ανθρώπους που, όλα αυτά τα χρόνια, μου δίνουν την ανείπωτη χαρά να μοιράζονται μαζί μου τις ωραίες (όπως τις νοιώθω) καθημερινές, ραδιοφωνικές μου περιπέτειες.

«Γιατί έφυγες;», με ρωτάνε πολλοί, από χθες. «Και πού θα πάς;», η αγωνία τους, που τόσο με τιμά, και στην οποία, επί του παρόντος, δεν έχω απάντηση.

Έλεγα, λοιπόν, πως το «θέμα» μου εδώ, δεν είναι ο «Αντένα», η ο κάθε «Αντένα». Ευτυχώς, άνθρωπος των συγκρούσεων δεν είμαι, και όταν φεύγω από ένα μαγαζί, θέλω πρώτα να τιμώ εκείνους που ήταν «κύριοι». Λίγοι είναι, όσο περνούν τα χρόνια, αλλά υπάρχουν, και αντιστέκονται στον συρφετό των κυνικών – εκείνων, που δεν αντέχουν ούτε να σε φωνάξουν και να συζητήσουν μαζί σου.

Στεναχωρέθηκα από τη συμπεριφορά εκείνων που είναι γαντζωμένοι στα αξιώματα, κυρίως της «τηλεοπτικής κλίκας», όπως την ονομάζω, η οποία έχει δικούς της κώδικες, που είναι δύσκολο να τους αντιληφθεί και να τους αποδεχθεί ένας νορμάλ άνθρωπος. Αλλά πάλι, αυτή η στεναχώρια, το ξέρω, είναι περαστική – δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο, όπως λέει και το τραγούδι.
Το «θέμα» μου, η μεγάλη μου ανησυχία για το πού οδηγείται αυτό το επάγγελμα, και κυρίως το μέσον που λέγεται ραδιόφωνο. Έφτασε, σε πολύ μεγάλο βαθμό, να βολοδέρνει στα χέρια, και στα κομπιούτερ, ανθρώπων που δεν το ξέρουν και δεν το αγαπούν. Και που θεωρούν ότι μια εκπομπή με έναν παραγωγό της φτήνιας, με ελεγχόμενο λόγο και μουσική, μπορεί και νάναι καλύτερη από μια εκπομπή με παραγωγό που θα έχει ειδικές γνώσεις, που θα ξοδέψει διπλάσιο χρόνο από το “take-away”. Απροετοίμαστες εκπομπές, όπου οι παραγωγοί μπαίνουν στο στούντιο χωρίς ένα χαρτάκι μπροστά τους με 5 σημειώσεις, και με κάποιους συνεργάτες-σκλάβους να τους έχουν γεμίσει την ώρα με απανωτά τηλεφωνήματα, δεν είναι ραδιόφωνο. Αρπαχτή είναι…

Και, δυστυχώς, ο κόσμος ο πολύς, όπως δείχνουν τα νούμερα, την ανταμείβει αυτήν την αρπαχτή.

Ευτυχώς, υπάρχουν αντιστάσεις. Σε αρκετά ραδιόφωνα, φωτεινές στιγμές, που σπάνε το σκοτάδι της τυποποίησης και της ευκολίας. Αλλά, λιγοστεύουν. Και κινδυνεύουν, ταυτόχρονα, να θεωρηθούν αντιστάσεις ρομαντικές και παρωχημένες, ίσως και γραφικές, …, εδώ, είναι που θυμώνω, που γίνομαι έξαλλος.

Γιατί γραφικοί, στα δικά μου μάτια, είναι όλοι αυτοί οι ψευτογιάπηδες που λένε «είμαι σε μπάτζετ μίτιγκ» και έχουν την απαίτηση να θεωρήσεις ότι κάνουν κάτι σημαντικό, ή που γενικά δίνουν εντολές «μπάμ-μπουμ» και είναι σαν να βλέπεις κάπως εξελιγμένη μορφή θλιβερού λοχαγού στη βασική εκπαίδευση.

Γραφικοί είναι όλοι αυτοί οι μη γνωρίζοντες το αντικείμενο, που όμως το διαφεντεύουν. Που μιλάνε για μάρκετιγκ, και δεν ξέρουν πως δουλεύει το «πράμα». Που δεν κατέβηκαν ούτε μια φορά στο στούντιο για να δουν τι αέρα αναπνέουν εκεί μέσα ο παραγωγός, οι ηχολήπτες, οι συνεργάτες, οι τηλεφωνήτριες. Πως «πέφτουν» τα τραγούδια; Πώς «γεννιούνται» τα τραγούδια για να συμπληρώσουν και να ενισχύσουν τον λόγο;

Γραφικοί είναι αυτοί που, εάν μια μέρα τους στερήσεις τις εφημερίδες, πέσει το ίντερνετ, και δεν δουλέψουν τηλεφωνικές γραμμές για να βγάλουν σχετικούς και άσχετους, δεν θαχουν τι να πουν. Πανικός θα τους καταβάλει, και το πιθανότερο είναι ότι θα φωνάξουν όποιον βρεθεί πρόχειρος για να ξοδέψουν μαζί, φλυαρώντας, τις ώρες που συνήθως γεμίζουν με «κλοπή» και τηλεφωνική ανακύκλωση ιδίων προσώπων.

Η πλάκα η μεγάλη, είναι πως η αγορά έξω, που συχνά την κατηγορούμε ότι εκείνη βάζει τους όρους του παιχνιδιού, πολλές φορές είναι πιο προχωρημένη από εμάς που διευθύνουμε το ραδιόφωνο, η συμμετέχουμε σε αυτό.

Πόσες και πόσες φορές δεν άκουσα από ικανά και πολύ «ψαγμένα» στελέχη διαφημιστικών εταιρειών (και σας πληροφορώ ότι υπάρχουν πολλά τέτοια), ότι υπάρχει έλλειψη νέων ιδεών στο ραδιόφωνο (όπως και στην τηλεόραση), ότι δυσκολεύονται να προτείνουν ενδιαφέρουσες εκπομπές στους πελάτες τους, και ότι εκτός από τους «μαζικούς διαφημιζόμενους» (τράπεζες, σουπερμαρκετ, κινητά, ΟΠΑΠ, κλπ) υπάρχουν και άλλοι που πάντα γυρεύουν «ένα στίγμα ιδιαίτερο».

Συχνά αναρωτήθηκα, αν ήταν δικά μου τα Ρολεξ, δικό μου το «Μερλο Χατζημιχάλης», δικό μου το Beufort σακάκι της Barbour, όλα προϊόντα με μεγάλες πωλήσεις και καταξιωμένα ποιοτικώς, σε ποια ραδιόφωνα και ποιες εκπομπές θα επέλεγα να τα διαφημίσω, και δεν έβρισκα πολλές.

Τι γίνεται, λοιπόν; Όλα για τη μάζα και για τα μαζικά προϊόντα;
Όλα για την τηλεόραση;

Εντάξει. Ισχυρό μέσο. Παντοδύναμο. Και – επιμένω ακόμα – μαγευτικό. (Όταν βρίσκεται στα χέρια ικανών, ευφάνταστων και με ήθος ανθρώπων). Αλλά η ίδια αυτοκτονεί, επιβάλλοντας το μοντέλο και την «λογική» της παντού. Ακόμα και στα πρόσωπα κουρασμένων «ραδιοφωνατζήδων».

Η θλίψη μου είναι μεγάλη για όσα μένουν πίσω, μετά από κάθε πρόχειρη αναδιοργάνωση, ανασύνταξη, αναδόμηση, και δεν ξέρω τι άλλο «ανα». Μια βόλτα εάν έκανε η ΕΣΗΕΑ σ’ αυτά τα ρημαγμένα, ραδιοφωνικά τοπία, θα αποκάλυπτε αλήθειες που ούτε φαντάζεται. Κοπέλες που μένουν έγκυες για να μην μπορούν να τις απολύσουν. Συνεργάτες που «πουλάνε» την ατζέντα τους σε κάθε βολεμένο σαν και μένα, αμειβόμενες με ψίχουλα. Ωράρια απίστευτης σκληρότητας. Συμπεριφορές απαράδεκτες, από περιστασιακούς, συνήθως, διευθυντές, αρχισυντάκτες και δεν συμμαζεύεται.

Πέρασαν λίγες μέρες, και κοιτώντας προς τα πίσω με μαλακώνουν γλυκά οι ηχοι της εκπομπής, σε έναν σταθμό «δύσκολο», πεισματικά γαντζωμένο από το λαίφσταιλ και που, παρόλα αυτά, μου έδωσε εμένα τη χαρά να «καταλάβω» τον αερα του. Ηταν, και είναι, διαφορετικοί ακροατές από εκείνους στον Δίεση. Άλλοτε πιο απότομοι, σίγουρα πιο ανυπόμονοι, λιγότερο εκφραστικοί, με πιο συντηρητικά γούστα.

Αλλά μου ζητήσανε τον τίτλο μιας ποιητικής συλλογής της Δημουλά. Περίμεναν πως-και-πως το «κλασσικό ξεκίνημα» της κάθε μέρας. Έδειξαν να απολαμβάνουν, όσο και εμείς στο στούντιο (ο Γρηγόρης, ο Δημήτρης, ο Σπύρος, η Μαρία, η Βίκυ, η Χριστίνα, η Βούλα) τα «Παιχνίδια Επικαιρότητος».

Και «συμφωνήσαμε», όλοι μαζί, πως έχουμε όλοι μας ανάγκη από «κάτι διαφορετικό».

Θα ξανασυναντηθούμε σύντομα…

Μηπως ηταν όρνιο και αυτός;

2007-10-30T01:07:00.001+02:00

Στο http://christosmichaelides.blogspot.com/ ο Κέβιν Κάρτερ, ό άνθρωπος που τράβηξε αυτήν την συγκλονιστική φωτογραφία.

Ελληνικότητα είναι ....

2007-10-28T12:44:00.000+02:00

Με αφορμή μια συζήτηση που ξεκίνησε πριν λίγο στα βρετανική μέσα ενημέρωσης γύρω από το ερώτημα «τι σημαίνει Βρετανικότητα;», πολλές φορές, περισσότερο σαν παιχνίδι, πήγε εκεί η σκέψη μου, κάνοντας την αναπροσαρμογή σ’ αυτό που, αναλόγως, ονόμασα «ελληνικότητα».
Το πρόβλημα που προκύπτει εδώ, είναι κατ’ αρχάς πρόβλημα ορισμού. «Αν υπάρχει ελληνικότητα΄, πως την εννοούμε;»
Ο Ρίτσαρντ Εϊρ στη «Γκάρντιαν», π.χ., λέει για «η Βρετανικότητα είναι μία μεταβλητή ιδεολογία». Και περιλαμβάνει πολλά πράγματα:
«Νοίωθουμε άνετα που είμαστε πηγή δημιουργικής ενέργειας στη μόδα, στη πόπ-μουσική και στις τηλεοπτικές κωμωδίες. Είμαστε συχνά υπερήφανοι (αλλά και συχνά ντρεπόμαστε) για τους αθλητικούς μας ήρωες. Και μας αρέσει που έχουμε επετείους για τη σάλτσα HP, για το προιόν επάλειψης Marmite, για την μαρμελάδα Oxford και Robertson’s, για τα κόκκινα λεωφορεία μας, τα σαπισμένα μας δόντια».
Προσθέτω μερικά ακόμα, χαρακτηριστικά: Οι Βρετανοί είναι υπερήφανοι για την εκκεντρικότητά τους – αυτήν, κι αν την θεωρούν «Βρετανικότητα». Μιλάνε συνεχώς για τον καιρό, ζητάνε συγγνώμη ακόμα κι αν φταίνε οι άλλοι (πέφτεις, φέρ ειπείν, πάνω του, κατά λάθος, και σου λέει sorry), στέκονται στην ουρά, αδιαμαρτύρητα και πολιτισμένα, επί ωρες.
«Βρετανικότητα» είναι ακόμα το ταλέντο τους να σε προσβάλουν, να ειρωνεύονται, να είναι σνόμπ, να έχουν εμμονή με κοινωνικές τάξεις και με το χρωμα του δέρματος.
«Βρετανικότητα», είναι τα μικρά εκκλησάκια τους στην ύπαιθρο. Είναι η ίδια η ύπαιθρος, το υπέροχο και μοναδικό English countryside. Είναι τα κόκκινα τούβλα, τα δάση και ο γκρίζος ουρανός.
Και πολλά, πολλά, ακόμα.

Τόσα, που καθιστούν το παιχνίδι «Πείτε μου τι είναι Ελληνικότητα;», ακόμα πιο συναρπαστικό. Όχι για να «κερδίσουμε» τους Βρετανούς σε … αριθμό καταχωρήσεων, αλλά για να ψάξουμε και να ψαχτούμε και εμείς.
Προσοχή. Το «Ελληνας είναι…», έχει διαφορά από το «τι σημαίνει Ελληνικότητα». Το δεύτερο, πάει λίγο, η πολύ πιο βαθειά. Δεν στέκεται μόνο στο ότι, π.χ. ό Ελληνας είναι απότομος στους τρόπους του, αλλά προχωράει και στο γιατί.
Ελληνικότητα, λέω εγώ, είναι ο χορός. Ο απειθάρχητος χορός. Αυτός που καθορίζεται περισσότερο από το συναίσθημα, η το πάθος, ή την έξαρση της στιγμής, και λιγότερο από την τεχνική.
Στον χορό, αναδύεται και το στοιχείο του «φαίνεσθαι», γι’ αυτό και πολλές φορές, ιδίως στα νυχτερινά κέντρα, όπως και στα λαικά πανηγύρια, συνοδεύεται από επιφωνήματα, που είναι σαν να προσκαλούν τους παρατηρητές «να με προσέξουν».
Όταν άνοιξε η συζήτηση αυτή και στα blogs, τα όριά της φάνηκαν, και μάλλον είναι, ατέλειωτα. Υπήρχαν πολλοί, που προσέδωσαν στον όρο «Βρετανικότητα» και διαστάσεις ματαφυσικές, που είμαι βέβαιος πως και πολλοί από εμάς θα θεωρήσουμε πως «ανήκουν» και σε μας.
«Το να γεννηθείς Βρετανός, είναι ευλογία», λέει ο Γρέϊαμ Τέρνερ από το Μπάθ.
«Βρετανικότητα σημαίνει να διατηρείς καλές αξίες στη ζωή σου, αξίες εντιμότητας, ακεραιότητας, αυτό-πειθαρχίας, και πατριωτισμού», σημειώνει ο Κένεθ Κλάρ από το Νορθχάμπσαϊρ.
Ας «παιξουμε» και μείς, λοιπόν, με το δικό μας … αφηρημένο ουσιαστικό. Την «Ελληνικότητα».
Τι είναι;
Πως την αισθανόμαστε;
Πως την καταλαβαίνουμε;

Σας περιμένω…

Τα Πρόσωπά Μου

2007-10-20T17:26:00.000+03:00

Ένα καινούργιο blogspot για τα «πρόσωπά μου». Μερικά από εκείνα που μνημονεύω στη καθημερινή στήλη της «Ελευθεροτυπίας», μερικά από εκείνα που συναντώ αλλού, ή σκέφτομαι άξαφνα, και θέλω κάπου να έχουν τον χώρο τους ώστε να μπορώ κάπου-κάπου, όποτε θέλω, να τα θυμάμαι.
Κάποια γραμμούλα, ίσως και να συνδέει όλα ετούτα τα πρόσωπα. Μπορεί να τη λένε «ζωή», «μοίρα», «πεπρωμένο», «θάνατο», «έρωτα», «μίσος», «προσμονή», «ελπίδα», και άλλα τέτοια … ονόματα, που νύχτες αμέτρητες στη ζωή μου με έχουν κρατήσει ξάγρυπνο.
Δεν είναι, αναγκαστικά, πρότυπά μου, όλα ετούτα τα πρόσωπα. Και δεν συμφωνώ, πάντα, με τις πράξεις τους. Αλλά, με έκαναν να τα προσέξω. Να τα πλησιάσω. Κάποτε και να τα αγγίξω.
Με αυτήν την έννοια, σίγουρα είναι και δικά μου πρόσωπα.
Η διεύθυνση που θα τα συναντάμε είναι http://christosmichaelides.blogspot.com.

Κάτω απ' τη μπάρα, ρεεεεε!...

2007-10-15T01:37:00.001+03:00

Τόσο χαμηλά ο πήχης πιά.
Μού’ ρχεται να τον περάσω από κάτω…

Όπου Φύγει...

2007-10-06T02:09:00.001+03:00

Πόσο εύκολα ο επηρμένος αγράμματος συντρίβει τη λογική – κοίτα!
Έρχεται απ’ το πουθενά, και επικαλείται Ιστορία.
Φοράει ποδιά του χασάπη, ακονίζει τα μαχαίρια του, και βγαίνει σε κοινή θέα να πουλήσει βιβλία.
Με το κιλό – να τ’ αφήσω;
Και γλιστρούν έτσι, επάνω απ’ τον ντορβά του, του Έθνους όλες,
οι ψευδαισθήσεις – δες πόσο χαριτωμένα που σκορπάνε στις αγοράς τα πανέρια.
«Πάρε κόσμε, δυο δεκάρες η περίληψη του πολιτισμού μας»,
κι ένα καλπάζον άλογο, έρχεται να περιμαζέψει αρχαία κάθε σχολικής χρονιάς.
«Κυρία, κυρία, να πω;», φωνάζει απ’ το πίσω κάθισμα ο γνωστός – άγνωστος της τάξης.
Και προτού προλάβει εκείνη, ελλείψει άλλων εθελοντών,
ν’ αποκριθεί «πες μας, να τελειώνουμε»,
μια βόμβα – περισσότερο της εντύπωσης, λίγο της έκρηξης –
τινάζει στον αέρα όσα ξέραμε ως τώρα.
Έτσι, μόνος πλέον με τον άγνωστο εαυτό μας,
παραδέχομαι επιτέλους πως δεν έχω άλλη επιλογή από τον φόβο,
και έντρομος τρέπομαι σε φυγή αιώνια, να γλιτώσω
τουλάχιστον
από τούτο.
Το σκάλισμα στη πέτρα, που μπορεί και νάναι η ταυτότητά μου
μπορεί η ιστορία ενός παιδιού που δεν άντρεψε ποτέ
μπορεί και μια απλή αποτύπωση θανάτου…

In Memoriam (Βιβλίο Ιστορίας ΣΤ' Δημοτικού, Ελλάδος)

2007-09-26T22:06:00.000+03:00

Πρώτο μέτρο της νέας κυβέρνησης για την Παιδεία. Η απόσυρση ενός βιβλίου που, από συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι εκτός του επιστημονικού χώρου, αλλά απολαμβάνουν βήμα δημοσιότητος, είτε ως πολιτικοί, είτε ως δημοσιογράφοι, αντιμετωπίστηκε περίπου ως εκείνα τα βιβλία που κάποιοι άλλοι άνθρωποι, σε χρόνια περασμένα αλλά όχι τόσο μακρινά, από φόβο μη δουν στις σελίδες τους ένα κομμάτι από την αλήθεια που αγνοούν, έριχναν στη πυρά.
Με μεθόδους, δε, που θύμιζαν επιθέσεις αγροίκων, αντιμετωπίστηκαν και οι συγγραφείς του βιβλίου – άνθρωποι ταγμένοι στην επιστήμη, αν κάτι, ακόμα, λέει αυτό το λειτούργημα, σε τούτον τον ανθρωποφάγο τόπο.
Ετσι, λοιπόν, σε κάποιες αποθήκες κρατικές, «εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως» (το «εν τόπω φωτεινώ», φυσικά παραλείπεται…), αναπαύεται από χθές, νεκρό, όχι ένα βιβλίο, αλλά ένα ολόκληρο εκπαιδευτικό σύστημα, που ταπεινώθηκε τόσο (από ανθρώπους που όση Ιστορία έμαθαν, έμαθαν – τίποτα δεν θα τους αλλάξει τα μυαλά, αλλά γιατί να μάθουν και τα παιδιά μου την Ιστορία έτσι όπως θέλουν αυτοί;), που δύσκολα θα ξανασηκώσει κεφάλι.
Στα «παράθυρά» μας πλέον, έχουν θέση μόνον οι … γνωρίζοντες. Καρατζαφέρης. Ψωμιάδης. Γεωργιάδης. Χριστόδουλος. Και άλλοι πολλοί, που πιστεύουν ότι βασική προϋπόθεση για να καταξιωθεί ένα βιβλίο Ιστορίας στον τόπο μας, είναι να μην λησμονήσει αυτό που ονομάζουν «ελληνικότητα».
Σκότος…

