Monday, February 20, 2006

Επιστρεφοντας απ' τη Κύπρο

Πάντα ενδιαφέροντα και φορτισμένα είναι τα ταξίδια μου στη Κυπρο. Επαγγελματικό και σύντομο το τελευταίο, επέστρεψα χθες, Κυριακή, με τη πρωινή πτήση από Λάρνακα.

Το νησί είναι πανέμορφο τον χειμώνα. Πράσινο, όπως δεν είναι ποτέ άλλοτε, παγωμένο, αλλά και λουσμένο στο φως.

Ταξιδεύοντας μεσημέρι Παρασκευής προς Λευκωσία, άκουσα από έναν ραδιοσταθμό που έπιασα τυχαία στο αυτοκίνητο που νοίκιασα, μια κοπέλλα να λέει, μάλλον στον εαυτό της, γιατί άντίλογος δεν υπήρχε: "Ξέρεις τι με στενοχωρεί πολύ στη Κύπρο; Οτι ζητάμε, η μάλλον απαιτούμε απ' όλον τον κόσμο να μήν μας ξεχνά, και πρώτοι εμείς μοιάζουμε νά'χουμε ήδη ξεχάσει."

Η εκπομπή της είχε ένα μόνιμο, μελαγχολικό μουσικό χαλί. Αυτό πατούσε, για να πεί τις σκέψεις της.

"Από τότε που μπήκαμε στην Ευρωπαική Ενωση και που απορρίψαμε το Σχέδιο Ανάν, όλα μοιάζουν νά'χουν παγιωθεί."

Που πάει να πεί, δεν κινείται τίποτα! Η κατοχή, σχεδόν δεν προφέρεται πιά. Οι μαθητές, που κάποτε έβγαιναν στα οδοφράγματα και φώναζαν "τα σύνορά μας είναι στη Κερύνεια", πεπεισμένοι ίσως ότι αυτό δεν θα γίνει ποτέ, κλείστηκαν στα i-Pod και τα SMS τους. Οι γυναικες, που έκαναν πορείες ατέλειωτες, και που κάποτε τόλμησαν να παραβιάσουν και τη λεγόμενη η "νεκρή ζώνη", βγαινουν τώρα στα ραδιόφωνα και ζητούν να αφιερώσουν το επόμενο τραγούδι "στην αγγόνισσά μου, που αύριο πάει στες Αθήναις για γουίκεντ". Και οι μοτοσικλετιστές, που θυμάστε πόσο είχαν ενοχλήσει όλη τη πολιτική και κοινωνική συντηρητικούρα του νησιού, ειναι μάλλον σαν τους μάγκες που δεν υπάρχουν πιά.

Τουλάχιστον, αυτήν την αίσθηση σου δίνει τα τελευταία χρόνια η "πέρα βρέχει Κύπρος", ικανοποιημένη θαρρείς που βολεύτηκε στην Ε.Ε. και "άσ'το το εθνικό θέμα να το ξαναδούμε όταν είμαστε έτοιμοι". Αυτή, σημειώστε, είναι και η επίσημη πολιτική γραμμή. "Ο κυπριακός λαός δεν ειναι έτοιμος ακόμα να συζητήσει νέο Σχέδιο Ανάν", διαμηνύει πρός κάθε κατεύθυνση ό δύσκαμπτος προεδρός τους, κ. Παπαδόπουλος. (Ομως, το πολιτικό μέρος του πράγματος, στο συγκεκεριμένο σημείωμα, δεν μ' ενδιαφέρει).

Προβληματίζομαι για το "άσ'το και βλέπουμε", που απορρέει από τον ίδιο τον κόσμο, και που έχει μια πολύ ισχυρή κοινωνική διάσταση. Δεν πιστεύω ότι έχουν ξεχάσει. Δεν πιστευω ότι, ακόμα κι όταν είναι φούλ παραδομένοι στο i-Pod, η στο όποιο σαχλό ραδιοφωνικό τους σόου, κάτι βαθειά μεσα τους, άν χρειαστει, δεν θα τους ξανακάνει να βγουν στους δρόμους, έστω και για να υπενθυμίσουν προς τα έξω ότι "αυτή η πατρίδα, ρε σείς, σκλαβωμένη ειν' ακόμα".