Εκλογές λοιπόν. Και λοιπόν;

2007-09-16T12:22:00.001+03:00

Κυριακή πρωί. Του Σεπτέμβρη 16, έτος 2007. Σιγά μη μας γράψει η Ιστορία!
Ως τι; Ως ανοήτως αμφισβητούντες εκείνα που δεν βολεύουν την … εθνική μας υπόσταση; Ή ως κραδαίνοντες βιβλία Ιστορίας σε κείνον κει, τον άθλιο «καθρέφτη της κοινωνίας»; Αραγε, πόσο καιρό έχει να «κοιταχτούμε»;
Εκλογές, λοιπόν. Και λοιπόν;
Κάποτε, με ενθουσιασμό η μέρα ετούτη. Και κάποτε με βαρύ αναστεναγμό η κατάληξή της. Ήμασταν, βλέπεις, πάντα στο «τσακ».
Μπαίνουμε-δεν-μπαίνουμε;
Είμαστε-δεν-είμαστε;
Θ’ αλλάξει κάτι, ή θα μείνουν πάλι όλα ίδια;
Αυτή μόνο, η τελευταία, απελπισμένη απορία με κρατούσε όρθιο, τότε, γιατί εύκολα πολύ απαντούσα «ναι». Πίστευα, ναι, ότι μπορούσαμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Ξεκινώντας, πρώτα, από μας.
Τώρα, με πρόλαβε θαρρώ ο χρόνος – ο μέγας σύμμαχός μου κάποτε – και με προσπέρασε ο αφελής ενθουσιασμός που με κυρίευε όταν στριμωχνόμουν κι εγώ κάτω από μπαλκόνια, και φώναζα συνθήματα προκαθορισμένα.
Παρ’ όλ’ αυτά, το πολιτικό μου «στίγμα», δεν ξεριζώθηκε. Μέσα μου βαθιά, η λαχτάρα μου να ξημερώσει η αυριανή μέρα και μπροστά μου ν’ απλωθεί ένας κόσμος ολότελα καινούργιος (πιο δίκαιος, πιο ανεκτός να τον ζείς, πιο όμορφος να τον απολαμβάνεις), είναι πάντα εκεί. Χωρίς, ευτυχώς, τα «καθοδηγητικά της τσιφτετέλια» πιά…
Ο,τι εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου αυτές τις μέρες, κρατώντας σημαία, πατώντας κόρνα, και φωνάζοντας συνθήματα ρυθμικά κάτω από μπαλκόνια, είναι μακριά πολύ από αυτό μου το «στίγμα» (το παλιό, που καινούργιο διατηρώ μέσα μου), και δεν θα το ψηφίσω.
Μου είναι ψεύτικο. Μου είναι χυδαίο. Ούτε καν σαν «παραδοσιακή γραφικότητα» δεν μπορώ να το αντικρίσω.
Σίγουρα, δεν είναι και το μοναδικό μου κριτήριο – αν και συνεισφέρει και αυτό στη «ψευτιά» που πλέον δεν αντέχω.
Ο,τι βγήκε στο τηλεοπτικό παζάρι ψελλίζοντας κοινοτοπίες και βιάζοντας τον πιο απλό κανόνα της ανθρώπινης επικοινωνίας, που είναι να ΑΚΟΥΣ τον άλλον και μετά να του αποκρίνεσαι, είναι επίσης μακριά πολύ από εκείνο το λίγο, αλλά πολύτιμο, που κράτησα μέσα μου από παλιά, και ούτε αυτό θα ψηφίσω.
Τα μαθηματικά τους, σίγουρα δεν με ενδιαφέρουν. Αντίθετα, με προσβάλουν. Εάν είναι να βγάλω το κομπιουτεράκι μου για να υπολογίσω που θα ρίξω τη ψυχή μου, να πά να πνιγούν εκείνοι που μου το ζητούν, και μαζί τους και εγώ εάν ενδώσω.
Η πολυσυζητημένη «ψήφος διαμαρτυρίας», εάν δεν εμπεριέχει έστω και απόσταγμα ψυχικής αποδοχής με τον χώρο που πρεσβεύει, θαρρώ πως είναι πολύ πιο επικίνδυνη από το να κάνεις συνειδητό λάθος άλλη μια φορά.
Η λογική (;) του «δεν συμφωνώ σε τίποτα με το ΚΚΕ η τον ΣΥΡΙΖΑ, Αριστερός δεν υπήρξα ποτέ μου, αλλά θα τους ψηφίσω γιατί θέλω να φύγουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ», είναι σαν να επιλέγεις να κάνεις ψυχοθεραπεία, έχοντας εκ των προτέρων αποφασίσει ότι θα τιμωρήσεις τον εαυτό σου.
Ομοίως, η προτροπή «ψηφίστε με μένα για να μην βγούνε οι άλλοι, που’ναι χειρότεροι», αισθάνομαι πως βαθύτατα με προσβάλει, αλλά και ταυτόχρονα αποκαλύπτει έλλειψη άλλων, σοβαρών επιχειρημάτων, από εκείνων που την εκφράζει.
Η πολιτική πράξη της ψηφοφορίας, είναι για μένα μια καθαρά ψυχική υπόθεση, που δεν μπορώ να την αποσυνδέσω από την λογική. Μεγάλωσα πιά, λιγάκι, και δυσκολεύομαι να διασπάσω την οντότητά μου…
Εκλογές, λοιπόν.
Και λοιπόν;
Αυτό το τελευταίο ερώτημα απαντάται ΜΟΝΟ με μια φωτογραφία της καμένης Ελλάδας. Σ’ αυτήν, περικλείονται όλες οι απαντήσεις μου σε τούτο το μετέωρο «και λοιπόν;». Διότι υπάρχουν, στη φωτογραφία, χιλιάδες πιο καίριες ερωτήσεις.
Ποιος συστηματικά πυρπολεί τον τόπο μου; Ποιος βιάζει το περιβάλλον του; Ποιος πετάει τσιγάρο και σκουπίδια σκεπτόμενος «μικρό το κακό», η και μη σκεπτόμενος καθόλου; Ποιος σχεδιάζει, οργανώνει και εξασφαλίζει την προφύλαξη των δασών μας; Ποιος μιλούσε για αυτά τα πράγματα πολύ πριν όλοι οι άλλοι βάλουν άρον-άρον την οικολογία στα ψηφοδέλτιά τους, και τους οικολόγους σε εκλόγιμες θέσεις; Ποιος συντηρεί και αφήνει άλυτο το θέμα των χωματερών; Ποια κόμματα, ακόμα και Αριστερά, έχουν στηρίξει Δημάρχους που έχουν εκχωρήσει καμένη γη σε οικοπεδοφάγους; Ποιος ζήτησε συγγνώμη για τον θάνατο 67 ανθρώπων και της μισής Ελλάδας; Ποιος ψηφίζει και στηρίζει αυτούς τους πολιτικούς και αυτούς τους δημάρχους; Ποιος ψηφίζει τον Νομάρχη της Ηλείας που ούρλιαζε από τα ραδιόφωνα «που είναι το κράτος;», όταν γύρω του καιγόταν το σύμπαν; Ποιος τον επέλεξε; Ποιος ουρλιάζει για τα βιβλία της Ιστορίας μας, και δεν λέει κουβέντα για την έλλειψη περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στα σχολεία; Ποιος, μέσα στο έτσι κι αλλιώς παιδικό του πρόγραμμα, δεσμεύεται ότι το κόμμα του, εάν εκλεγεί, θα «ενδιαφερθεί για την ανακύκλωση»; (Ετος 2007, Ευρωπη!). Ποιος ρύπανε, προεκλογικώς, την Ελλάδα με χαρτομάνι σε όλες τις κολώνες; Ποιοι διαδηλώνουν επιβαρρύνοντας τη ζωή και το περιβάλλον των άλλων;
Αμέτρητες ερωτήσεις.
Και από τις απαντήσεις που δίνω στον εαυτό μου, μη βγάζοντας ούτε στιγμή από μπροστά μου το κόκκινο της φωτιάς και το μαύρο του τοπίου, θα αναδυθεί η σημερινή μου ψήφος.
Πάλι με τους λίγους. Αυτούς που και αύριο, εκτός Βουλής, δεν θα ξεχάσουν τη φωτογραφία. Μιας κάποτε πράσινης Ελλάδας.

HAROLD PINTER

Ποίημα

Μην κοιτάς.

Eτοιμος είν' ο κόσμος να διαλυθεί.

Μην κοιτάς.

Ο κόσμος τα φώτα του ετοιμάζεται να σβήσει

και στου σκοταδιού του το πηγάδι να μας μαντρώσει,

εκείνο το μαύρο και χοντρό κι αποπνικτικό χώρο

όπου θα σκοτώσουμε ή θα πεθάνουμε ή θα χορέψουμε ή θα κλάψουμε

ή θα φωνάξουμε ή θα κλαψουρίσουμε ή θα τσιρίξουμε σαν πο ντίκια

για να διαπραγματευτούμε ξανά την αρχική τιμή μας.

Ο ... Κοκκινος Πάνος

2007-09-05T00:44:00.000+03:00

ΤΙ το’θελε ο υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, στην Β’ Αθηνών, κ. Γεράσιμος (Μάκης) Μπαλαούρας, στην ειδική εκλογική εκπομπή της ΝΕΤ, προχθές, να τα βάλει με την κυβέρνηση, αλλά και με το ΠΑΣΟΚ, όχι για το θέμα των πυρκαγιών, ούτε για την πολιτική τους στο ασφαλιστικό, ούτε για την Παιδεία και την Υγεία, αλλά για τον Ολυμπιακό, και τα χρέη που του χαρίζονται, όπως και για την ΑΕΚ, που επίσης έκανε γαργαρα (ελέω Αρθρου 44) τα δικά της, όπως και ο ΠΑΟΚ, που θα μπεί και αυτός σε «ειδική ρυθμιση».

ΑΜΑΘΗΤΟΣ, φαινεται, ο κ. Μπαλαούρας, στη δύναμη του όχλου και της ποδοσφαιρικής μας «καθήλωσης», δεν εξετίμησε την κατά μέτωπον επίθεση που τον περίμενε από τον παραπλεύρως καθήμενό του, κ. Πάνο Παναγιωτόπουλο, πρώην δημοσιογράφο, και υποψήφιο της Νέας Δημοκρατίας στην ίδια περιφέρεια. Ο αποκαλούμενος και «κόκκινος Πάνος», υποτίθεται για τις … αριστερές του, εκ δεξιών ορμώμενος, πολιτικές αποκλίσεις, και όχι για τα φιλο-Ολυμπιακά του αισθήματα (αντίθετα, εξ όσων γνωρίζω, «βάζελος» είν’ ο άνθρωπος), πήρε το γνωστό ύφος που κάτι υποψιάζομαι πως του υπέκλεψε και ο Ναπολεόντειος Σαρκοζί, και άρχισε ένα «κατεβατό» αλά-Μάρθα Βούρτση που, στ’ αλήθεια σας λέω, με συγκλόνισε σύγκορμο.

ΕΙΠΕ πως ο Ολυμπιακός, κύριε, δεν ειναι ο Κόκκαλης, και ο προπονητής, και ο σπόνσορας και δεν ξέρω τι άλλο, «αλλά είναι ο Πειραιάς, με τους απλούς, μεροκαματιάρηδες ανθρώπους του, τους αγωνες και τους καυμούς τους, τις ελπίδες και τα οράματά τους, και τι θέλετε να πείτε, κύριε, να πέσει ο Ολυμπιακός, η η ΑΕΚ των χαμένων πατρίδων;», και δώσου, με προσποιητή συγκίνηση, να επελαύνει ακάθεκτος, έτσι που μόνο το άλογο του έλειπε, …, και εγω άλλαξα το κανάλι πρίν έρθει κι αυτό, αλλά και επειδή με ενδιέφερε περισσότερο το αναμενόμενο τρίποντο του Ντικούδη κατά της Σερβίας.

ΕΙΠΕ και κάτι άλλο, ο «κόκκινος Πάνος», που πέρασε στο ντούκου: «Η Νέα Δημοκρατία, και εγώ προσωπικά, δώσαμε αγώνα στη Κύπρο υπέρ του “όχι” στο Σχέδιο Ανάν.» Μπά; Καινούργιο κι αυτό – αν δεν ζούσαμε σε μιάν αστεία, πολιτικά, χώρα, και παίρναμε τοις μετρητοίς όσα λέει ο καθένας στα τηλεοπτικά τσίρκουλα, ο πρώην υπουργός της ΝΔ θα είχε πρόβλημα αν δεν διευκρίνιζε αμέσως τι εννοούσε. Ποιος νοιάζεται, όμως, για το Κυπριακό η για άλλα σοβαρά θέματα, όταν στο τραπέζι παίζουν ακόμα τα χρέη προς τις ΠΑΕ και οι "χαμένες μας πατρίδες";

Η Απαρατημένη Πατρίδα Μου

2007-08-27T02:20:00.000+03:00

Απ’ τα’ απόγεμα της Παρασκευής, μ’ ένα ζεύγος ακουστικών στ’ αυτί κ’ ένα μικρόφωνο μπροστά στο στόμα, ν’ ακούω και να μιλάω για πυρκαγιές. Έξω, να τις μυρίζομαι και να τις βλέπω. Μέσα μου, να τις αισθάνομαι. Ν’ αφαιρούν χώρο από την ύπαρξή μου. Κομμάτια από την απαρατημένη πατρίδα μου.
Απ’ όλα τα μέτωπα, μια αδιαμφισβήτητη, σχεδόν καθολική διαπίστωση: Δεν ήμασταν ούτε γι’ αυτό προετοιμασμένοι.
Γι’ αυτό και πρώτο μέλημά μας ήταν να δείξουμε γρήγορα με το δάκτυλό μας αλλού:
n Στις «πρωτοφανείς καιρικές συνθήκες» (μια ζωή στην Ελλάδα, θυμάμαι τον εκάστοτε υπουργό Εσωτερικών, ΠΕΧΩΔΕ, Γεωργίας, η και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, να μιλάει για τον λυσσασμένο μας άνεμο, τον αφόρητή μας ζέστη, τα’ ακραία μας τα φαινόμενα).
n Και σε κάποια «οργανωμένα σχέδια εξόντωσης της χώρας». Δηλαδή, ο εχθρός που πάντα μας βολεύει. Και που εγώ, συμπαθάτε με, ώσπου να δω να πιάνεται έστω ένας από τους εμπρηστές και να καταδικάζεται κατόπιν δίκαιης και καθαρής ακροαματικής διαδικασίας, δεν θα πιστεύω ποτέ ότι υπάρχει.
Κανείς δεν σκέφτηκε ότι, εφ’ όσον ζούμε πια σε μια χώρα «υψηλού κινδύνου», υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να καεί, φερ ειπείν, λέμε τώρα, ακόμα και η Αρχαία Ολυμπία.
Και αφού κανείς δεν το σκέφτηκε, πόθεν να προκύψει και σοβαρό σχέδιο για την αντιμετώπιση και αυτού του ενδεχόμένου;
Όταν συμβεί το κακό, και όσο διαρκεί η … επικοινωνιακή του ένταση, τότε, και μόνο ως … ανακοινωθέντα, «παίρνονται» κάποια μέτρα, που στην πορεία της εύθραυστης ζωής μας, γρήγορα ξεχνιούνται βέβαια, και ακόμα πιο γρήγορα καταργούνται.
Προσπάθεια να δακρύσει κατέβαλε ο πρωθυπουργός, στο πρώτο διάγγελμά του. Βλέμμα βρεμένο, πουκάμισο ανοικτό, αποφασιστικότης εμφανώς απούσα. Κι έπειτα, ανάμεσα σε άλλα, ανακοίνωσε ότι θα φωτογραφηθούν από δορυφόρο οι καμένες περιοχές, ώστε να μην μπορεί κανείς να τις οικοπεδοποιήσει.
Ωραία! Καίγεται η Ελλάδα. Χωριά γίνονται στάχτη. Άνθρωποι απανθρακώνονται μέσα στα σπίτια τους, στα χωράφια και στ’ αυτοκίνητά τους. Φωνές απόγνωσης σκίζουν τον άγριο αγέρα – των μποφόρ και των ηλεκτρονικών μέσων. «Βοηθείστε μας, παρακαλούμε. Θα καούμε ζωντανοί, τρέξτε. Στείλτε ένα αεροπλάνο, μια πυροσβεστική…».
Στον εικονικό του κόσμο χαμένος και ο Παπανδρέου. «Δεν είναι ώρα για κατανομή ευθυνών, έλεγε το απόγευμα του Σαββάτου. Βράδυ 9 και κάτι, εγώ ήμουν στον αέρα του Αντένα, όταν μεταδώσαμε την σκληρή επίθεσή του κατά της κυβέρνησης, «ηθικής αυτουργού της τραγωδίας που έπλήξε τη χώρα μας».
Πώς να εμπιστευθείς ποτέ έναν άνθρωπο που φοβάται να είναι ο εαυτός του;
Από κάτω, ολόγυρα, πρόσωπα τρομαγμένα – τι πράμα ειν’ αυτό φέτος; Τι καλοκαίρι φλογερό; Πόση οδύνη;
Κοιταζόμαστε σαν απόλυτα οικείοι ξένοι! Μας ενώνει της κάθε επερχόμενης συμφοράς το αδιάκριτο κτύπημα – ντεκόρ με τα δικά του αποκαΐδια απέκτησε και ο Κοκκιναράς, δίδυμο αδελφάκι με τη Ζαχάρω, όπως ο Παπάγος με το Αλιβέρι.
Σε κάθε μέτωπα, παραμονεύει ο φόβος μας για την ανακοίνωση του επόμενου. Η στιγμιαία έκπληξη, η μοιραία οργή, η ένοχη αποδοχή, η γλυκιά λήθη. «Όμορφη, και παράξενή μου πατρίδα…».
Εχουν κι άλλοι τις δυστυχίες, τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες και τους σεισμούς τους, «αλλά δεν κάνουν κι έτσι»: να προσποιούνται, δηλαδή, ότι τους αφορά περισσότερο απ’ ότι τους νοιάζει!
Και να φωνάζουν, βεβαίως, πιο πολύ απ’ όσο μπορεί να αντέξει η μη προδοσία της ενοχής τους.
Στην επόμενη κραυγή, η νεκροψία θα είναι για την Ακρόπολη. Πιθανώς και για την Επίδαυρο. Και – γιατί όχι; - εν ώρα παραστάσεως. Μιας τραγωδίας αρχάιας, ας πουμε. Που να την βλέπουμε οι σημερινοί, σαν … θυμηση! Καρτ-ποσταλ υπερτροφικής πατριωτικής έπαρσης.
Ετσι δεν έχουμε ωραιοποιησει όλες τις τραγωδίες μας;
Ετσι δεν εμφανίζουμε πάντα τα όποια ελαττωματά μας ως παραστρατημένα προτερήματα;
«Μελαμψές φυλές. Κοντοπόδαρες. Σειληνοί του κράτους που ξερνάει, και νάτους: Τσιφτετέλληνες».
Μιλώ για αυτούς που καίνε. Όχι τους καμμένους που – το είδαμε όλες ετούτες τις ημερες – ένοιωσαν στο φλεγόμενο πετσί τους τι πάει να πεί «εις ώτα μη ακουόντων». Την απελπισία της εγκατάλειψης. Την τρομερή αίσθηση ότι ζουν σε μια χώρα όπου οι αφέντες της αδυνατούν να τους προστατεύσουν:
-- από τη φωτιά, τη βροχή, τον αέρα, την αστραπή
-- από την επιδρομή των απλήστων
-- από την επιβολή των αγραμμάτων
-- απο τους κλέφτες και τους λωποδύτες
-- το φαγητό που τρώμε, το νερό που πίνουμε
-- και τόσα, τόσα άλλα που τα βλέπω κάθε βράδυ στην άθλια τηλεοπτική ανακεφαλαίωση της κάθε μας μέρας.
Ποτέ άλλοτε στη ζωή μου δεν έχω νοιώσει τόσο εκτεθειμένος στη συμφορά, όσο τις τελευταίες τρεις που οι πυρκαγιές σαρώνουν τη μισή πατρίδα μου.
Εζησα τους φοβερούς τυφωνες στη νότια Αγγλία στα μέσα της δεκαετίας του ’80, με δέντρα να «σηκώνονται» στον αέρα μαζί με τις ρίζες τους, και να καταλήγουν μέσα σε σπίτια, πάνω σε αυτοκίνητα, θερίζοντας δεκάδες ανθρωπινες ζωές.
Ουτε στιγμή, όμως, δεν αισθάνθηκα αυτό το απόλυτο βυθισμα σε φόβο και απέραντη οργή που με κατέλαβε ετούτο το φρικτό καλοκαίρι της καιγόμενης Ελλάδας.
Ισως γιατί δεν βγήκε, τότε, μέσα στην τρέλλα του τυφώνα, κανένας Αγγλος Πολυδωρας για να δηλώσει ότι περιβάλλει με εμπιστοσύνη τον αρχηγό της Πυροσβεστικής. Εάν το έκανε, θα πείθονταν όλοι οι Αγγλοι – μαζί τους και εγω – ότι πράγματι είναι άχρηστος. Γιατί ποτέ, όταν βυθίζεται το καράβι σου, δεν βγαίνεις εσύ «στους ασυρμάτους όλου του κόσμου» για να βροντοφωνάξεις το, υποτίθεται, αυτονόητο: ένας εφοπλιστής να εμπιστεύεται τον καπετάνιο που διάλεξε.

Είναι αργά, βράδυ Κυριακής.
Ξεκίνησα να γράψω ένα ρέκβιεμ για τα καμμένα μου. Τον Ταυγετο. Τον Καιάφα. Την Ολυμπία. Τά Στείρα.
Και κατέληξα να χτυπάω τα πλήκτρα έχοντας πάλι βουτήξει τα’ ακροδάχτυλά μου στο συσσωρευμένο περίσσευμα της οργης μου…

Χορός Ολόγυμνος

2007-08-07T21:11:00.000+03:00

Ένα κέλυφος γεμάτο από ερωτηματικά, σφιχτά στα χέρια μου μέσα. Το μάζεψα από’ να κοίλωμα στα βράχια,
που’ χε γεμίσει νερό και ηρεμία.
Θάλασσα ακούω;
Άνεμο βλέπω;
Αγάπη ακουμπάω;
………………
Σιωπή υπέροχη – φτερούγισμα ερωτικού ύδατος, εξ ου και απαντήσεις δεν λαμβάνω, καθως. Απροσδόκητα αναζητώ πατήματα για τις αιώνιες απορίες μου. Χωρίς
Ούτε στιγμή – για δες!
να μην υποκύπτω στον πειρασμό της δυσκολίας.
Βουτώ στα παγωμένα σου νερά και αναδύομαι προσωρινός θριαμβευτής
ενός αγώνα
που εκ των προτέρων ξέρω πως νικητή δεν θα ΄χει.
Εξαλλα, ως εκ τουτου, πανηγυρίζω συγκορμος την προσωρινότητά μου,
μ’ έναν χορό ολόγυμνο, στα πρόθυρα της πέτρας και της άμμου.
Με τα χέρια σε έκσταση – τόσο, που ν’απλώνομαι από την μια άκρη του πελάγου ίσαμε την άλλην, σαν Εσταυρωμένος χιλίων ακανόνιστων κυμάτων,
σφαδάζοντας από ήχους της αλμύρας και της,
κάπου μακριά από μένα,
Αγιοσύνης της.
Ωστόσο, είναι στιγμες
Διακεκομένες
Που
Επιθυμω
Γδυσω
Ο,τι ταπεινα
Φυλακίζει με
Και ερθω
Κοντα
Σου
Κέλυφος
Μεσα
Κοιτα
Ανοικτο
Πόσο…

Ερημιά...

2007-07-24T20:57:00.000+03:00

Πριν από περίπου έναν χρόνο, κυκλοφόρησε ένα CD – δεν ξέρω αν το μάθατε, μπορεί και όχι, αλλά δύσκολο μου φαίνεται αυτό γιατί, κοιτάζω τα ονόματα των δημιουργών και λέω, δεν μπορεί, τέτοια ντριμ τημ, αποκλείεται να μην έχει ταρακουνηθεί το σύμπαν με τη δουλειά της.
Το CD, που είμαι βέβαιος ότι θα το έχετε ακούσει – τόσα ραδιόφωνα πια, έ, με παραγωγούς, λίστες, power play και ρεπερτόριο πλούσιο, τόσα κανάλια, …, δεν μπορεί, κάτι θα’χει ακουστεί, αφού μιλάμε για δίσκο του Μίκη Θεοδωράκη, με στίχους Λευτέρη Παπδόπουλου, ενορχήστρωση Σταυρου Ξαρχάκου, και ερμηνεία από την Μαρία Φαραντούρη και τον Μανώλη Μητσιά, …, λαϊκά τραγούδια όμορφα, που αγγίζουν τη ψυχή των απλών ανθρώπων, που σε τούτον τον κόσμο τον ευλογημένο, μ’ ένα τραγούδι στα χείλη γεννήθηκαν, …, έτσι δεν είναι ρε παιδιά;
Ετσι είναι, ακούω να μου ψιθυρίζετε, φίλοι παλιοί και καινούργιοι, που μας ενώνει πάντα μια νότα απρόσμενη, ένας στίχος που να τον αισθάνεσαι κάπως, όχι «τέλεια τέλεια τέλεια, και ο έρωτάς μας σου λέω είναι ψυχεδέλεια», και άλλα παρόμοια αστειάκια, …, ναι, έτσι σας ακούω να αποκρίνεστε, μα ξέρω πως, σαν και μένα, φοβάστε να πείτε την αλήθεια, ότι ετούτον εδώ τον δίσκο του Θεοδωράκη, που φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο Ερημιά, δεν τον ακούσαμε ποτέ, τον απορρίψαμε προτού σκίσουμε κάν το σελοφάν από το εξώφυλλό του, …
Δεν λέω ότι πρέπει οπωσδηποτε να αρεσει. Αλλά όχι και να μην ακουστει καθόλου, επειδή κάποιος παραγωγός η διευθυντής το πήρε στα χέρια του, είδε τα ονόματα, του φάνηκαν «ξεπερασμένα» και τα πέταξε στην άκρη.
Δεν έχει ανάγκη ο Μικης Θεοδωράκης να τον παραδεχτει ο οποιος παραγωγός, ουτε ο Παπαδόπουλος περιμένει να καταξιωθει από τις φορές που θα ακουστει ένα τραγούδι του, ουτε ο Ξαρχάκος περιμένει πότε θα τον καλέσει στο στούντιο κάποιος Ουάου παραγωγός για να τον ρωτήσει πως αισθάνεσαι Σταυράκη που ενορχήστρωσες Μίκη; Όλα αυτά τα παιδαρέλια του ενικού και της αυθάδικης άγνοιας, δεν τα έχει ανάγκη κανένας πραγματικός δημιουργός. Εχει ανάγκη, όμως, να μπορεί η δουλειά του να φτάνει στα αυτιά, στην καρδιά και στην κρίση του απλού κοσμάκη.
Ποιος, ρε γαμώτο, θέλει να την σκοτώσει αυτήν την μουσική? Ποιος θέλει να τα τυποποιήσει όλα και να τα κάνει κιμά?
Ξέρω την απάντηση, αλλά άς μείνουμε ως εδώ.

Το 8ο Θαύμα...

2007-07-08T21:10:00.000+03:00

Ανακοινώθηκαν χθες, 7 Ιουλίου, τα αποτελέσματα της παγκόσμιας ψηφοφορίας, μέσω ίντερνετ, για την ανάδειξη των «7 Σύγχρονων θαυμάτων της Ανθρωπότητας». Αυτά είναι:
1. Το μνημείο Τσιτσέν Ιτζά, στο Μεξικό
2. Το Αγαλμα του Ιησού, στη Βραζιλία
3. Το Σινικό Τείχος στη Κίνα
4. Η αποκαλούμενη και «Χαμένη Πόλη» των Ινκας, η Μάτσου Πίτσου, στο Περού
5. Η Πέτρα, στην Ιορδανία
6. Το Κολοσσαίο, στη Ρωμη. Και,
7. Το Ταζ Μαχάλ, στην Ινδία.
Η Ακρόπολη ηταν υποψήφια, αλλά δεν μπήκε στην 7άδα.
Θα της άξιζε, όμως, ο τίτλος του «8ου θαύματος», καθώς θα πρέπει να είναι το μοναδικό ιστορικό μνημείο στον κόσμο που μπορεί να κλείνει, τις περισσότερες φορές απροειδοποίητα, όπως συνέβη αυτό το Σαββατοκύριακο, επειδή απεργούν οι υπάλληλοί της, «εξ ανάγκης», όπως θα πουν οι ίδιοι, επειδή δεν ικανοποιούνται, λένε, «τα δίκαια αιτήματά μας».
Αδιάφορο το γιατί απεργούν, πραγματικά! Κυρίως στους χιλιάδες επισκέπτες που ερχονται από την άλλη άκρη της Γης για να δουν αυτό το μοναδικό μνημείο πολιτισμού.
Και τι βρήκαν μπροστά τους, παρακαλώ, όταν ανηφόρισαν προχθές με ενθουσιασμό προς τον «Ιερό Βράχο»; Εκτός από κάγκελα ερμητικά κλειστά, μια … άψυχη, κακογραμμένη ανακοίνωση, που τους πληροφορούσε ότι οι υπάλληλοι του υπουργείου Πολιτισμού απεργούν και, ως εκ τουτου, «Acropolis closed». Μας φωτίσατε!
Ας ξεπεράσουμε ότι, κατά την άποψή μου, η Ακρόπολη δεν πρέπει να κλείνει ποτέ, και οι υπάλληλοι να βρουν άλλους τρόπους (δυναμικούς, αν θέλουν, και μαζί τους θα είμαστε) για να διεκδικήσουν αυτά που αισθάνονται πως είναι δίκαια.
Ανάμεσα στους επισκέπτες αυτών των ημερών, ηταν και η οικογένεια του Ελλκηνοαμερικανού κ. Ανδρέα Μαντζαρόπουλου από τη Ουάσιγκτον, που ηρθε στην Ελλάδα μετα από 23 χρόνια για να δείξει στα παιδιά του την Ακρόπολη, και έφυγαν άπρακτοι και απαρηγόρητοι.
Χάθηκε, όμως, ο κόσμος, οι απεργούντες να ήταν εκεί (έστω και λίγοι από αυτούς), να εξηγούσαν στους επισκεπτες ευγενικά, και όχι με άψυχες, κακογραμμένες ανακοινώσεις, γιατί απεργούν, να τους έδιναν ένα σουβενίρ να πάρουν μαζί τους, έτσι συμβολικά, να τους «κέρδιζαν», αντί να τους εξόργιζαν.
Τόσο (τους εξόργισαν), που είμαι σίγουρος πως κανένας από αυτούς, τους χιλιάδες απογοητευμένους επισκέπτες της κλειστής Ακρόπολης, δεν θα στενοχωρέθηκε καθόλου χθες, όταν δεν είδα το «ιερό μνημείο μας» στα 7 Συγχρονα Θαυματα του Κόσμου.
Αντίθετα, και δεν τους κακίζω γι’ αυτό, μπορεί και να το χάρηκαν κιόλας…

Τα παλιοσαραβαλάκια

2007-06-15T23:58:00.001+03:00

Όταν ήμουν στον «Δίεση», ξυπνούσα κάθε πρωί πολύ νωρίς. Καί έως τις 6.15 περίπου ήμουν κιόλας στον δρόμο.
Είναι ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος, ετούτος ο πολύ πρωινός. Οσοι «συναντιόμασταν» σ’ εκείνην την πρωινή διαδρομή (που τους μήνες του χειμώνα ηταν σκοτεινή και δύσκολη), είμαι σίγουρος πως νοιώθαμε περίπου συγγενείςς η καλοί φίλοι. Είχε τυχει, θυμάμαι, να συναντηθώ πολλές στο ίδιο φανάρι με τον «κύριο Φίατ 127», καί με ένα νόημα της κεφαλής ν’ ανταλλάξουμε την καλημέρα μας.
Κι’ όταν, τον περασμένο Οκτώβριο πήρα το καινούργιο μου αυτοκίνητο, ακριβό και απαστράπτον, ένοιωσα άβολα που σταμάτησα δίπλα του, μη με περάσει για «ψώνιο της προχωρημένης ώρας», που βγηκε νωρίς να κάνει το κομμάτι του.
Προς έκπληξή μου μεγάλη, με αναγνώρισε και με χαιρέτισε ενθουσιωδώς ο άνθρωπος. «Με γειά, καλοτάξιδο», φώναξε από το ανοικτό του παράθυρο.
«Ευχαριστώ πολύ. Ν’ αξιωθείτε και σεις να πάρετε καινούργιο», του είπα.
«Α, μπα. Τα’ αγαπάω εγω το σαραβαλάκι μου», απάντησε. Και το πρόσωπό του είχε γλύκα και σιγουριά.
«Πως σας λένε;», φώναξα. Αλλά είχε ανάψει κιόλας το φανάρι και πρόλαβα μόνο να δώ το χέρι του να με χαιρετάει.
Εχετε δίκηο πού εκπλήττεσθε, αν δεν είστε αυτό που ονομάζουμε «πρωινοί τύποι». Καί εγω νόμιζα ότι τα Φίατ 127 δεν υπήρχαν πιά. Οπως καί άλλες παλιές μάρκες επίσης. Κάτι Οπελ θηριώδη. Κάτι BMW που οδηγούσε ό Μπάρκουλης στις ταινίες, κάνοντας τον Σούμαχερ. Κάτι Mazda σάν παλιά κατσαρολικά της γιαγιας. Κάτι Toyota κουπε, καί Honda Civic, που τα οδηγούσαν κάποτε οι πιτσιρικάδες καί κάνανε τους γκόμενους, καί κάτι Γκολφάκια της πρωτης γενιάς, που τά είχανε οί γιάπηδες της εποχής.
Λοιπόν, πρέπει νά ξυπνησετε μιά μέρα τέτοια ωρα, καί νά απολαύσετε στούς δρόμους αυτήν την πανδαισία των παλιών αυτοκινητων. Στα τιμόνια τους, άνθρωποι της πραγματικής οικονομίας, όπως τους λέει ό φιλος μου ο Γιωργος. Δηλαδή, οι μεροκαματιάρηδες. Εργάτες, μπογιατζηδες, κηπουροί, μαρμαράδες, μεταφορείς, κουβαλητάδες, απλοί υπάλληλοι σε κάποια μαγαζιά, σε κάποιες εταιρείες, σε βενζινάδικα, σε εργοστασια, και κάπου κάπου, κάποιοι πρωινοί ραδιοφωνατζήδες!
Οι πιό πολλοί οδηγοί αυτών των παλιών αυτοκινήτων, ειναι αλλοδαποί. Και έχουν, όλοι σχεδόν, από 2 και 3 συνεπιβάτες. Ελληνες είναι συνήθως μόνοι, και κατσούφηδες. Και βεβαίως, έχουν «καλύτερα» αυτοκίνητα. Δηλαδή, πιο καινούργια, και πιο ακριβά.
Τους αλλοδαπούς τους έβρισκα πιό χαμογελαστούς, κι άς είναι πιό σκληρά καί πιό ρυτιδωμένα τα αξυριστα τους, πάντα, πρόσωπα. Εδειχναν να χαίρονται που έχουν δουλειά για να πάνε. Εμείς, σαν να βλαστημάμε την ώρα και τη στιγμή.
«Πάλι δουλειά, ρε πούστη». Σωστά! Πες το και στον άνεργο, να εισπράξεις την περιφρόνηση που σου πρέπει.
Μου λείπει πολύ αυτή η πρωινή διαδρομή. Το ντουμανιασμένο Ζάσταβα που συναντούσα στον φούρνο του Βενέτη, κοντά, εκεί στην Χαλανδρίου-Αγίας Παρασκευής, με τους 4 αλλοδαπούς εργάτες μέσα, «άγρια» τα πρόσωπά τους, σκληρά από τη δουλειά και τα τσιγάρα. Το σαραβαλάκι τους μου θύμιζε κατσαρόλα, που’ναι έτοιμη να τινάξει το καπάκι της.
Κάποια μέρα, σκεφτόμουν, θα γίνει χύτρα ταχύτητας. Και το Ζασταβάκι, θα πάει στο νεκροταφείο της δικής μας απληστίας, και θα γίνει επιτέλους, «ένα ολοκαίνουργιο, δικό μου».
Αυτη η σκληρή, αλλά μαγική πρωινή πολιτεια, σάν νά εξαφανίζεται γύρω στις 7. Τότε, επέρχεται η λαίλαψ των καινουργων αυτοκινητών. Η κάθοδος των Ελληνων. Αλλος κόσμος.
Κόσμος που, την ώρα πιά που πηγαινω στην καινούργια μου δουλειά, στον «Αντέννα», είναι εντελώς διαφορετικός. Άλλος. Ακόμα πολύ ξένος σε μένα.
Μιλάω για τον μετά τις 9 κόσμο που εγω ονομάζω after!. Τον βλέπουμε άλλωστε καί στα σίριαλ. Που δείχνουν μιά πολή που νά κυριαρχειται από τέτοιους ανθρωπους. Ανθρωπους των καινούργιων και, κυρίως, πολύ μεγάλων αυτοκινήτων. Εκεί, γύρω στις 10, αρχίζει η επέλαση των τζίπ, στο τιμόνι των οποίων κυριαρχούν οι κυρίες. Καπνίζουσες, οι πιο πολλές, και ομιλούσες διαρκώς στα κινητά επίσης.
Δεν θα δείς ποτέ, τέτοια ωρα, την μαγική πολιτεία του χαράματος, με την υπέροχη παρέλαση του στόλου με τα παλιοσαραβαλάκια. Που δεν θάθελα να αποσυρθούν ποτέ.

Μια βόλτα

2007-06-13T01:04:00.000+03:00

Λέω να περπατήσουμε λίγο, τι λες;

Φουρτούνιασε σήμερα το μυαλό μου – δεν ξέρω πως τρύπωσε μέσα η πρώτη αρνητική σκέψη ή εικόνα, κι έμεινε εκεί. Καρφωμένη, πολλή ώρα.