Δεν ξέρω ποιοί μπορεί να είναι αυτοί οι "ρε σείς". Σίγουρα, είναι και ο ίδιος ο εαυτός τους. Αυτός που τώρα κάνει ένα break, να φάει μια kit-kat και κάποια στιγμή να "βγει έξω".
Φοβούμαι όμως, επειδή η αλήθεια πονάει πολλές φορές, ότι ακόμα και άν "βγει έξω" αυτό το κάτι που μεσα μας σιγοκαίει για τη Κύπρο, πολύ δύσκολα θα γίνει φλόγα για να πυροδοτήσει την μικρή εκείνη "επανάσταση" που θα σταματήσει την κατοχή, η όπως λέει και το τραγούδι "πο'ννα φέρει στον καθέναν τζιαί δροσιάν τζιαί ποσπασιάν".


Οι περισσότεροι που ψήφισαν "όχι" στο Σχέδιο Ανάν (ένα Σχέδιο που'χε, ναι, πολλά τρωτά σημεία), ειμαι πεπεισμένος πως δεν το έκαναν για νά διορθωθούν αυτά τα σημεία και να βελτιωθει, αλλά απλούστατα γιατί δεν ηθελαν λύση. Διότι βολεύτηκαν.

Τσαντίζονται όταν τους το λές αυτό. Θίγονται, τάχα. Γιατί θεωρούν πως είναι σαν να τους λές "προδότες". Οχι. Εγω τουλάχιστον δεν χρησιμοποιω ποτέ αυτή τη λέξη - ίσως τη χειρότερη που υπάρχει στο "λεξιλόγιο της ανθρωπότητας". Η βολεμένη Κύπρος φοβάται. Φοβάται, πρώτον, μη ξεβολευτεί πάλι. Δηλαδή, μη χάσει ξανά αυτά που έκτισε μετα από τον πρώτο χαμό. Καί έκτισε πολλά. Δευτερον, φοβάται (και αυτό ειναι γνησιο, υπαρκτό και κατανοητό ως έναν βαθμό), ότι δεν θα μπορέσει να συνυπάρξει με τον Τούρκο.

Μπορεί, τόσα χρόνια τώρα, να έμαθε να παπαγαλίζει τη φράση "εμείς, μια χαρά μπορούμε να συζήσουμε με τους Τουρκοκύπριους" (φράση που δέν έχει μείνει ουτε ένας πολιτικός στο νησί που να μήν την ξεφουρνίσει τουλάχιστον χίλιες φορές!), αλλά δεν την εννοεί. Ελάχιστοι ειναι εκείνοι που, ακόμα και τώρα που μπορείς, σχετικά ελεύθερα, να πάς στα κατεχόμενα, έχουν προσπαθήσει να προσεγγίσουν έναν από αυτούς τους Τουρκοκύπριους που λένε ότι μπορουν να ζήσουν μαζί.

Οσοι πάνε "από κεί", πάνε για να δούν, ίσως για νά φάνε κάτι (ψάρι, συνήθως), πιθανώς για νά ψωνίσουν φτηνά φρούτα, λαχανικά και κρέατα, να πάιξουν στα καζίνο, η να πηδήξουν καμμια γκόμενα στα καμπαρέ, που' ναι φθηνότερα από τα "δικά μας". Ολα αυτα, γίνονται με τυπικη μόνο επικοινωνία με τους Τουρκοκύπριους, και εννοείται πως το ίδιο συμβαινει και με εκείνους που επισκέπτονται τις ελέυθερες περιοχές. Ενα παράξενο πήγαιν-έλα μουγγων πληθυσμών. Που όμως, έχουν τόσα να πουν μεταξύ τους.