Εδώ είν’ ωραία, δεν είναι; Ερχόμουν μικρός, και μάζευα στο δάσος τα πεσμένα φύλλα – συλλογή τά’χα. Να μετράω εποχές. Πιο πολύ μ’ άρεσε το φθινόπωρο. Εσένα;

Σήμερα, ερμαφρόδιτος πάλι ο καιρός. Δεν γουστάρω με τίποτα αυτό το υγρό και ζεστό πράμα. Το δωματιάκι στον «Αντένα», όπου βάζω κάθε πρωί τις τελευταίες πινελιές της εκπομπής, αποπνικτικό και στριμωγμένο – που να χωρέσει χρώμα, με τόσες ειδήσεις απλωμένες στο «σώμα» των εφημερίδων;

Σκέφτομαι, έτσι που περπατάμε, ποια στιγμή θα σου πιάσω το χέρι. Πονηρές οι προθέσεις μου, αλλά το ξεσυνήθισα τούτο το παιχνιδάκι. Όσο μεγαλώνεις, τόσο μικραίνουν τα περιθώρια σφαλμάτων – λένε! Εκτός κι αν καβατζάρεις τα 75 και βάλε, οπότε επανέρχεσαι σε κατάσταση γενικευμένης ασυλίας, όπου όλα συγχωρούνται. Ιδρωσε η παλάμη σου – τι έγινε;

Τίποτα! Τα συνηθισμένα, που αν τα εγγράψεις αρνητικά μες το μυαλό σου, ικανά είναι να σε αποτρελλάνουν. «Τα ξίφη τους διασταύρωσαν…», «Ανέβηκαν οι τόνοι της αντιπαράθεσης…». Το γνωστό κλίμα πόλωσης ολόκληρης της κοινωνίας. Φτηνό λεξιλόγιο, για φτηνές καταστάσεις…

Έχεις ωραία δάχτυλα για πιάνο. Απλώνουν εύκολα, σαν σεντόνι. Και φαίνονται σταθερά. Νύχια, δεν άφησες ποτέ; Πότε φουσκώσαν έτσι τα μαλλιά σου; Τη πρώτη φορά που σε είδα, θυμάμαι, φορούσες φούστα κοντή και μπότες. Μαύρες, της ιππασίας. Κι είχες ύφος ατίθασο. Άλογο καθαρόαιμο…

Ο Βασίλης, ανήσυχος πολύ. Με κάτι καθάρματα της blog-όσφαιρας που του την πέσανε με χυδαίες ύβρεις. Μίλησα στον αέρα με τον υπεύθυνο της Υπηρεσίας Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, και είπε πως θα ειδοποιήσει τον administrator τους να τους «έχει υπ’ όψιν». Τι ζόρι τραβάει ο κόσμος, ψυχούλα μου, δεν ξέρω. Μου είπε ο αστυνομικός ότι εκατοντάδες άνθρωποι έχουν φτάσει σ’ αυτόν σε απόγνωση. Έντρομοι από τις ύβρεις και τις απειλές των τσογλαναραίων της σύγχρονης αυτής ζούγκλας.

Πολλές φορές περπατώ μόνος μου εδώ. Μιλάω, ή σφυρίζω, ή τραγουδώ. Χαζεύω τη βλάστηση και προσκυνώ την ομορφιά της. Φαντάζομαι, μερικές φορές που πλημμυρίζω χαρά, πως έχω και παρέα. Μια πριγκηπέσα αέρινη, από παραμύθι τωρινό…

Στο επόμενο ειδησάριο, βλέπω νησιώτες μας της εγκατάλειψης να πηγαίνουν απέναντι για τα απαραίτητά τους. Ο καπετάν Μιχάλης από τη Χιό, παράγγειλε καινούργιο σκαρί από τη Τουρκιά, 4 χιλιάρικα εκεί, 20 εδώ, χαζός είναι. Η γυναίκα του, η Μαριώ, φίλεψε με Τουρκάλες στην άλλη ακτή και βρίσκονται τακτικά για κουβέντα, πλέξιμο και μαγειρική. Ανακαλύπτουν και οι δύο, πόσο διαφέρουν από τους δικούς τους ανθρώπους… Ο υπουργός πήρε τηλέφωνο και είπε να μη συνεχιστεί το ρεπορτάζ για την άγονη γραμμή.

Φανταζόσουν ποτέ ότι υπάρχουν ελάφια, εδώ στους πρόποδες της Πάρνηθας; Δυό βήματα από την απερίγραπτη ασχήμια – Θρακομακεδόνες, Χασιά, Μενίδι, …, όνειρα πολλά που χάθηκαν μες τη σκόνη, και γίνανε σκληράδα σε πρόσωπα που πιά μοιάζουν μαφιόζικα. Εδώ, έχει και έναν μικρό καταρράκτη, να σου ξεπλύνω τον ιδρώτα από τα χέρια.

Έβαλα μια γαλάζια «Μπόσσα» με τον Τσίκ Κορία και τον Μπόμπι Μακ Φεριν, και συνέχισα τη πρωινή μου περιπέτεια οργισμένος για εκείνους που ανεξέλεγκτοι ελέγχουν τα πάντα. Στην οθόνη του κινητού μου βλέπω να σχηματίζονται υπουργικά νούμερα, και πιά δεν το σηκώνω. Το ξέρω το παραμύθι. «Ξέρεις πόσο σ’ εκτιμώ …», και τα υπόλοιπα έπαψα πιά να τα’ ακούω.

Εδώ, αυτή η γραμμούλα στο χέρι, είναι της τύχης. Πιο κάτω, ενώνεται με εκείνην της μοίρας. Και εδώ, η γραμμή της ζωής. Ταξίδι θα πάς – έτσι δεν λένε οι καφετζούδες; Σ’το λέω κι εγώ, που κατέχω μόνο από τις γραμμές που βλέπω στην άκρη των ματιών σου. Γιατί μελαγχόλησες;

Νύχτωσε. Και οι ειδήσεις τακτοποιήθηκαν πιά στα παράθυρά τους. Πρετεντέρης, Κακουνάκης, Τράγκας, Δελατόλας, και πιο κάτω οι, ας τους πούμε, περιστασιακοί. Πάλι τα ομόλογα. Πάλι η μάχη για τον Καρατζαφέρη. Πάλι οι καρφωμένες πληγές της Υγείας και της Παιδείας.

Και τώρα, ο Καιρός. Αιθριος απόψε. Με αστροφεγγιά, και άνεμο ξερό. Θές να κοιμηθούμε έξω;

Concerto for Colorful Doors

2007-06-08T23:23:00.001+03:00

Suddenly
when everything around was closed.
The air still, and
silence drowning every noise …
Not a murmur in my leaves – only a glimpse from afar,
turning passing-by words
into sentences with no meaning, and
an epilogue of low music… suddenly
Suddenly, you!
A suspicion of breeze
A beautiful
rusty andante,
from the Concerto for Colorful Doors.
Deep inside, the leaves begin to simmer
again.
Once more – I don’t remember when.
Arousing, gradually, just
as I begin to imagine how it is to feel your touch,
my most primitive instincts of lust
“Open up”, I whisper
with the edges of my fingers
as I touch the music,
which is intended only for you.
And I wait….

Για την Αμαλία...

2007-05-30T01:07:00.000+03:00

Ο θάνατος της Αμαλίας με άγγιξε βαθιά. Σαν να’χασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο.
Τόση ήταν η δύναμη του λόγου της, τόσο κοντά μου οι εμπειρίες που εξιστορούσε, τόσο μέσα μου η οργή της για το σάπιο σύστημα που μας περιβάλλει (όχι μόνο στην Υγεία), μα και η λαχτάρα της να ζήσει μια ζωή, …, τι ζητούσε, ρε γαμώτο, η κοπέλα; … , λίγη δύναμη να χορεύει, να παίζει βόλεϊ, χρόνο για να χάνεται στα βιβλία και στις ταινίες της, ένα χέρι απλωμένο από το «σύστημα» όταν ο αδύναμος χρειάζεται βοήθεια και στήριξη.
Τα comments στο blog της (www.fakellaki.blogspot.com), μετά το τελευταίο της post, χιλιάσανε κιόλας. Υπάρχει μια δυναμική υπέροχη – μια γνησια αγωνία, μην περάσουν κι άλλοι τα δικά της πάθη – αλλά και αποφασιστικότητα, «τουλάχιστον να μην σιωπάμε».
Υπάρχει και δυναμική άγρια, που δεν την γουστάρω. Οι αντιπαραθέσεις για το εάν οι έντιμοι και ικανοί ιατροί είναι εξαίρεση ή κανόνας. Ίδια συζήτηση, ίδιο δίλημμα και για τους δημοσιογράφους (όπου, πραγματικά, καθόλου δεν θίγομαι προσωπικά που ο κόσμος, και καλά κάνει, έχει την χειρότερη εντύπωση για μας – απλώς στεναχωριέμαι). Ιδια και για τους πολιτικούς, τους καθηγητές, κλπ, κλπ.
Συμφωνώ με την αγωνιώδη προτροπή της Αμαλίας. «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, ρε παιδιά, όχι κανόνας». Μόνο που δεν έχω άμεσες, πρακτικές απαντήσεις για το πώς.
Το μυαλό μου πάει σε μία, μόνο, εφικτή αφετηρία, εάν είναι να εξαιρέσουμε (που σίγουρα την εξαιρώ, εκείνην της βίας – να τα κάνεις όλα θρύψαλα, δηλαδή): η εξυγίανση και η κάθαρση στη Δικαιοσύνη.
Εάν δεν γίνει αυτό (και εδώ, για να ξεκινήσουν μια τέτοια εκστρατεία, χρειαζόμαστε ανθρώπους με κότσια, και γνήσια επαναστατικότητα να ρέει στο αίμα τους), εάν δεν ΔΕΙ ο κόσμος τους ενόχους να τιμωρούνται, εάν δεν ΑΙΣΘΑΝΘΕΙ ότι πράγματι αποδίδεται Δικαιοσύνη, τότε τίποτα δεν θα αλλάξει, φοβούμαι.
Ας πάρουμε ένα ασήμαντο παράδειγμα, που για μένα δεν είναι καθόλου ασήμαντο.
Απόψε, άκουγα στην τηλεόραση τον πολύ κ. Ψωμιάδη, τον Νομάρχη Θεσσαλονίκης, χαρακτηριστικό δείγμα «Ελληνα μάγκα», να εξηγεί ότι δεν φορεί κράνος, δηλαδή
να παραδέχεται ότι παρανομεί, επειδή έχει πολλές υποχρεώσεις και, αν όπου πηγαίνει βάζει και βγάζει, λέει, το κράνος, θα χάσει, τάχα, χρόνο, και δεν θα είναι συνεπής προς τα καθήκοντά του! Τέτοιες μπαρούφες.
Δεν φαντάζεσθε όμως πόσο κακό κάνουν έστω αυτά τα «ασήμαντα» - αυτές οι αίωνιες ελληνικές σαχλαμαρίτσες, ιδίως όταν βγαίνουν από το στόμα ανθρώπου που κατέχουν υπεύθυνες θέσεις και που, υποτίθεται ότι η συμπεριφορά τους πρέπει να είναι οδηγός για την συμπεριφορά του κάθε πολίτη.
Επομένως, από τη στιγμή που, έστω και «δι’ ασήμαντον αφορμήν», ο κάθε Ψωμιάδης όχι μόνο τη γλυτώνει φτηνά, αλλά μπορεί και για πολλούς να γίνεται και παράδειγμα προς μίμηση («Είδες; Ο άνθρωπος δεν προλαβαίνει να τρέχει για δουλειές των πολιτών….»), με αποτέλεσμα αυτό που ονομάζουμε «νόμος» να πηγαίνει περίπατο.
Εάν, όμως, τον έπιαναν και τον έγραφαν, όπως θα έκαναν για οποιονδήποτε πολίτη, ακόμα και για την βασίλισσα της Αγγλίας και τον Γκράν Παπα, οι αστυνομικές αρχές σε κάθε πολιτισμένο κράτος του κόσμου, και κυρίως εάν είχε την βεβαιότητα ό πολίτης ότι θα εκτελεσθει η ποινή του, τότε ίσως κάτι να άλλαζε προς το καλύτερο.
Δυστυχώς, δεν έχω δεί κανένα γιατρό να πηγαινει στη φυλακή για φακελάκι. Καμμία υπάλληλο του ΙΚΑ να χάνει τη δουλειά της επειδή συστηματικώς ταλαιπώρησε έναν πολίτη. Κανέναν δημοσιογράφο να μην μπορεί να ασκήσει ξανά το επάγγελμα επειδή κατέστρεψε, με ένα ρεπορτάζ ή ένα σχόλιό του, τη ζωή ενός απλού ανθρώπου. Ούτε έναν πολιτικό να κατηγορηθεί ότι «τα παίρνει», να αποδειχθεί ότι «τα πήρε», να φάει την ανάλογη ποινή, και να την εκτίσει.
Όσο δεν συμβαίνουν αυτά, και όσο η απόδοση της Δικαιοσύνης κωλύεται από χίλιες-δυο δυσκολίες (πολλές υποθέσεις, συνεχείς αναβολές, μηνύσεις και αγωγές για ψύλλου-πήδημα, εκκωφαντική σιωπή για τις μεγάλες απάτες και τα μεγάλα εγκλήματα), φοβούμαι πως, και αυτήν την στιγμή που γράφω, χιλιάδες Αμαλίες εκεί έξω, βιώνουν τα ίδια μαρτύρια που βίωσε «η δικιά μας Αμαλία», έχοντας δολοφονηθεί από το σύστημα πολύ πριν το τυπικό τέλος της ζωής τους.
Ζούμε στη χώρα του «ας’τους να φωνάζουν». Οι «καταγγελίες» (σοβαρές και μη) έχουν εξευτελιστεί, κυρίως χάρη στη τηλεόραση. Που αντιμετωπίζει κάθε σκάνδαλο ξώφαλτσα και με μόνο κριτήριο να εντυπωσιάσει εκείνους που μετράνε ως νούμερα.
Η Αμαλία μας, μας έδωσε μάθημα γερό. Έκανε ρεπορτάζ «σαν αντράκι» (και μην το παρεξηγήσετε, please καλές μου φίλες – ξέρετε πως το εννοώ), και όχι σαν κοτούλα. Δηλαδή, είπε τα πράγματα με το όνομά τους, όπως φιλάρεσκα λέμε εμείς, οι νάρκισσοι της ενημέρωσης, αλλά ποτέ δεν πραγματοποιούμε. Ανοικτά και με θάρρος. Όχι με κρυφές κάμερες. Ούτε και με πολυπληθή πάνελ τριγύρω, να συζητάνε τα καταγγελλόμενα λες και είμαστε αμφιθέατρο ελληνικού πανεπιστημίου…
Την Παρασκευή, 1η Ιουνίου, ας συντονιστούμε όλοι οι bloggers. Έτσι, για την Αμαλία. Που ήταν ένα πολύ γενναίο, και εντάξει παιδί.

Ωστε, νομίζεις πως τα ξέρεις όλα;

2007-05-15T18:14:00.000+03:00

Σε μιαν εκπομπή μου πριν μερικούς μήνες στο ραδιόφωνο, τον επέκρινα έντονα τον Πάνο Μεταξόπουλο, καθώς και τους άλλους δύο παρουσιαστές, την Εβελίνα Παπούλια και τον Μιχάλη Ναλμπάντη, του τηλεοπτικού σόου Do You Think You Can Dance, που προβάλλεται από το Mega Channel.
Ημουν πολύ θυμωμένος που ειρωνεύτηκαν έναν νεαρό Ελληνοαμερικανό στα προκριματικά του διαγωνισμού, και γέλασαν με τον τρόπο με τον οποίο χόρευε.
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι η συμπεριφορά τους δεν ήταν καλή, ακόμα κι αν ο νεαρός, όπως θα πουν μερικοί, «προσφερόταν» για γέλιο. Το Mega, ευτυχώς δεν έχει φτάσει στο σημείο να εμπορεύεται άτομα με ψυχολογικά προβλήματα που νομίζουν ότι είναι καλλιτέχνες.
Το σημερινό μου σημείωμα το γράφω για να επαινέσω τον Μεταξόπουλο, κι από καρδιάς να του σφίξω το χέρι για τα όσα είπε στην εκπομπή της περασμένης Πέμπτης, κατά την οποία έγινε μία ακόμη αναχώρηση χορευτή και χορεύτριας.
Κατ’ αρχάς, θεωρώ ότι το συγκεκριμένο σόου, από πολλές απόψεις, είναι από τα καλύτερα που έχουμε δει ποτέ στην ελληνική τηλεόραση.
Το στοιχείο του «ριάλιτι», με την έννοια ότι ρίχνουμε και κλεφτές ματιές και στην προσωπική ζωή των διαγωνιζομένων, εδώ είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Μόνο τις πρώτες μέρες, έβλεπες τον φακό να τρυπώνει στα δωμάτια του ξενοδοχείου όπου έμεναν τα παιδιά, αλλά και αυτό – έτσι το εισέπραξα εγώ τουλάχιστον – γινόταν για να καταδείξει την γνήσια αγωνία που έχει ένας άνθρωπος πριν από οποιονδήποτε διαγωνισμό, και το πώς αντιδρά ο καθένας σε τέτοιες περιπτώσεις.
Το απαράδεκτο, για εμένα, του να αποφασίζει το κοινό για το ποιος φεύγει και ποιος μένει από το παιχνίδι, εδώ αμβλύνεται κάπως από το γεγονός ότι το κοινό αποφασίζει ποιοι θα είναι οι 6 υπό αναχώρηση (δηλαδή, οι προτεινόμενοι, όπως τους λένε – 3 αγόρια, 3 κορίτσια), αλλά η τελική απόφαση, ευτυχώς, είναι στα χέρια της κριτικής επιτροπής, δηλαδή ανθρώπων ειδικών. Έτσι, δόξα τω Θεώ, σε αντίθεση με άλλα ριάλιτι σόου, δεν υπάρχει εδώ περίπτωση, εύχομαι, να δούμε ποτέ να ψηφίζεται ως καλύτερος χορευτής (που μάλιστα θα πάει σε γνωστή ακαδημία χορού της Αγγλίας με υποτροφία για μαθήματα ενός έτους), ένας αντίστοιχος του αλήστου μνήμης Περικλή – εκείνου του άφωνου τύπου που ψηφίστηκε «από τον λαό» νικητής κάποιου Fame Story.
Έλεγα, λοιπόν, για τον Μεταξόπουλο που, όταν ανακοινώθηκε η αποχώρηση ενός παιδιού, και το πλήθος ξέσπασε σε ζητωκραυγές γιατί έμεινε ο δικός του εκλεκτός, εκείνος τους πέταξε ένα ειρωνικότατο «συγχαρητήρια», και υπέδειξε μετά στον αποχωρούντα χορευτή, «είδες, αγόρι μου, πως εδώ είσαι στον λάκκο των λεόντων».
Στη συνέχεια, ο Μεταξόπουλος αναφέρθηκε σε ένα προσωπικό του βίωμα, που πραγματικά με άγγιξε, γιατί αισθάνθηκα πως οι ιστορίες μας, ως έναν βαθμό, έχουν μερικά κοινά σημεία που πονάνε.
Όταν γύρισε, λέει, από το εξωτερικό, έπειτα από πολλών χρόνων σπουδών στον χορό, αλλά και εργασία σκληρή, γεμάτος όνειρα στα 30 του χρόνια, πολύ γρήγορα απογοητεύτηκε (προφανώς με την εχθρότητα που βρήκε εδώ, «στην ελληνική ζούγκλα»), που έβαλε ένα τεράστιο «Χ», λέει, στον χορό, και έμεινε άνεργος για πολύ καιρό.
Βεβαίως, βρήκε δουλειά στη συνέχεια, παραδεχόμενος ότι το όνομά του (γιος του Φώτη Μεταξόπουλου – του διάσημου χορευτή τον καιρό που μεσουρανούσε ο ελληνικός κινηματογράφος), έπαιξε ρόλο, αλλά ή σκληρή και πάντα καχύποπτη (εναντίον κάθε νέου που έρχεται απ’ έξω με όνειρα) Ελλάδα, πάντα πληγωνει.
Αλλά, εμένα μου άρεσε – και σ’ αυτό μόνο εστιάζομαι σε τούτο το σημείωμά μου – το γεγονός ότι σ’ αυτό το συγκεκριμένο σόου φαίνεται πως έχει επενδύσει ένα μεγάλο κομμάτι από τον εαυτό του, και δουλειά που γίνεται με τέτοια κατάθεση ξεχωρίζει αμέσως.
Μου άρεσε που «την είπε» στους αλαλλάζοντες του πλήθους. Μου άρεσε που «διέταξε» έναν από τους προτεινόμενους, τον Ελληνογάλλο Ζαν Πιέρ, έναν πράγματι εξαιρετικό χορευτή, να μην «τολμήσει» να είναι πάλι προτεινόμενος – καρφί, βεβαίως, που αφορά εκείνους που τον ψήφισαν, οι άσχετοι του SMS.
Μου άρεσε που ήταν ανθρώπινος, και που έκανε αρκετό κόσμο να δακρύσει, εμού συμπεριλαμβανομένου – και, πιστέψτε με, νομίζω πως μπορώ να ξεχωρίσω εκείνο που γίνεται η λέγεται ΓΙΑ να συγκινήσει, από εκείνο που στα αλήθεια συγκινεί.
Θα ήθελα να πω και δυο λογάκια, τέλος, για αυτήν την καινούργια δικτατορία των SMS, που περιβάλλεται από το γνωστό παραμύθι «ο κόσμος αποφασίζει».
Είναι άλλο πράγμα να αποφασίζει ο κόσμος για το ποιος θα τον κυβερνήσει (αν και και εδώ, δυστυχώς δεν έχει βρεθεί ακόμα δικαιότερο σύστημα από την Δημοκρατία, και λέω «δυστυχώς», γιατί άμα βλέπεις καμμιά φορά ποιους ψηφίζουμε, απορείς και τσαντίζεσαι), και άλλο πράγμα να έχει γνώμη ο κάθε άσχετος για θέματα τα οποία δεν γνωρίζει. Πως μπορώ – πείτε μου – βλέποντας 10 πολύ καλούς χορευτές, να αποφασίσω δίκαια ποιος απ’ όλους είναι ο καλύτερος και ποιος πρέπει να μείνει έξω; Πως μπορώ να καταδικάσω εγω ένα παιδί, και να αναδείξω ένα άλλο, μη έχοντας γνώση του «αντικειμένου»;
Σ’ ένα τραγούδι του, ο Τσακνής κάνει λόγο για τον κίνδυνο που κρύβεται πίσω από το «ναχουν γνώμη μόνο οι γνωρίζοντες».
Δεν λέω ούτε αυτό – είναι λεπτό το θέμα. Βεβαίως θα πω την άποψή μου και εγώ, ένας απλός θεατής, για μια θεατρική παράσταση, και ας μην είμαι κριτής, ας μην έχω ειδικές σπουδές και γνώσεις στο «αντικείμενο» αυτό.
Όμως, αλίμονο εάν εκχωρούσαν ποτέ σε μένα (και θα δείτε ότι θα γίνει και αυτό σύντομα), τον απλό θεατή, το δικαίωμα να μετατραπώ μετά από «χ» παραστάσεις σε κριτικό θεάτρου και, βάσει της ψήφου-ετυμηγορίας μου, να αποφασιστεί η συνέχιση η το γκρέμισμα της παράστασης.
ΑΥΤΟ δεν είναι δημοκρατία. ΕΙΝΑΙ δικτατορία. Και μάλιστα, δικτατορία των «επί παντός». Δικτατορία που, το εμπόριο έχει κιόλας φροντίσει να αξιοποιήσει οικονομικά, με την δια των δακτύλων συμμετοχή μας σε όλα. «Στείλε ένα SMS», λέει. Και εσύ, ακόμα κι αν θελήσεις να του στείλεις μια καθωσπρέπει απάντηση του τύπου «άντε γαμήσου, μαλάκα», πάλι χαμένος είσαι, γιατί μόλις θα τον έχεις κάνει κατά 1 περίπου ευρώ πλουσιότερο. Τον μαλάκα…

Next train

2007-05-13T03:00:00.000+03:00

Again
the games, threatening
my excitement – so much!
Turning it into a whirlwind of fear
Fear within, and
fear without
I have to grin, I have to shout
Time, shamelessly running out, chasing
recognition which I do not recognize – never, and
and something else – oh, yes dear! – which I still cannot
command. I cry.
A tear within, and
a tear without
I have to grin, I have to shout
Drying tenderly the dampness from my eyes,
as now – I think – time, I can see it!
Maybe touch
Maybe smell
Certainly feel, caressing all that I haven’t lived for
and still expecting something to bring me back to the
Next day
Next train, departing within a tear
without any fear.
I’ll get off when you shout!

Σιγά, "πατριώτες"!

2007-05-12T14:36:00.000+03:00

Βουίζουν από προχθές τα παπαγαλάκια των καναλιών από υποκριτική εθνικοφροσύνη, καθώς η παρουσιάστρια του προκριματικού της Eurovision, την περασμένη Πέμπτη, έκανε σαφώς ένα ανθρώπινο λάθος, και είπε την ΠΓΔ της Μακεδονίας, σκέτη «Μακεδονία», όπως την λέει ο κόσμος ολόκληρος, και όπως την βλέπουμε γραμμένη και εμείς, σ’ όποιο site και να μπουμε, σ΄όποια εφημερίδα ξένη διαβάσουμε.
«Όχι», κράζουν τα παπαγαλάκια της ιδιωτικής τηλεόρασης, που ανάθεμα κι ‘αν ξέρουν τα περισσότερα από αυτά ακόμα κι από ποιους νομούς αποτελείται η, όπως την λέμε, δική μας Μακεδονία. «Από τη στιγμή που την πληρώνουμε εμείς, την κυρία Μπακοδήμου, μέσω της δημόσιας τηλεόρασης, οφείλει να μην κάνει τέτοια λάθη».
Α, μπά;
Ποιος ανθρώπινος νόμος, ποιος γραφτός ή άγραφος κανονισμός, απαγορεύει σε ένα πλάσμα του Θεού να κάνει λάθος; Και μάλιστα, λάθος στον αέρα, σε ζωντανή μετάδοση, που όλα ετούτα τα σαΐνια της ιδιωτικής τηλεόρασης (που μπορεί να μην τα πληρώνουμε από τη τσέπη μας – αν και εμμέσως, με τις διαφημίσεις, συμβαίνει κι αυτό – αλλά τα πληρώνουμε σίγουρα με την καταστροφή της αισθητικής και της ψυχικής μας υγείας), όφειλαν να ξέρουν πόσο εύκολο είναι να σου «γλιστρήσει η γλώσσα».
Δεν θέλω να μπώ και στο άλλο κεφάλαιο της ιστορίας αυτής, και να πώ «σιγά, και τι έγινε που την είπε την χώρα Μακεδονία;», γιατί ξέρω ότι καίει σε τούτο τον τόπο το θερμόμετρο της εθνικής παραφροσύνης, και βαριέμαι να μπαίνω σ’ αυτόν τον καυγά.
Εάν μόνο θα πω. Την Κύπρο, το ξέρετε νομίζω, την έχω στη καρδιά μου βαθειά. Το κλάμα που έχω ρίξει σε έρημους βραχότοπούς της αντικρύζοντας το «φυλακισμένο» τμήμα της, δεν περιγράφεται. Ο θυμός που εκρύγνυται μέσα μου κάθε φορά που βλέπω στον Πενταδάκτυλο το μισοφέγγαρο, και τις ταμπέλλες «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», έχει αφγήσει πολλά άσχημα σημάδια υγείας στο ευαίσθητο στομάχι μου.
Κι όμως, συνέβη μερικές φορές, ακόμα και σε επίσημες ανταποκρίσεις μου, εδώ η στο εξωτερικό, να μου ξεφύγει και να πω τον Ντενκτάς «Πρόεδρο του τουρκοκυπριακού καθεστώτος», ενώ βεβαίως ούτε Πρόεδρος αναγνωρισμένος διεθνώς είναι, παρα μόνο του εκεί «ψευδοκράτους».
Τρέμω στην ιδέα μη και συνέβαινε κάτι τέτοιο σήμερα, και με περιλάμβαναν τα παπαγαλάκια της Λαμπίρη, της Στεφανίδου, και των άλλων υστερικών, τάχα μου λαμπερών εκπομπών της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης.
Τρέμω στην ιδέα μη και με παραλάβαινε η τηλεκριτικός κ. Γκολεμά, που και αυτήν την άκουσα να ειρωνεύεται την Μπακοδήμου, λέγοντας «ε, δεν θα αφήσουμε και την εξωτερική μας πολιτική σ’ αυτήν!»
Τρελλάθηκαμε πιά εδώ, ακούτε τι σας λέω! Δεν πάμε καλά. Δεν ΕΙΜΑΣΤΕ καλά.
Σίχαμα. Σκέτο σίχαμα!

Για ποιά Ιστορία, ρε γαμώτο;

2007-04-20T01:33:00.000+03:00

Το ερώτημα, με διαφορετική χροιά και προσέγγιση, απασχολεί το Πανελλήνιο από τότε που, όλως τυχαίως, όπως συμβαίνουν τα πάντα σ’ αυτόν τον τόπο, ανακαλύφθηκαν «οι απελπιστικά ουδέτερες», όπως τις είπαν μερικοί, αναφορές στο Κυπριακό, στην Μικρασιατική Καταστροφή, στην Έξοδο του Μεσολογγίου, και δεν ξέρω που αλλού, στο επίμαχο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού.
Την απάντηση, πολλά χρόνια από την αποφοίτησή μου από δημόσιο σχολείο της Ελλάδας, την γνωρίζω και την δίδω αυθαιρέτως: την Ιστορία που, κάθε φορά, κάθε ένας από εμάς, επιλέγει να προτάξει ως εκείνη που θεωρεί ότι τον εκπροσωπεί.
Δεν θα μπω στη λεπτομέρεια του εν λόγω βιβλίου. Το έκαναν άπαντες. Ακόμα και εκείνοι που δεν το διάβασαν. Και ιδίως εκείνοι που δεν κατάλαβαν πως και γιατί γράφτηκε έτσι.
Εγώ λέω: «Εντάξει, λοιπόν, να φωτίσουμε πιο πολύ την απελπισμένη έξοδο των Ελλήνων από τη Σμύρνη, να μη σταματήσουμε να υπενθυμίζουμε, στα παιδιά μας, σε όλους, την βαρβαρότητα της συνεχιζόμενης τουρκικής εισβολής στη Κύπρο, και λοιπά, και λοιπά». Fine.
Επειδή, όμως, η Ιστορία, νομίζω, δεν είναι στατικό μέγεθος, ούτε κατ’ επιλογήν θέμα εξετάσεων που αν το απαντήσουμε σωστά πάει να πει ότι το κατέχουμε κιόλας, μήπως θα πρέπει να συμφωνήσουμε κάποτε να τα πούμε όλα;
Να πούμε, δηλαδή, και γιατί και πως φτάσαμε στην τουρκική εισβολή στη Κύπρο;
Να μιλήσουμε κάποτε για την, κατά πολλούς, προκλητική απάθεια του ελληνικού λαού στα σκοτεινά χρόνια της χούντας, όταν κάμποσοι πολιτικοί ηγέτες έκαναν κυριλέ αντίσταση στο Παρίσι, τη Ρώμη και το Λονδίνο, και ένα μεγάλο κομμάτι του λεγόμενου «απλού λαουτζίκου» απολάμβανε την οικοδομική αγυρτεία των αυθαιρέτων και της αντιπαροχής;
Δεν πρέπει κάποτε να μιλήσουμε καθαρά, στα βιβλία της Ιστορίας μας εννοώ, όχι στα μουλωχτά και «σιγά, πατριώτη, μη μας ακούσουν», για το πώς υπογράφτηκαν οι Βάρκιζες, ποιοι και πώς πρόδωσαν αγώνες της Αριστεράς, πόσοι βολεύτηκαν και είναι σήμερα, στ’ αλήθεια, επαναστάτες χωρίς καμία απολύτως αιτία;
Δεν πρέπει να ανοίξουμε κάποτε και μερικά άλλα βιβλία, όπως εκείνα του αείμνηστου του Βασίλη του Ραφαηλίδη, και να διαβάσουμε κάποιες άλλες εκδοχές του ηρωικού αγωνα του ’21; Να μάθουμε ποιοι πρόδωσαν κάποιους αγωνιστές; Πόσο «φτωχός» και «λαικός» ηταν, όντως, ο Μακρυγιάννης; Πόσοι μαχητές ηταν Αρβανίτες, Τσάμηδες; Αυτό που φοβόμαστε να μάθουμε;
Μια απέραντη και διαρκής υποκρισία καλύπτει αυτόν τον τόπο, ιδίως όταν στα στόματα των πολλών παίρνει θέση το δύσκολο και ευαίσθητο κεφάλαιο της Ιστορίας. Δύσκολο, γιατί γκρεμίζει μύθος, αλλά δυναμώνει προσωπικότητες. Αυτό, ο ευάλωτος κι ο βολεμένος, το φοβάται. Δεν το αντέχει. Και ευαίσθητο γιατί, για πολλούς, «προσδιορίζει ταυτότητα». Αίσθημα του ανήκειν.
Σού λέει «άσε με να πιστεύω αυτό που έμαθα, και μη μου τους κύκλους ταραττε».
Κατανοητό, εάν μιλάμε φέρ ειπείν για τη θρησκεία. Εκεί, έχω αχαλίνωτο σεβασμό προς κάθε άνθρωπο που πιστεύει σε μιάν «άλλην», κατ’ αυτόν υπέρτατη δύναμη, που πράγματι τον κάνει καλύτερο, που τον εφωδιάζει με κουράγιο, καλωσύνη, και αγάπη, και αίσθημα ουμανισμού, ευγένεια, ταπεινότητα, και λοιπά.
Η «απορρόφηση», όμως, της «τυφλής Ιστορίας», συγγνώμη, αλλά δεν εγείρει ποτέ τέτοια αισθήματα. Περηφάνεια; Ναι. Ασφάλεια; Ισως. Υπεροχή; Δυστυχως, ναι. Αίσθηση ταυτότητος; βεβαίως, και είναι καλό αυτό. Αλλά….
Η «εθνική μας τύφλωσις», όπως λέει κι ο καθηγητής Παντείου Γιάννης Γιαννουλόπουλος, είναι σκοτάδι – τι άλλο; Είναι άρνηση διαρκής της αλήθειας. Ή, έστω, της αέναης αναζήτησής της.
Ο γιός μου, έμαθε από τα σχολικά βιβλία τι έγινε το καλοκαίρι του 1974 στη Κύπρο. Κατά το ήμισυ. Οι αναφορές στο πραξικόπημα, και στον ρόλο πολιτικών της Ελλάδας και της Κύπρου ηταν μικρότερες και πολύ πιο αστείες από τις αναφορές που ενόχλησαν «το σύμπαν» για την φυγή των Ελλήνων από τη Σμύρνη.
Η μισή αλήθεια που δεν έμαθε στο σχολείο του ο γιός μου, πρέπει να συμπληρωθει, και το μόνο που μπορώ να κάνω, ως γονιός που αρνείται να΄κλείσει οποιοδήποτε βιβλίο (πόσο μάλλον να ζητήσει την καταστροφή του), είναι να τον ενθαρρύνω σε περισσότερο διάβασμα. Να του λέω ότι ‘αν κάποια αρετή, αγόρι μου, κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, αυτή είναι η ακατάπαυστη αναζήτηση απαντήσεων σε ΚΑΘΕ ερώτηση.
Κυρίως σ’ εκείνες που μας ενοχλούν και μας φοβίζουν…

Ευχές

2007-04-09T15:10:00.000+03:00

Καλή Ανάσταση, όπως κι αν την εννοεί η την πιστεύει ο καθένας.
Χρόνια πολλά, να συναντιόμαστε εδώ και, κυρίως, να βρισκόμαστε.
Να γράφουμε. Να μοιραζόμαστε. Να διαβάζουμε. Να προτείνουμε.
Ν’ ακούμε.
Ευχαριστώ που μου δίνετε αυτήν την δυνατότητα. Εδώ, στα blogs, πιο πολύ από αλλού.

Υγεία ν’ απολαμβάνουμε. Σ’ ένα περιβάλλον καθαρό. Πολιτισμένο, και με πολιτισμό!
Ευλογία νάναι κάθε μπουκιά φαγητού που θα βάζουμε στο στόμα μας. Το νερό και το κρασί, επίσης.
Και ν’ αλλάζουμε, όσο μπορούμε.

Καλή Ανάσταση.

Τ' αληθινά μαγκάκια, και οι κότες...

2007-04-06T01:55:00.000+03:00

Τις μέρες που πρώτο θέμα παντού ήταν ο ποδοσφαιρικός χουλιγκανισμός, με τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου σε προκαθορισμένο ραντεβού για σφαγή μεταξύ αγρίων ζώων του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, έτυχε να παρακολουθήσω στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του «Αντένα», έναν από τους συμμετέχοντες σ’ αυτό το κτηνώδες πανηγύρι (έστω, εξ ανάγκης, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε), να κάθεται πολύ άνετα στο παράθυρο, με το κεφάλι του καλυμμένο κατά το ήμισυ με την κουκούλα ενός φούτερ, και τα μάτια του σκεπασμένα από ένα μάγκικο ζευγάρι μαύρων γυαλιών.
Όλη του η εμφάνιση, όλο του το ύφος, απέπνεε μιαν τσαμπουκαλίδικη άνεση, που εμένα με ενόχλησε πάρα πολύ. Η μόνη του έγνοια – και γι’ αυτό δέχτηκε να βγει στο παράθυρο – ήταν να διαβεβαιώσει τους «ερυθρόλευκους» ομοϊδεάτες του, ότι στην αστυνομία που τον ανέκρινε, περιέγραψε μεν τα όσα έγιναν, αλλά δεν «έδωσε» κανέναν από αυτούς. Κατανοητή η ανησυχία του. Και μπράβο του, αν θέλετε, που προστάτευσε τους φίλους του, έστω και αν έχουμε να κάνουμε εδώ με έναν φόνο. Και μάλιστα εκ προμελέτης.
Ο καθένας, σε τέτοιες περιπτώσεις, αναλαμβάνει το βάρος των πράξεών του. Οι τύψεις, που δεν σ’ αφήνουν να κοιμηθείς και σ’ ακολουθούν όλη σου τη ζωή, είναι τιμωρία που όμοιά της δεν υπάρχει άλλη. Ακόμα κι’ αν είσαι ζώο, όπως πολλοί από εκείνους που πλακωθήκανε στη Παιανία.
Το σημερινό κομμάτι το γράφω, όμως, συγκλονισμένος από ένα μικρό σημείωμα που δημοσίευσε στην «Ελευθεροτυπία», λίγες μέρες μετά τα γεγονότα, ένας παλιός μου συνάδελφος αγαπητός – ο Γιώργος ο Καστρινάκης, που πιτσιρικάδες μαζί, φερέλπιδες αθλητικοί συντάκτες, οργώναμε τα γήπεδα της Ελλάδος, και στα ενδιάμεσα ταξίδια μας ανταλλάσσαμε βιβλία, και τρέχαμε να δούμε και καμιά παράσταση της προκοπής. Μια φορά, μάλιστα, καλύπταμε έναν αγώνα της ΑΕΚ με την Κόρινθο, και κανονίσαμε να συνδυάσουμε την δουλειά μας με μια παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, τις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, στην Επίδαυρο. Θυμάσαι Γιώργο;
Ο Γιώργος – τον βλέπω να χαμογελάει πλατιά – κτυπήθηκε πολύ νέος από την ύπουλη ασθένεια της νεφροπάθειας, και ο ελεύθερος χρόνος του έγινε ακόμα πιο ασφυκτικός. Σχεδόν ανύπαρκτος. Όμως, δεν σταματά με τίποτα. Συνεχίζει να δημοσιογραφεί. Είναι πρόεδρος του πανελλήνιου Συνδέσμου Νεφροπαθών. Είναι αντινομάρχης Αθηνών, και μέλος του εθνικού συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως, κάθε τόσο, κάνει και την απαραίτητη του αιμοκάθαρση.
Στο κομμάτι του, λοιπόν, στην «Ελευθεροτυπία», απηύθυνε τρία αγωνιώδη ερωτήματα προς παιδιά, σαν εκείνο που είδα στο παράθυρο του Αντένα, για τα γεγονότα της Παιανίας.
1) ΕΜΕΙΣ οι νεφροπαθείς κάνουμε πεντάωρη αιμοκάθαρση (που συνεπάγεται πόνο, κόπωση και κινδύνους) προκειμένου να εξασφαλίσουμε όλες κι όλες δύο ημέρες ζωής! Και εσείς πετάτε τη ζωή σας στα σκουπίδια;;;2) ΑΝ ψάξετε γύρω σας θα δείτε ανθρώπους που περιμένουν μια φιάλη αίμα που θα τους σώσει τη ζωή, που πάνε στο άλλο άκρο της Γης για να βρουν την υγειά τους, που αναζητούν, μάταια συνήθως, μια ελπιδοφόρα είδηση για κάποιο καινούργιο φάρμακο που θα τους σώσει. Και εσείς δίνετε ραντεβού με το θάνατο;3) ΑΛΛΟΙ ξοδεύουν περιουσίες και μένουν στους πέντε δρόμους επειδή θέλουν να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα ότι δεν θα σβήσει το καντήλι της ζωής τους ή της ζωής κάποιου αγαπημένου τους προσώπου.ΚΑΙ εσείς πάτε να κάνετε στους άλλους ή να υποστείτε εσείς οι ίδιοι αυτό που δεν θα θέλατε ποτέ να πάθει ένα δικό σας αγαπημένο πρόσωπο;

Δεν θα λάβει, βεβαίως, απάντηση. Γιατί, η πραγματική μαγκιά στη σημερινή μας, άγρια κοινωνία, δεν είναι τα 200, 300, 500 χουλιγκάνια, που καταπίνουν ένα χαπάκι, βάζουν μια σιδηρογροθιά στη τσέπη και φεύγουν μαρσάροντας για να πλακωθούν με άλλους «πειραγμένους» σαν κι αυτούς. Μαγκιά, εκατό χιλιάδων μεγατόνων είναι όλα αυτά τα παιδιά που κάθε μέρα, πάνε σε κάποιο νοσοκομείο, βάζουν το κορμί τους σε μια πρίζα, και βιώνουν αυτό το φοβερό συναίσθημα της αλλαγής του αίματός σου.