Ισως και περισσότερα απ' όσα έχουν να πουν ο Παπαδόπουλος με τον Ταλάτ, και σίγουρα πολύ πιό σημαντικά. Γιατί, άν είναι κάποτε η Κύπρος να πάψει να είναι χωρισμένη, θα είναι μόνο όταν αρχίσουν να επικοινωνούν στ' αλήθεια μεταξύ τους οι απλοί άνθρωποι και όχι οι ... πολύπλοκοι πολιτικοί. Ενωμένη Κύπρος με χωρισμένους ανθρωπους δεν γίνεται.

Και αυτό δεν ισχύει μόνο για Ελληνοκύρπιους-Τουρκοκύπριους, αλλά πρώτ' απ' όλα για Ελληνοκύπριους-Ελληνοκύπριους.

Αυτα τα ... λίγα, σήμερα. Για τη Κύπρο, όπου απλώνεται μια μικρούλα ρίζα της πολύπλοκης ζωής μου, θα ξαναγραψω πολλές φορές.

12 Comments:

Blogger not me just us said...

Το Όχι, ήταν –ίσως- ένα τεράστιο «ιστορικό γαμώτο» που έπρεπε να βγει από την ψυχή των ανθρώπων. Λίγες φορές μπερδεύτηκα στη ζωή μου τόσο , όσο με το δίλημμα εκείνο. Και ξέρω καλά Χρήστο Μιχαηλίδη, πως πολλοί , τη στιγμή που έριχναν την κρίσιμη ώρα το Όχι ή το Ναι , είχαν κοινό στο βλέμμα το δάκρυ. Οι μεν γιατί έτρεμαν μήπως απεμπολούσαν την έσχατη ευκαιρία, οι δε γιατί φοβόντουσαν για το αβέβαιο και το άγνωστο που ανοίγονταν μπροστά τους αλλά και γιατί είχαν και την αμφιβολία μήπως παρέδιδαν πολλά, πολύ φτηνά. Και οι δύο ωστόσο κατάπιαν την οδύνη και έριξαν στο κουτί την εντολή τους.

Αυτά, για ένα μεγάλο τμήμα του λεγόμενου «απλού κόσμου». Από κει και πέρα, ή μάλλον από κει και πάνω τα πράγματα θολώνουν και θολώνουν άσχημα.

Το δεν παρέλαβα Κράτος για να παραδώσω κοινότητα, το καθαρά επικοινωνιακό αυτό λεκτικό τρυκ του Προέδρου, μαζί με τον Προεδρικό λυγμό, λειτούργησαν ως καταλύτης , σε έναν λαό που είναι αθεράπευτα συναισθηματικός. Τα έζησα από κοντά ή μάλλον για να είμαι ειλικρινής, τα έζησα από μέσα όπως λέμε, μιας που η δουλειά μου πάντα με μπλέκει με τέτοια πράγματα από την Επικοινωνιακή τους πλευρά και ομολογώ , πως πολλά πράγματα που είδα και άκουσα, δεν θα μπορούσαν να είναι πιο απογοητευτικά.

Εγώ, αγαπητέ Χρήστο Μιχαηλίδη, δυο πραγματάκια ξέρω μόνο.

Α) Είναι περίπου αδιανόητο ένας τόπος τόσο μικρός να είναι κομμένος στα δυο και

Β) Κάποτε, δεν ξέρω πότε, αλλά είναι αναγκαίο να γίνει το συντομότερο δυνατό, θα πρέπει να υπάρξει μια λύση. Όποια και να είναι φτάνω να πω. Γιατί, τριάντα τόσα χρόνια, μια σειρά άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται Πολιτικοί, χτίζουν τις καριέρες τους πάνω στην πλάτη του Κυπριακού Προβλήματος και μόνο, με αποτέλεσμα σε αυτόν τον τόπο να μην υπάρχει –και το εννοώ- Πολιτική.

Δεν υπάρχει Πολιτική και δεν υπάρχουν Πολιτικοί. Αυτή τη στιγμή η Κύπρος οδεύει για τις Βουλευτικές εκλογές και είναι αδύνατον να διακρίνεις στο λόγο των ανθρώπων αυτών μια κάποια έστω υποτυπώδη πολιτική φιλοσοφία για την Κοινωνία και τους Θεσμούς της. Είναι αδύνατο να βρεις κάποια σοβαρά κείμενα που να εστιάζουν στη Διαχείριση της Παιδείας της Υγείας, του Περιβάλλοντος. Τα πάντα είναι...Copy paste από προγράμματα των «αδελφών» Ελληνικών κομμάτων και μάλιστα εκ του προχείρου.