Αυτοί οι καθημερινοί ήρωες, αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι, ίσως με λιγότερο δραματικές ιστορίες, που περνάνε κάποιο χοντρό ζόρι στη ζωή της αλλά το παλεύουν, και το παλεύουν με αξιοπρέπεια, δεν πρόκειται ποτέ να βγουν σε παράθυρο τηλεοπτικό, ούτε θα απασχολήσουν εκείνη την κοινή γνώμη που έμαθε πιά να κρέμεται από τα παράθυρα σαν οι νυχτερίδες, ανάποδα, μες τις σκοτεινές σπηλιές τους.

Βάλτε, λοιπόν, δίπλα-δίπλα, έστω μια φορά, σε ένα παράθυρο, το παιδί με την μισή κουκούλα, τα μαύρα γυαλιά και το «και καλά» υφάκι, και το παιδί της αιμοκάθαρσης, και αμέσως θα καταλάβετε ποιο από τα δύο είναι το πραγματικό μαγκάκι, και ποιο η κότα!

History Revisited

2007-04-03T03:29:00.000+03:00

History revisited
with a scar of bewilderment
in the brain.
I was absent when they taught national
necessity – Yes!
Still a kid
still beyond the touch of
heroic reason. Still
beautiful days, my games within
gently tilting, always, in the wrong direction –
how, wonderful
the muddy roads I built
under the blackberry tree, singing…
or yelling rather, my patriotic anthems – ahoy!
And here we go again, right now.
History aboard, and the mud with it.
My teachers, always somewhere beyond.
“Come along now”, they protrude. It’s time for
our gay, national, merry go round
How exciting. How long the muddy road
Under the blackberry tree,
into the foreman’s shed, just beyond the visible horizon of
Illusion.
Here we go, then.
One-two-three, march.
The 25th. Run!
It’s time for me to recite my usual poem.
“My country’s flag, has the colour of the sea”.
The direction of a line which always seems straight, and yet…
Oh, yes. I remember.
It took a long time to get there.
I turned, I fell, I wept, I wondered, I found, I kept
Going
Nowhere!

Κωλοέλληνες

2007-03-25T01:50:00.000+02:00

Μόλις επέστρεψα από το Στάδιο Καραϊσκάκη, όπου νωρίτερα απόψε η Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου έχασε από την αντίστοιχη της Τουρκίας με το βαρύ 4-1.
Εκείνο που πόνεσε πιο πολύ, όμως, ήταν για μία ακόμη φορά η απαράδεκτη συμπεριφορά των Ελλήνων οπαδών. Συμπεριφορά απαίδευτων και απολίτιστων ανθρώπων, άγρια θηρία μιας ζούγκλας που χαρακτηρίζει όλο και πιο έντονα αυτό το θλιβερό «κράτος ασυστόλων και πεσμένων κώλων». Κωλοέλληνες!
Γιουχάιζαν σαν ουρακοτάγκοι – όλο σχεδόν το γήπεδο – όταν παίχτηκε ο Εθνικός Υμνος της Τουρκίας. Από νωρίς, φωναζαν ρυθμικά το σύνθημα «Πουτάνας γιοί, Οθωμανοί», και είχαν απλώσει σε διάφορα σημεία του γηπεδα πανό που έγραφαν πατριωτικές εξυπνάδες του τύπου «Μολών Λαβέ», «Εν Τούτω Νίκα», και άλλα παρόμοια – μη γνωρίζοντας βεβαίως, αυτοί οι μαλλιαροί νεοέλληνες, οι «θλιβερές μου πορδές», ότι τους πρωτους που προσβάλλουν μ’ αυτές τις σαχλαμάρες είναι τους ίδιους τους προγόνους τους.
Θέλει μαγκιά και Παιδεία για να πείς «Μολών Λαβέ». Να το λέει η ψυχή σου. Να’σαι καθαρός. Να διψάς για ελευθερία. Μά πρώτα, να γνωρίζεις τι είναι ελευθερία.
Αυτά τα πιθηκάκια που κάθονταν (κυρίως στα δύο πέταλα του Καραισκάκη απόψε), δεν κατέχουν από τέτοιες έννοιες. Είναι απότοκα «γονιών ληστων». Τσιφτετέλληνες.
Πετούσαν τα ξύλα από τις σημαίες τους στον Τούρκο τερματοφύλακα. Μα και πλαστικά κύπελλα με χυμούς. Κέρματα, οι χουβαρντάδες. Καπνογόνα, οι μπουρλοτιέρηδες. Και εμετικά συνθήματα, σωρό.
Συνέπεσε, βλέπετε, ο … νύν υπέρ πάντων αγωνας (ένα απλό παιχνίδι ποδοσφαίρου, δηλαδή!) να γίνει την παραμονή της Εθνικής Επετείου της 25ης. Και πόσο είμαι σίγουρος, αλήθεια, πως οι περισσότεροι από αυτούς τους «μαλλιαρούς μου Ελλαδίτες» της εξέδρας σήμερα, πρώτοι και καλύτεροι θα … επαναστάτησαν εναντίον του επίμαχου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού.
Σιχαμένα πλασματάκια!
«Μελαμψές φυλές, κοντοπόδαρες».
Εφτασαν μεχρι του σημείου να βρίσουν εν χορώ και τους δικούς μας ποδοσφαιριστές.
Αυτούς που μας έκαναν, στο Euro της Πορτογαλίας το 2004, να ψηλώσουμε λίγο. Να νοιώσουμε ανείπωτη χαρά. Μα, πάνω απ’ όλα, να γευτούμε τον πολιτισμό όλων των αντιπάλων μας που, μεσα από την πίκρα τους, μας χειροκρότησαν, μας έδωσαν συγχαρητήρια, δεν τόλμησαν ούτε «κιχ» να προφέρουν κατά την ανάκρουση του Εθνικού μας Υμνου.
Πόσο θα ήθελα να υπήρχε στον τόπο μου ένας φωτισμένος ηγέτης που, τη στιγμή που ασχημονούσαν τα πιθηκάκια της ελληνικής εξέδρας, να έπαιρνε την ομάδα και να έφευγε. Να ανακοίνωνε ότι οι οπαδοί αυτοί, οι πιθηκίζοντες εθνικοπαπάρες, δεν αξίζουν στην ομάδα. Να τιμωρηθούμε από τα αρμόδια ευρωπαικά ποδοσφαιρικά όργανα. Με δική μας πρωτοβουλία. Και έτσι, ή μάλλον μόνο έτσι, να διασώσουμε κάτι από την στραπατσαρισμένη αξιοπρέπειά μας, και να δείξουμε στον έξω κόσμο ότι ένα μικρό, έστω, μέρος αυτής της Ελλάδας, θέλει να διαφοροποιηθει από το άλλο. Να αποσχισθει. Να ανεξαρτητοποιηθει εν ανάγκη.

Που Πηγαν Ολα Τα Λουλουδια;

2007-03-18T16:24:00.000+02:00

Αντέννα 97 και 2. «Ακου να Δείς», με ελαφρά πηδηματάκια σήμερα. Παρασκευή, best day of the week. Του Μαρτίου του 2007 η 16η ημερα.
Εκανα πολύ χάζι χθες βλέποντας τον αγαπημένο προβοκάτορα να χωνεται (σαν τον Μητσάρα του Πανιωνίου) πίσω από τους ωμους του Καραμανλή και του Πουτιν, και ακούγοντάς τον, την στιγμή που ο πρωθυπουργός μας αγόρευε για τα τεράστια οφέλη που θα αποκομίσει από τον αγωγό ο λαός μας, να τον ερωτά αφελέστατα, αλλά και με πάσα σοβαρότητα, εάν αυτό σημαίνει πως από σήμερα θα φτηνύνει επιτέλους η βενζίνη;

Αργότερα μάθαμε πως από ελέγχους του ΕΦΕΤ (Ενιαίου Φορέα Ελέγχου Τροφίμων) την προηγούμενη μέρα, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν, στο εστιατόριο «Διόνυσος», περίπου 100 κιλά χαλασμένου κρέατος και δεν ξέρω πόσα κιλά από σάπιες τυροκροκέτες Όλα αυτά, προφανώς, αν δεν πήγαιναν στο μαγαζί ο Καρμανλής με τον Πούτιν και τον Στανίσεφ, τον Βούλγαρο, θα τα έτρωγαν κάτι φουκαράδες Ελληνες πολίτες η ξένοι τουρίστες.

Δεν έχει τέλος σ’ αυτήν την χώρα η ξεφτίλα…

Αλλά, είπαμε. Οι ακροατές μου ζητούν να βλέπω πάντα τη θετική πλευρά της ζωής – εξ ου και το τραγούδι των Monty Pythons, Always Look on The Bright Side of Life.

Ιδού, λοιπόν, ένα μέρος από την «playlist» της Παρασκευής.

1. Fur Elise, διασκευή του γνωστού κομματιού του Μπετόβεν, από τον Pierre Belmonde.
2. Σε Ποιον Θεο Να Πιστέψω, Ελλη Πασπαλά.
3. Where Have All The Flowers Gone, Pete Seeger (Υπέροχο τραγούδι, γι’ αυτό και παραθέτω, αμέσως μετά, και τα λόγια του).
4. Ελα σε μένα – Δήμητρα Γαλάνη
5. Η Μπανιέρα – Βαγγέλης Γερμανός

WHERE HAVE ALL THE FLOWERS GONE words and music by Pete Seegerperformed by Pete Seeger and Tao Rodriguez-Seeger

Where have all the flowers gone?
Long time passing
Where have all the flowers gone?
Long time ago

Where have all the flowers gone?
Girls have picked them every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the young girls gone?
Long time passing
Where have all the young girls gone?
Long time ago

Where have all the young girls gone?
Taken husbands every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the young men gone?
Long time passing
Where have all the young men gone?
Long time ago

Where have all the young men gone?
Gone for soldiers every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the soldiers gone?
Long time passing
Where have all the soldiers gone?
Long time ago

Where have all the soldiers gone?
Gone to graveyards every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the graveyards gone?
Long time passing
Where have all the graveyards gone?
Long time ago

Where have all the graveyards gone?
Covered with flowers every one
When will we ever learn?
When will we ever learn?

©1961 (Renewed) Fall River Music IncAll Rights Reserved.

Η Λίστα της ... Σέντλερ!

2007-03-16T00:45:00.000+02:00

Τραγούδια για έναν ιστορικό αγωγό! Σήμερα, 15 Μαρτίου 2005, ήρθε στα λημέρια μας ο ανέκφραστος Πούτιν. Θα ήθελα, έστω και 5-6 νοματέοι – έτσι για την τιμή των όπλων, βρ’ αδερφέ, να τον υποδέχονταν και αυτόν με αποδοκιμασίες. Ο βίος και η πολιτεία του στην Τσετσενία, αλλά και στη δική του χώρα, γιατί δεν ακουμπά και τους δικούς μας, τόσο ευαίσθητους … ανθρωπιστές; Λέω, τωρα…
Τα τραγούδια μου σήμερα, έχουν κάτι από αυτοκρατορική σαχλαμάρα! Αλλά και αέναη νοσταλγία…

Φωτεινό πρόσωπο της ημέρας, εκείνο της Ιρένα Σέντλερ.

Μια σπουδαία γυναικα – από εκείνες που αξίζουν μια θέση στη καρδιά όλων των ανθρωπων. Είναι 97 σήμερα, και ζεί σε έναν οίκο φροντίδας ηλικιωμένων στη Βαρσοβία. Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έσωσε περίπου 2,5 χιλιάδες Εβραιόπουλα από τον βέβαιο θάνατο που τους περίμενε στα στρατόπεδο συγκέντρωσης των ναζί. Οργάνωσε ένα δίκτυο 20 εθελοντών βοηθών της, και κατάφεραν να φυγαδέψουν τα παιδιά από τα γκέτο της Βαρσοβίας (όπου σίγουρα θα τους έβρισκαν οι στρατιώτες του Χίτλερ), κρύβοντάς τα σε καλάθια και ασθενοφόρα! Οι Ναζί την συνέλαβαν και την βασάνισαν άγρια. Αλλά εκείνη δεν έσπασε. Όταν τέλειωσε ο πόλεμος και της ζήτησαν να περιγράψει το πώς έσωσε τόσα παιδιά, εκείνη εξέφρασε τη λύπη της που μπόρεσε να κάνει τόσο λίγα! Χθές, η Γερουσία στην Πολωνία την τίμησε με την ανώτατη διάκριση της χώρας. Δυστυχώς η κ. Σέντλερ δεν ήταν σε θέση να παραβρεθεί στην τελετή και να παραλάβει την τιμητική της πλακέτα. Εστειλε όμως μια επιστολή, την οποία μάλιστα ανέγνωσε στην Γερουσία η Ελζμπιέτα Φικόφσκα, που ήταν τότε, ένα από τα παιδιά που εκείνη και η ομάδα της κατάφεραν να σώσουν. Η επιστολή αυτή έλεγε:

«Κάθε παιδί που σώθηκε με την βοήθειά μου, αλλά κυρίως με την βοήθεια των εθελοντών με τους οποίους δουλεύαμε μαζί, εκείνη η φοβερή μυστική ομάδα των 20, από τους οποίους δυστυχώς σήμερα δεν ζεί ουτε ένας, κάθε παιδί, λοιπόν, που σώθηκε τα΄τοε, είναι σήμερα μια ζωντανή επιβεβαίωση της φτωχής μου ύπαρξης επάνω σ’ αυτήν την Γή, και όχι τίτλος δόξας, που δεν τον αξίζω αλλά και δεν τον επιθυμώ».

Το βασικό θέμα από την ταινία «Η Λίστα του Σίντλερ», εξαιρετική μουσική του Τζόν Ουίλλιαμς, έντυσε την αναφορά μου σ’ αυτήν.

Καλή ακρόαση…

1. Vivaldi: Violin Concerto No.2 in C, RV189 – Larghetto…Allegro non molto (Vivaldi, Concertos for the Emperor)
2. Χαρρυ Κλύνν: Ελλάδα η Χώρα (Διονύσης Σαββόπουλος, Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι), Minos EMI
3. Χαίνηδες: Αρχή Διαλόγου (Ο Καραγκιόζης στη Γιουροβίζιον), ΜΒΙ
4. Μάριος Φραγκούλης: Καραγκιόζης (Φεγγάρι Ερωτευμένο, Live στην Ιερά Οδό), Sony Music.
5. Παύλος Σιδηρόπουλος: Εισαγωγή-Τελάλης (Γιάννη Μαρκόπουλου, Θεσσαλικός Κύκλος), ΕΜΙ
6. John Williams: Theme from Schindler’s List (Schindler’s List, Original Motion Picture Soundtrack).

Τα Γεννέθλια του Τέλεμαν

2007-03-14T23:02:00.000+02:00

Τα τραγούδια μου σήμερα, 14 Μαρτίου 2007, που ο χειμώνας μοιάζει να έχει παραδοθεί εξ ολοκλήρου σε μιάν άνοιξη ερμαφρόδιτη, ο Λαζόπουλος να απαιτεί να επιλέξουμε ανάμεσα σε κουκουλοφόρους και μπάτσους, οι μπουρλοτιέρηδες της Ιστορίας να συνεχίζουν τον νύν υπέρ πάντων αγώνα τους (τρίχες, δηλαδή), το στούντιο να μην βλέπει ποτέ έξω, και το τσιγάρο του Χωμενίδη να με πνίγει όλο και πιο πολύ.

1. Allegro, from Concerto in D major for 3 Trumpets, 2 Oboes, Timpani, Strings and Continuo, by Georg Philipp Teleman, who was born on the 14th of March, 1681. (Georg Philipp Telemann, Wind Concertos, Phillips Classics).
2. Insomnia (Forever Faithless, Sony BMG)
3. Γυρίζω τις Πλάτες μου στο Μέλλον, Ελένη Βιτάλη (Ελένη Βιτάλη, Δρόμοι που Αγάπησα, Live, Ζωντανή Ηχογράφηση από το Μετρό, Sony Music).
4. Suzanne – Nick Cave, Julie Christensen, Perla Batalla (Leonard Cohen, I’m Your Man, Motion Picture Soundtrack, Verve Forecast).
5. Ηρθε Ενας Μάγος - Αλκίνοος Ιωαννίδης, Δήμητρα Γαλάνη (Αλκίνοος Ιωαννίδης, Εκτός Τόπου Και Χρόνου, Ζωντανή Ηχογράφηση, Universal).
6. Κωλοέλληνες – Διονύσης Σαββόπουλος (Το Κούρεμα, Polygram)
7. Το Δίχτυ – Τάκης Μπίνης & Χορωδία (Σταύρος Ξαρχάκος – Νίκος Γκάτσος, ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ, Η Αυθεντική Μουσική Από Την Ταινία Του Κώστα Φέρρη, Ακτή)

Καλή ακρόαση...

RADIOBLOGS

2007-02-25T14:14:00.000+02:00

Εσείς, οι φίλοι μου…

Από την επόμενη Δευτέρα, 5 Μαρτίου, αρχίζουμε στην εκπομπή την αναμετάδοση των δικών σας ραδιοφωνικών blogs.
Μια σκέψη, μια εικόνα, μια ιστορία, μια ανάμνηση, ένα ξέσπασμα, μια εξομολόγηση, μια περιγραφή…
Μετατρέψτε τα σε λόγο. Λόγο ραδιοφωνικό, που θα εκφωνήσουμε εμείς. Και προτείνετε και την μουσική που νομίζετε πως θα «ανακεφαλαιώνει» και θα αναδεικνύει το ραδιοφωνικό σας post.
Το μόνο που έχετε να κάνετε, είναι να το στείλετε, ως comment, σ’ αυτό εδώ το post, και αυτό θα σημαίνει αυτομάτως ότι επιθυμείτε να μεταδοθεί από την εκπομπή μου, στο ραδιόφωνο του Αντέννα, στους 97,2.
Μπορείτε να χρησιμοποιείτε το κανονικό σας όνομα, η εκείνο που χρησιμοιείτε στο blog σας.
Μπορείτε ακόμα, για να μην μπαίνετε στον κόπο να γράφετε στα comments, εάν έχετε κάποιο απόσπασμα από post στο δικό σας blogspot, που επιθυμείτε να χρησιμοποιήσουμε, απλώς στείλτε μου σχετικό μήνυμα, μαζί και με την διεύθυνση του blogspot σας.
Υπενθυμίζω, ότι ο χρόνος είναι ραδιοφωνικός, που σημαίνει ότι θα προτιμηθούν κείμενα που δεν θα υπερβαίνων τα 2’ λόγου – δηλαδή, περίπου μία «δακτυλογραφημένη» σελίδα Α4, με διάστημα 14.
Από την μεριά μου, θα προσπαθήσω να εξασφαλίσω την υψηλότερη, δυνατόν, ποιότητα, στην παραγωγή του ραδιοφωνικού αυτού blog, και επίσης θα προσπαθώ να σας ενημέρωνω εγκαίρως για την ημέρα μετάδοσης.
Ευχαριστω πολύ, λοιπόν, για την συνεργασία. Καλως ήρθατε και σείς στο ραδιόφωνο. Και περιμένω τα posts σας, από σημερα κιόλας.

Να’στε καλά.
Χρηστος

Ακου να δείς!...

2007-02-07T00:45:00.000+02:00

Σε λίγες μέρες καταπλέω στον επόμενο σταθμό της ραδιοφωνικής μου περιπέτειας, που ξεκίνησε πριν από περίπου 20 χρόνια σ’ ένα στούντιο του BBC στο Λονδίνο. Και νοιώθω τυχερός που συνεχίζεται…

Από την Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου βρίσκω στέγη, από τις 11 μέχρι τη 1 το μεσημέρι στη συχνότητα, του Αντέννα στους 97,2. Θα μου λείψει το 8-10, αλλά ‘ίσως επανέλθω εκεί του χρόνου. Το έμαθα καλά εκείνο το 2ωρο, και όσους μου έκαναν την τιμή, εκείνη την ώρα, να με ακούνε.

Ήξερα που πάνε. Φανταζόμουν τι μπορούσαν να σκέφτονται. Ήθελα να τους πω τα νέα μου, να μάθω τα δικά τους. Αισθανόμουν ότι, όσο και εάν είχαμε διαφορετικές απόψεις, νοιαζόμασταν για τα ίδια πράγματα. Καταλάβαινα ότι μπορεί να τους εκνεύριζε κάποια ατάκα η κάποια μουσική επιλογή μου, αλλά δεν θα κουνούσαν τη βελόνα τους. Πίστευα ότι διαβάζαμε τα ίδια βιβλία, χαιρόμασταν με τα ίδια πράγματα, βρισκόμασταν στα ίδια θέατρα, μιλούσαμε την ίδια γλώσσα.

Στον "Σταθμό 101,3" βρέθηκα πρίν από 8 χρόνια περίπου χάρη στον Πέτρο Μπουτο, διευθυντή προγράμματος σήμερα στο Mega, που ήταν δική του ιδέα, δικό του παιδάκι ένας σταθμός που να παίζει καλή μουσική χωρίς κόμπλεξ, και που να στελεχώνεται από ανθρωπους με παιδεία και μεράκι.

Αν και έχει πάει θαυμάσια στην τηλεόραση, θα ήθελα πολύ να είχε μείνει στον "Σταθμό" να ολοκληρώσει το όραμά του. Θα ηταν, είμαι σίγουρος, πολύ διαφορετικά τα πράγματα σήμερα.

Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του «Δίεση», ο Γιώργος Ψάλτης, είχε, μαζι με τον Πέτρο, ένα όραμα στο οποίο και εγω πίστεψα πολύ. Να γίνει ο Σταθμός κάτι σαν παρέα, αλλά πιο μεγάλο. Το είπαμε society, και δεν εννοούσαμε ούτε λέσχη, ούτε ολόκληρη κοινωνία. Ήταν, περισσότερο, μια αίσθηση ότι κάποιοι άνθρωποι – λίγοι η πολλοί, δεν έχει σημασία τόση – από διάφορα στέκια της ζωής, συντονίζονται σε μια συχνότητα και ξέρουν ότι εκεί ανήκουν. Ο,τι παίζονται ωραία τραγούδια. Ο,τι ο λόγος έχει ειλικρίνεια και ευαισθησία. Ο,τι υπάρχει αγωνία για το περιβάλλον, για τον συνάνθρωπο, ιδίως εκείνον που υποφέρει. Ο,τι νοιαζόμαστε για τη πόλη που ζούμε, τον πλανήτη που μοιραζόμαστε, τον πολιτισμό που κληρονομήσαμε, αλλά και για τις νέες τάσεις, τις νέες ιδέες, τους ανθρώπους με φαντασία, εκείνους που πρωτοτυπούν, …, όλ’ αυτά.

Ολ’ αυτά που, εδώ και έναν χρόνο περίπου, αισθάνθηκα ότι άρχισαν να ξεφτίζουν και να χάνονται. Ήρθε η play-list, αλλά με διαφορετικό τρόπο από εκείνον που περίμενα. Αντικατέστησε το «εμείς» με το «εγώ», επέφερε την αναπόφευκτη αλαζονεία που πάντα συνοδεύει την εξουσία του ενός, και έδωσε οντότητα στην ψευδαίσθηση και την επαγγελματική ανεπάρκεια εκείνων που βασίζουν τα πάντα στους αριθμούς. (Ευτυχώς για μένα, οι ακροατές και ακροάτριες ήταν πάντα πολύ γενναιόδωροι, και τους χαλούσαν τη σούπα. Εάν ο Μιχαηλίδης κι ο Δουμάνης δεν τους έφερναν νούμερα και διαφήμιση, θα τους είχαν φάει λάχανο από καιρό…).

Έμεινε, λοιπόν, πλέον στον Δίεση, μόνο ένα τρειλεράκι που πάσχιζε να πείσει τον ακροατή ότι ακούει «έντεχνο», λες και φτάνει ο χαρακτηρισμός για να καθορίσει το προϊόν. Εκατό Χατζιδάκηδες να βάλεις σ’ ένα κομπιούτερ να παίξουν, άμα δεν τους συνοδεύσεις με την ανάσα που πρέπει στα τραγούδια τους, με το ήθος που δικαιούνται, και με τη στάση ζωής που απαιτούν, έντεχνο ραδιόφωνο δεν θα γίνεις ποτέ. Κάτι άλλο, ίσως και πιο προσοδοφόρο, ίσως και με υψηλότερη ακροαματικότητα, αλλά θα του λείπει πάντα η στάμπα του αληθινού.

Εγώ, το ραδιόφωνο που αγαπώ, είναι εκείνο που δεν φιλοδοξεί να γίνει κάτι καλύτερο από αυτόματος τηλεφωνητής, η από μουσική ανελκυστήρων ενός πολυτελούς ξενοδοχείου. (Μια από τις πιο επώδυνες στιγμές μου, στον Δίεση, ήταν όταν, πρόσφατα μου ζητήθηκε και δέχτηκα να πάρω συνέντευξη από τον Θάνο Μικρούτσικο για τον καινούργιο του δίσκο με τον Μητσιά, και εάν ψάχνατε στο πρόγραμμά μας να ακούσετε κάποιο τραγούδι από τον δίσκο αυτόν, θα δυσκολευόσασταν πολύ. Άρα, ποιο είναι το λάθος; Ότι δεν παίζουμε τα τραγούδια; Η ότι καλέσαμε τον Μικρούτσικο; Κι αν είναι το δεύτερο, γιατί τον καλέσαμε τότε; Για να δικαιολογήσει δια της παρουσίας του την ταμπέλα μας περί εντέχνου; Η για να τα έχουμε καλά με την εταιρεία και τους ατζέντηδές του; Εάν πάλι, πιστεύαμε, όπως έχουμε δικαίωμα ασφαλώς, ότι ο καινούργιος του δίσκο είναι σκάρτος, και γι’ αυτό δεν παίζουμε τραγούδια του, τότε θα έπρεπε, τουλάχιστον, να είχαμε αποφύγει την πρόσκληση…).

Κάπως έτσι, λοιπόν, κατέληξα στην απόφαση να φύγω από τον σταθμό που, για μένα πιά δεν ήταν Δίεση. Κάτι άλλο, ναι. Αλλά Δίεση όχι.

Στην πρωινή τη γωνίτσα μου, είχα άσυλο, ομολογώ. Έκανα ό,τι ήθελα. Έπαιζα όποια μουσική γουστάριζα, και δεν επιχείρησε ποτέ κανείς (παρά μόνο μερικοί μπερδεμένοι, από τον χώρο του μάρκετινγκ και της διαφήμισης) να παρέμβουν στον λόγο μου. Όμως, κουράστηκα. Κουράστηκα πολύ.

Και ένοιωσα επιπλέον ότι μπορεί να ήμουν και εμπόδιο στα σχέδια για έναν άλλον Δίεση. Με απόλυτη play-list ακόμα και στη πρωινή ζώνη, αλλά και με επιμελώς ελεγχόμενο λόγο.

Μολονότι η καινούργια ιδιοκτησία (βλέπε Όμιλος Βαρδινογιάννη) μου συμπεριφέρθηκε άψογα, και με στήριξε πλήρως στη μοναχική μου, πρωινή περιπέτεια, ένοιωθα να πνίγομαι, να στερεύει η έμπνευσή μου, να κυριαρχεί κάποτε ο θυμός μου, να μην είμαι εγώ.

Σκέφτηκα πολύ για να γράψω αυτό το σημείωμα. Αλλά πάλι, εάν κέρδισα ένα πράγμα τόσα χρόνια σε ετούτη τη δουλειά (κάτι που δεν μπορεί να το αγγίξει κανείς), είναι η δυνατότητά μου να λέω πάντα ελεύθερα τη γνώμη μου.

Φεύγοντας από τον Δίεση, έχω την ικανοποίηση ότι έφυγα μόνος μου. Μπορεί να χάρηκαν οι δυο-τρεις. Μπορεί να κέρδισαν τον «χώρο» που επιθυμούν για να βάλουν τα κουτάκια τους (και δεν μιλώ για τον αντικαταστάτη μου, τον οποίο τιμώ, αλλά για την λογική τους), αλλά δεν κέρδισαν ποτέ την υποταγή μου.
«Έντεχνο», έλεγε το τρέιλερ, την «πίπα της ειρήνης», την «πιτσιρίκα» και την Εφη Θώδη έβαζα καπάκι για να ξεφτιλίσω το σύστημα μαζί με τον εαυτό μου, και είδα την βελόνα των ακροατών να μένει ενθουσιωδώς εκεί, στην εκπομπή.

Στους χορηγούς έκανα κριτική. Έλεγα στους ακροατές να μην πιστεύουν ό,τι τους λέει μια τράπεζα για μηδενικά επιτόκια – να την ψάχνουν την δουλειά. Να αγοράζουν τα τηλέφωνά τους από τον Γερμανό (όταν τον είχαμε στην εκπομπή) αλλά να μην το χρησιμοποιούν όλη μέρα, και ιδίως στο δρόμο το μαραφέτι. Επαινούσα κάποιο ελληνικό κρασί, αλλά ταυτόχρονα στιγμάτιζα την απαράδεκτα υψηλή τιμή του.

Όμοια με τους ακροατές, το εκτίμησαν αυτό και οι χορηγοί. Γιατί καταλάβαιναν πως ήταν ειλικρινές. Πως δεν ήταν και ο Μιχαηλίδης playlist!

Έτσι θα συνεχίσω και στον Αντέννα. Κι όσο πάει. Ξέρουν ποιον πήραν, και με τιμούν ιδιαιτέρως. Δεν είμαι κανάς επαναστάτης, αλλά καθαρός. Αυτό που εκπέμπω, αυτό είμαι. Με τα λάθη μου. Τις εμμονές μου. Τη γκρίνια και τους ενθουσιασμούς μου.

Δουλεύω όλες αυτές τις μέρες να ετοιμάσω μια εκπομπή διαφορετική από εκείνη που άφησα στον Δίεση. Θέλω να εμπλέξω σ’ αυτήν πραγματικούς ανθρώπους. Ανθρώπους που κάνουν κανονικές δουλειές, που ζουν μια κανονική ζωή, που μιλάνε και σκέφτονται κανονικά. Δεν εννοώ βολεμένους – αυτοί, ας ακούσουν «ανώδυνο ραδιόφωνο», ή ας δουν ριάλιτι και παράθυρα. Κανονικός είναι ο άνθρωπος που αγαπάει μια μουσική χωρίς να ξέρει η να νοιάζεται εάν είναι έντεχνη η εμπορική. Που έχει εξαιρετική δουλειά, η που δεν έχει δουλειά καθόλου και αγωνίζεται να επιβιώσει. Που θα ευχαριστηθεί εάν φάει μια πίττα με γύρο η ένα μπον φιλέ με σος μπερνέζ. Που γουστάρει μια εκδρομή στο Πήλιο, αλλά και έενα ταξίδι στη Ρωμη η το Λονδίνο. Που πάει στο γήπεδο να δει λίγη μπάλλα και όχι να βρίσει η να πλακωθεί. Που δεν τρέχει να κόψει φύλλα ελιάς για να θεραπευτεί από κάποια αρρώστια. Που έχει γνώσεις. Που δεν ησυχάζει. Που δεν παραβιάζει το κόκκινο. Που μιλάει όταν κατέχει το θέμα για το οποίο μιλάει.

Στην καινούργια εκπομπή, οι ακροατές θα έχουν περισσότερο λόγο – ιδίως οι φίλοι και φίλες μου οι bloggers, τους οποίους καλώ από σήμερα να μου συνεισφέρουν τις μικρές, ωραίες σκέψεις τους, για όποιο θέμα θέλουν, και να τις ντύνουμε εμείς με λόγο. Θα δείτε, σε λίγες μέρες, τι εννοώ. Η διεύθυνση είναι η ίδια που ξέρετε: http://www.bavzer.blogspot.com/. Και το e-mail, για τον πρώτο καιρό, αυτό της «Ελευθεροτυπίας», δηλαδή: mich@enet.gr

(Αλλά, όπως λέει κι ο Σαββόπουλος, ας κρατήσω κρυφά και μερικά όνειρά μου, μη έρθουν ξαφνικά στην εξουσία οι Φρουδιστες!).

Καλή αντάμωση από Δευτέρα.

Ο χρόνος μου

2007-01-13T14:16:00.000+02:00

Αγοράζω βιβλία
σαν ν’ αγοράζω χρόνο.
Μανιωδώς και αχόρταγα.
Δεν τα διαβάζω όλα.
Τα στοιβάζω στη βιβλιοθήκη μου,
καθησυχάζοντας τον εαυτό μου,
με λόγια που δεν ακούγονται από άλλους,
ότι έχω καιρό.
Να μάθω.
Να αναθεωρήσω.
Να προσθέσω και να διαγράψω.
Να ταξιδέψω, να γνωρίσω, να κτυπηθώ και να αισθανθώ.
Και σε μια κορύφωση, τότε,
που δεν ξέρω, ειλικρινά, πότε θάρθει
– αλλά θάρθει οπωσδήποτε –
να βγει από μέσα μου μια τρομακτική
κραυγή λύτρωσης!
Και κει ακριβώς,
τότε ακριβώς,
ν’ αρχίζω να (ξανά;) ζω…

(Καφετέρια «Φίλιον», οδός Σκουφά, Κολωνάκι, ώρα 11.58 π.μ., Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2007, έχοντας πριν λίγο αγοράσει από το βιβλιοπωλείο «Ποταμός» τα ακόλουθα βιβλία:
1. Στέλιου Ράμφου, «Το Μυστικό του Ιησού», εκδόσεις Αρμός.
2. Ζαν-Μπερτράν Πονταλίς, «Παράθυρα», εκδόσεις Εστία.
3. Philip Roth, «Καθένας», εκδόσεις Πόλις. Και,
4. Michel Onfray, «Πραγματεία Περί Αθεολογίας – Μεταφυσική της Μεταφυσικής», εκδόσεις Εξάντα-Νήματα.)

Price Index

2006-12-10T12:56:00.000+02:00

Λέω να γίνω ένας blogger Ευαγγελάτος! Και μάλιστα interactive.
Ανοίγω, δηλαδή, αυτό το Price Index (το λέω έτσι, στα ξενικά, για να μην ξενίσει!), όπου θα συμπληρώνω και θα συμπληρώνουμε τις καλές και κακές μας εμπειρίες από την αγορά.
Πρίν λίγο, γυρισα από τον φούρνο της γειτονιάς μου, στη Κηφισιά. Τον «Πλάτανο». Και παρ’ όλο που δεν είμαι πολύ του … μετρήματος άνθρωπος, και τα χρήματα εξαφανίζονται από τη τσέπη μου λές και τα μαγεύει ο Κοπερφιλντ, έμεινα με ανοικτό το στόμα όταν η ταμίας κτύπησε 9,32 ευρω για ένα σακουλάκι με κριτσίνια, βάρους περίπου 800 γραμμαρίων.
«Νοιμίζω πως τά έχετε πολύ ακριβά», είπα στην κοπέλλα στο ταμείο.
«Αλλοι πελάτες δεν το νομίζουν», ήταν η πανέξυπνη απάντησή της.

Λέω, λοιπόν, επειδή δεν υπάρχει έντυπο στην Ελλάδα που να τους ξεμπροστιάζει όλους αυτούς, να φορέσω εγω την δονκιχώτικη μπέρτα μου, και να το επιχειρήσω. Και μάλιστα, επωνύμως. Με αποδείξεις, και με ονόματα.

Δεν συκοφαντώ. Απλώς μεταφέρω ειδησεογραφικά μια πραγματικότητα. Τα συμβατικά μεσα ενημέρωσης, τα πιο πολλά, έχουν φραγμούς εδώ. Θα χάσουν διαφημίσεις εάν τα βάλουν με την αγορά. Και τα περιοδικά που προτείνουν ταβέρνες και εστιατόρια, ασκούν κριτική αρνητική μόνο έως ότου η θιγείσα ταβέρνα βάλει καταχώρηση.

Ξεκίνησα, λοιπόν, από τα κριτσίνια του «Πλάτανου». Και θα συνεχίσω με άλλα.

Ευπρόσδεκτες και οι δικές σας μαρτυρίες. Σας έχω εμπιστοσύνη. Θα μου πείτε την αλήθεια – δεν θα μου πείτε, φερ ειπείν, ψεύτικη τιμή κριτσινιών ενός φούρνου για να πάνε πελάτες σε άλλον.

Ας το παίξουμε έντιμα αυτό το παιχνίδι. Και, που ξέρετε;, μπορεί να βγει και κάτι καλό.

Λοιπόν: Μακριά από τα κριτσίνια του «Πλάτανου» που, εκτός των άλλων, δεν είναι και τίποτα super special.

Ενα λάθος

2006-12-04T22:36:00.000+02:00

Την περασμένη εβδομάδα πήρα ένα σκληρό, αλλά χρήσιμο μάθημα. Στενοχωρήθηκα πολύ, γιατί άθελά μου στενοχώρησα, και έφεραν σε δύσκολη θέση έναν συνάνθρωπό μου. Είμαι, παρόλ’ αυτά, ευγνώμων που ένοιωσα έτσι, γιατί δεν θέλω να ξανασυμβεί.
Την ώρα της εκπομπής μου στον «Δίεση 101,3», μία συνεργάτης μας μου έφερε ένα e-mail στο οποίο κάποιος ζητούσε να κάνουμε έκκληση για να δοθεί αίμα σε ένα μικρό παιδί, που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο «Αγλαϊα Κυριακού».
Το όνομα του αποστολέα του e-mail μου ήταν γνώριμο. Επρόκειτο για κοπέλα που εργάζεται σε μεγάλη δισκογραφική εταιρεία – δεν την γνωρίζω προσωπικά, αλλά την έχω ακουστά, και την γνωρίζουν πολλά από τα παιδιά που εργάζονται στον σταθμό.
Πρόσεξα, επίσης, προς ανακούφισή μου, ότι δεν επρόκειτο για chain-mail. Δεν είχε έρθει, δηλαδή, από … χιλιάδες άλλους, και ούτε είχε προωθηθεί σε άλλους τόσους.
Ανέφερε την αρρώστια από την οποία πάσχει το παιδί, και το όνομά του.
Πήρα τηλέφωνο στο νοσοκομείο, και επιβεβαίωσαν ότι πράγματι ένα παιδί με αυτό το όνομα και αυτήν την αρρώστια νοσηλευόταν εκεί, και είχε και άμεση ανάγκη από αίμα.
Τότε, και μόνο τότε, προχώρησα στην ανακοίνωση, όσο πιο σεμνά μπορούσα, κάνοντας έκκληση, σε όποιον μπορεί να πάει σε κάποιο νοσοκομείο και να δώσει αίμα για το συγκεκριμένο παιδί. Είπα, επί λέξει:
«Εκείνο που έχουμε εμείς να χάσουμε, είναι μία-δυο ώρες από την συνηθισμένη μας ρουτίνα. Από κάποιο γραφείο η κατάστημα θα λείψουμε, κάποια δουλειά μας θα μείνει λίγο πίσω. Δίνοντας αίμα, όμως, ίσως κάποιο παιδί να κερδίσει κάτι πολύ πιο πολύτιμο απ’ όλ’ αυτά – την υγειά του, τη ζωή του».
Αρκετή ώρα μετά την εκπομπή, και ενώ είχα πιά φύγει από τον σταθμό, η γραμματέας μας μου τηλεφώνησε και με ενημέρωσε ότι είχε επικοινωνήσει μαζί της, σε έξαλλη κατάσταση, η μητέρα του παιδιού, ρωτώντας με ποιο δικαίωμα αναφέραμε το όνομα του παιδιού της στον αέρα, και απειλώντας με μήνυση και αγωγή.
Αφού θυμήθηκα, όσο πιο σχολαστικά μπορούσα, ό,τι ακριβώς είχα πει στην εκπομπή, πήρα την κυρία στο τηλέφωνο.
Ήταν πολύ ευγενική μαζί μου, και μου ακουγόταν άνθρωπος με Παιδεία και με ευαισθησίες.
Μου είπε ότι κατανοεί πως οι προθέσεις μας ήταν αγαθές, αλλά ήθελε να κατανοήσω και εγώ ότι, μη μπαίνοντας πρώτα στον κόπο να επικοινωνήσουμε μαζί της και να ζητήσουμε την άδειά της για να αναφέρουμε ο,τιδήποτε σε σχέση με το παιδί της, την φέραμε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Διότι:
Πρώτον, της στερήσαμε το δικαίωμα να αποφασίσει εκείνη από ποιους θα ήθελε να ζητήσει βοήθεια.
Δεύτερον, γνωστοποιώντας το όνομα του παιδιού, κάναμε γνωστό το πρόβλημά του σε ανθρώπους που εκείνη δεν ήθελε να ξέρουν τίποτα.
Και τρίτον, ότι πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους, φίλοι και συγγενείς, που άκουσαν την έκκλησή μας από το ραδιόφωνο, είχαν ήδη καταπλεύσει στον θάλαμο όπου νοσηλευόταν το παιδί, κάτι που της προκαλούσε έντονη στενοχώρια και θυμό, και την αποπροσανατόλιζε από το μόνο πράγμα που ήθελε να κάνει: να συγκεντρώσει όλη της την προσοχή και ενέργεια στο παιδί της.
Μου είπε ακόμα, ότι τη ίδια στιγμή που μιλούσαμε, δεκάδες πολίτες είχαν κιόλας καταφθάσει στο αιματολογικό κέντρο του νοσοκομείο και έδιναν αίμα. Την ενοχλούσε, συμπλήρωσε, και αυτό. «Διότι δεν το ζήτησα εγώ».
Ομολογώ πως όταν επικοινώνησα με το νοσοκομείο, πριν προβώ στην ραδιοφωνική έκκληση, για να βεβαιωθώ ότι πράγματι υπήρχε εκεί ένα παιδί με το όνομα που αναφερόταν στο e-mail, και επίσης ότι πράγματι είχε επείγουσα ανάγκη από αίμα, σκέφτηκα ταυτόχρονα να τους πω να με συνδέσουν με το δωμάτιο όπου νοσηλεύεται για να ζητήσω και την άδεια από τους γονείς, αλλά δεν το έκανα, γιατί θεώρησα ότι θα τους ενοχλούσα, αφού έτσι κι αλλιώς είχα ήδη λάβει την επιβεβαίωση από το νοσοκομείο.
Ίσως να έκανα λάθος εδώ. Η μάλλον, σίγουρα έκανα λάθος εδώ. Γιατί ο γονιός ασφαλώς και έχει το δικαίωμα να αποφασίζει εκείνος, και οπωσδήποτε δεν είναι ευχάριστο να πληροφορείται από τα μέσα ενημέρωσης κάτι που αφορά αποκλειστικά και μόνο εκείνον.
Από την άλλη, βρίσκω κάπως υπερβολική την οργή της μητέρας για το γεγονός ότι «το Αιματολογικό κάτω έχει γεμίσει από κόσμο». Της εξήγησα, και νομίζω ότι το κατάλαβε, ότι όλος αυτός ο κόσμος πήγε εκεί με θετική διάθεση, και αγνή πρόθεση προφοράς. Μακάρι να είχαμε περισσότερους από αυτούς και, αν και δεν ήταν κατάλληλη η στιγμή, ένοιωσα και μια μικρή περηφάνια που ακούνε την εκπομπή άνθρωποι με ευαισθησίες.
Όμως, η έγνοια μου τώρα είναι πως μπορεί να ελέγξει κανείς όλα αυτά τα e-mails. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, κάνω και εγώ μια μικρή έρευνα να μάθω πως έφτασε η είδηση σε μας. Η κοπέλα από την δισκογραφική εταιρεία, λέει ότι της το έστειλε μια φίλη της, και προσπαθεί να μάθει από ποιόν και πώς. Το σίγουρο είναι ότι κάποιος πρέπει να πήρε την πρωτοβουλία. Κάποιος γνωστός της οικογένειας, που μάλλον έδρασε αυθαιρέτως και αυθορμήτως.
Μια λύση είναι ίσως να αγνοείς κάποιος εντελώς όλα αυτά τα e-mail. Η, να μπαίνει στον κόπο να επικοινωνεί με το νοσοκομείο και, ακόμα και εάν επιβεβαιωθεί ότι υπάρχει πράγματι άτομο με το συγκεκριμένο όνομα που χρειάζεται βοήθεια, να κάνει μετά εκείνο που δεν έκανα σήμερα εγώ: να βρεί τρόπο να επικοινωνήσει με τους γονείς.
Δεν είναι εύκολο πάντοτε. Μπορεί οι άνθρωποι να είναι στα μαύρα τους τα χάλια. Να χάνουν τον άνθρωπό τους και να μην απαντούν σε τηλέφωνο. Τότε, ίσως, η μόνη λύση είναι να ζητήσει κάποιος από την υπεύθυνη του νοσηλευτικού προσωπικού, η από τον αρμόδιο γιατρό, να πάρουν εκείνοι την έγκριση της οικογένειας.
Όπως και νάχει, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Γιατί, μπορεί να είναι πολύτιμη η ζωή. Αλλά, χωρίς ελευθερία, εντελώς άχρηστη.

Εμείς οι εκκρεμείς...

2006-11-17T19:32:00.000+02:00

ΕΚΕΙΝΟΣ: «Μου ήταν αδύνατον να πω στη Σοφία ότι δεν ήταν εντάξει. Έπρεπε, πάση θυσία, να δικαιολογήσω μέσα μου την απόφαση να με χωρίσει. Ούτε στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό μου να της φανερώσω τον θυμό και την πίκρα που έκρυβα μέσα μου. Στα χρόνια της ασυμμάζευτης πολιτικής μου περιπλάνησης, ήταν αδιανόητο εγώ, ένας στρατιώτης της «ευρωπαϊκής Αριστεράς» (ωραία, αλήθεια, που ακουγόταν), να κάνω οτιδήποτε «μη πρέπον», πόσο μάλλον απέναντι σε γυναίκα. Και γι’ αυτό, άλλωστε, το πράγμα, ξεχωρίζαμε από τους υπόλοιπους: δηλαδή, την πλήρη υποταγή μας σ’ αυτό που δεν αισθανόμασταν!»

ΕΚΕΙΝΗ: «Κι εγώ, ήταν αδύνατον να κλάψω, για τον Δημήτρη. Ήθελα χίλιες φορές να εκδηλωθώ, αλλά το φεμινιστικό κίνημα της εποχής, σημαία και της Ανανεωτικής Αριστεράς, απαγόρευε τη δημόσια παράδοση της γυναίκας σε «υποτακτικά συναισθήματα», ένα από τα οποία ήταν και να κλαις για έναν άνδρα. Μου ήταν ευκολότερο να σε λέω «μαλάκα», παρά να σου φανερώνω τις αδυναμίες μου, που απαγορευόταν να έχω. Διαβάζαμε την Κατερίνα Γώγου, και αποστηθίζαμε κάθε «υπέροχη αυθάδειά της». «Σ’ αγαπώ», λέγαμε μόνο σε στιγμές απόλυτης σιγουριάς ότι δεν υπήρχε περίπτωση να εκληφθεί ως αδυναμία η υποταγή. Όταν τον φίλησα πρώτη φορά τον Δημήτρη, η φράση που αυθόρμητα του ψιθύρισα, η μάλλον του φώναξα, τι λέω;, ήταν «σε γουστάρω, ρε πούστη μου». Άκου «πούστη μου» τον άνδρα που λαχταρούσα να με κάνει γυναικα; Κι’ όμως, έτσι θεωρούσα πως έπρεπε…»

ΕΚΕΙΝΟΣ: «Δίκιο έχεις! Ρουφούσαμε τη γνώση αχόρταγα, και ξεχάσαμε να γνωρίσουμε πρώτα τον ίδιο μας τον εαυτό. Απ’ έξω κι’ ανακατωτά μάθαμε όλη την κουλτούρα γύρω από την ερωτική απελευθέρωση – Χριστέ μου, πόσες ταινίες ακαταλαβίστικες στην «Όπερα» και στην «Έλλη» - και τι ωραία που ξέραμε πώς να την περιγράφουμε, όχι όμως και να την ζούμε. Η, πολλές φορές, ζούσαμε και με ψευδαισθήσεις. Αποστηθίζαμε το «Αλμπατρος», και νομίζαμε πως το έγραψε για μας ο Μποντλέρ, επειδή σε κάποιον στίχο μιλάει για «τους Ρηγάδες τα’ ουρανού»! Ανακαλύψαμε τον πόνο, όταν έσβηναν τα φώτα, και είχαν φύγει όλοι μας οι σύντροφοι για καμιά ξεπέτα σε γκαρσονιέρες, ουζάδικα, μπαράκια η μπουάτ, στο κέντρο της πόλης. Ο πόνος, ήταν μεγάλη υπόθεση για τα δικά μας τα δεδομένα. Εμείς, είχαμε στόχο να πιάσουμε το μικρότερο δυνατόν ποσοστό και να μπούμε στη Βουλή. Στο τσακ, πάντα, και εάν… Βεβαίως και είχαμε όνειρα. Τον κόσμο θέλαμε να αλλάξουμε – όχι αναγκαστικά και τον εαυτό μας. Πιστεύαμε στην δικαιοσύνη – αλλά το εις βάρος μας άδικο το καταπίναμε από κομψότητα. «Μόκο, μη λες κουβέντα. Κράτα κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα».

ΕΚΕΙΝΗ: «Κι όμως, ρε συ, πιστεύαμε πως ήμασταν ευλογημένοι κάπως, έτσι δεν είναι; Διαλλακτικοί. Διαλεκτικοί. Κάτι σαν επιούσια νεολαία. Όχι τόσο γιατί το αξίζαμε, όσο γιατί οι άλλοι πράγματι ήταν «αλλού γι’ αλλού» - υποταγμένοι στο δόγμα και την εξουσία, αλαζόνες σαν τους ηγέτες και τα συστήματα που προσκυνούσαν, μονόχνοτοι και μπουνταλάδες, ακόμα και στις ερωτικές τους περιπτύξεις, αλλά τουλάχιστον αυτοί πηδούσαν σαν νορμάλ άνθρωποι, ρε σύντροφε, όχι σαν ιντελεκτουέλ ακροβάτες σε παράσταση σου Cirque de Soleil!»

ΕΚΕΙΝΟΣ: «Ωραία. Εμάς δεν μας τράβηξε ποτέ το κόμμα από το μανίκι. Ούτε μας στρατολόγησε στον μέγα αγώνα της Αλλαγής. Να, όμως, που όλοι κάπου χωθήκαμε τελικά. Πες μου πόστο σημαντικό, και θα σου πω αμέσως ποιος δικός μας τσουκου-τσούκου βρέθηκε εκεί. Και πάλι, όμως, θαρρώ πως μας ενώνει κάτι διαφορετικό από όλους τους άλλους, κάτι ίσως μοναδικό στα χρονικά μιας πολιτικής παράταξης που πρώτη ανέβασε τη σημαία της πρωτοπορίας: η αθρόα κατάληξη των περισσότερων από εμάς σε ψυχιάτρους. Να γυρεύουμε, γιατί εσύ δεν έκλαψες ποτέ που σε παράτησε ο Δημήτρης, και γιατί εγώ δεν έδειξα ποτέ στη Σοφία τον θυμό μου.»

Ολη η πολιτική, γυρω από το χρημα

2006-11-13T23:29:00.000+02:00

Είναι παράξενο – όχι ανεξήγητο. Είναι δυσάρεστο. Και με προβληματίζει. Απ’ όπου κι αν κοιτάξεις την πολιτική σήμερα – κι ας επικεντρωθώ (για να μην πελαγοδρομήσουμε) στην δική μας, μικρή χώρα – τα πάντα, η σχεδόν τα πάντα, μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από το χρήμα.
Θυμηθείτε ένα δελτίο ειδήσεων που παρακολουθήσατε, η καταγράψτε μερικά από τα θέματα που κυριαρχούν στις βασικές σελίδες της πολιτικής επικαιρότητας των εφημερίδων.
«Χιλιάδες συμβασιούχοι στο έλεος της κυβέρνησης». «Οι κτηνοτρόφοι στη Καρδίτσα έχυσαν το γάλα τους στους δρόμους της πόλης, αξιώνοντας 90 λεπτά το λίτρο από 85 που παίρνουν σήμερα». «Το κατώτατο μισθό του πρωτοδιοριζόμενου δασκάλου ζητούν από την κυβέρνηση οι δάσκαλοι». «Σάλος για την απόφαση των μισθοδικείων να εγκρίνει αυθαίρετες αυξήσεις των μισθών των δικαστικών». «Ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως προειδοποίησε ότι θα παραιτηθεί εάν δεν δοθεί επίδομα ανθυγιεινής εργασίας στους αστυνομικούς». «Εξαγγελία Αλογοσκούφη για τους συμβασιούχους: μεγαλύτερες αυξήσεις μισθών στο Δημόσιο για τη νέα χρονιά». «30% η μέση ανατίμηση των φαρμάκων». «Εντός του Νοεμβρίου το πόρισμα της Επιτροπής Ανταγωνισμού για το καρτέλ γάλακτος». «Ανακοίνωση του ΕΦΕΤ για τα γιαούρτια της ΦΑΓΕ». «Στους δρόμους οι εργαζόμενοι του ΟΤΕ για το σχέδιο αποκρατικοποίησης του Οργανισμού».
Όλα αυτά είναι θέματα, όχι των οικονομικών ειδήσεων, αλλά και του μεγαλύτερου μέρους της πολιτικής μας ατζέντας.
Είναι, όμως, μόνο αυτό η πολιτική; Εγω, έμαθα πως όχι. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα, ίσως πιο σημαντικά, χωρίς να υποτιμώνται η και να εξοστρακίζονται ετούτα που μόλις κατέγραψα από την «πολιτική επικαιρότητα των τελευταίων ημερών, η και εβδομάδων.
Πολιτική είναι και ιδέες. Είναι ζωτικά ζητήματα ανθρώπινης ύπαρξης και υπόστασης – προφέρω με τρόμο τις έννοιες που αισθάνομαι ότι περιβάλλονται από κύτταρα άρρωστα σήμερα: Ελευθερία. Δικαιοσύνη. Δημοκρατία. Πολιτισμός.
Βλέπω κιόλας κυνικά πρόσωπα να καγχάζουν! Βλέπω ειδήμονες της αλαζονείας να διαμαρτύρονται πως «αυτά είναι λυμένα ζητήματα, κύριε», και να παραπέμπουν ψυχρά σε έναν κόσμο «που προχωρεί πιά με άλλες ταχύτητες».
Είμαι ο τελευταίος που θα υποστηρίξω πως δεν έχουν γίνει σημαντικά βήματα προς τα εμπρός. Αλλά ποιος στα αλήθεια μπορεί να υποστηρίξει ότι μια συζήτηση για πραγματική Δικαιοσύνη είναι ξεπερασμένη η και άνευ ουσίας; Ποιος στ’ αλήθεια πιστεύει ότι ΕΧΟΥΜΕ πραγματική Δικαιοσύνη, τέτοια, που να μην χρειάζεται καν να την συζητούμε. Ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι τα σημαντικά, πράγματι, βήματα που έχουμε κάνει σε τομείς όπως η τεχνολογία, καταργεί την ανάγκη πολιτικής συζήτησης, όχι μόνο για το επίδομα ηλεκτρονικών υπολογιστών που αξιώνει ή «Χ» κοινωνική τάξη, αλλά για τον ρόλο που μπορεί να επιτελέσει η χώρα μας σ’ αυτόν τον τομέα, ΕΑΝ μπορεί να επιτελέσει.
Ποια πολιτική, αλήθεια, παράγουμε στον Πολιτισμό; Υπάρχουν νέες τάσεις στις τέχνες στη χώρα μας; Ποια μορφή έχουν; Ποιοι τις εκπροσωπούν; Τι μας έχουν δώσει, ως προβληματισμό; Εάν υπάρχουν, που τις βρίσκουμε; Μόνο στο «Αθηνόραμα», στο Μέγαρο Μουσικής και στα πληρωμένα ένθετα των τηλεοπτικών καναλιών μεταξύ σίριαλ και διαφημίσεων;
Είναι, άραγε, λυμένο στον τόπο μας το θέμα της ελευθερίας; Κάποτε, θεωρούσαμε ότι ελευθερία είναι να μπορούμε να λέμε ελεύθερα τη γνώμη μας. Επιτεύχθηκε αυτό; και εάν ναι, ποιών η γνώμη ελεύθερα ακούγεται; Όλων; Η μήπως μόνο εκείνων που έχουν πρόσβαση στα Μέσα, η εκείνων που είναι ανώδυνοι; Δηλαδή, ακίνδυνοι.
Είναι ελεύθερος ο πολίτης που ψηφίζει με ένα εκλογικό σύστημα που ενισχύει την ψήφο του υπέρ των ισχυροτέρων; Είναι Δημοκρατία αυτό; Υπάρχει έλλειμμα Δημοκρατίας; Πρέπει να το συζητήσουμε, η να το αφήσουμε να περάσει ντούκου;
Τα ερωτηματικά μου, ατέλειωτα. Ίσως και περισσότερα από τις πολιτικές ειδήσεις του σήμερα, που επιμένουν να … χρηματοποιούν τα πάντα. Στο όνομα, πάντοτε, «των προβλημάτων που απασχολούν τον απλό κοσμάκη». Χωρίς, βεβαίως, να καταλαβαίνουμε ότι, εάν πάρει ο κτηνοτρόφος την τιμή του γάλακτος που θέλει, και ο ταξιτζής το επίδομα που απαιτεί, σε ένα μελλοντικό κράτος απόλυτης απολιτικοποίησης ίσως και να μην μπορέσει κάν να τα απολαύσει!