Και πιστεύω, πως αν υπάρξει μία κάποια λύση, οι περισσότεροι από δαύτους θα χαθούν από το προσκήνιο πολύ γρήγορα. Γιατί δεν έχουν τίποτα να πουν. Η εισβολή και η κατοχή της νήσου ανέδειξε και έθρεψε μια σειρά από «πολιτικούς» που αναπνέουν από το Πρόβλημα και λογικά, έστω και άθελά τους (λέμε τώρα) το διαιωνίζουν για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Ας βγουν επιτέλους ορισμένοι και ας πουν ξεκάθαρα πως επιθυμούν τη διχοτόμηση. Αφού αυτό θέλουν. Έτσι και αλλιώς έχουν θρέψει και μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων με αυτή την ανιστόρητη αντίληψη. Αλλά δεν το κάνουν. Δεν το ομολογούν. Γιατί βέβαια, αν το πράξουν, οι πιτσιρικάδες τους οποίους έχουν διαπαιδαγωγήσει έτσι, μετά θα ζητήσουν το ακόμα πιο απίθανο και αδιανόητο για τις σημερινές συνθήκες, την ένωση της μισής Κύπρου με την Ελλάδα. Δεν πιστεύω πως αυτό θα είναι ένα πλειοψηφικό ρεύμα, αλλά θα είναι αρκετό για να αναστατώσει πολλά πράγματα.

Αλήθεια....ποιοι θέλουν πραγματικά την επανένωση της νήσου εδώ στην Κύπρο; Υπάρχουν; Πόσοι είναι; Γιατί δεν αντιδρούν σε αυτή την εγκληματική στασιμότητα; Σαν άβουλα παιδιά, φοβισμένα (και με το δίκιο τους εν μέρει) περιμένουν τι; Τον επόμενο Προεδρικό λυγμό;


Τι κρίμα, τι απίστευτο κρίμα...

11:56 AM  
Blogger MhXeirotera said...

Agaphte Xristo, simerizome tis anisixies su... to Oxi sto dhmopsifisma einai veveos sevasto alla den exume kai dikeoma na paravlepume tis pragmatikotites pu pagiononte mera me tin mera. H kypros atixise na exei gia proedro enan anthropo atherapefta proskolimeno sto parelthon. Epi ton hmeron tu Papadopulu den prokite na yparksei kamia lish. Prosopika ypostiriksa to NAI, den htan efkolh apofash alla htan, kata tin apopsh mu, epivevlimenh. Ekeino pu me pligonei pio poly einai h pepithish (efxome lanthasmenh) oti to kypriako den tha lithei alla tha dialithei... ke ti ennoo... otan tha exun perasei kamia dekaria akomh xronia diereshs, to provlima tha papsei na ifistate... ke emeis (EK) tha leme oti thelume na to lysume ke tha pernume tin ponemenh apantish "provlima...pio provlima;"

3:43 PM  
Blogger Memento aka a moment in life said...

Dystyxws, h kopela sto radio exei dikio sto shmeio pou leei oti apo tote pou oi Ellhnokyprioi pshfhsane OXI, ola exoun pagiw8ei... kai malista auth th stigmh oi Tourkokyprioi exoun to panw xeri. 8a mou peite, oi tourkokyprioi exoun sto pleuro tous Agglous , Amerikanous kai siga siga olh thn E.U.
Kai ksanafeugoume apo thn politikh gia na pame stous anthrwpous. Mhpws kourasthkane oi Kyprioi, mhpws boleuthkane opws leei ki o k.Mixahlidis?

Dystyxws, h Ellada kai h Kypros exoun papsei na einai ta xaidemena paidia twn isxyrwn.(FYROM and Tourkia, mazi me ton Attila, phran tis 8eseis sta gonata twn isxyrwn)

Parabolefthkame mhpws ?

9:47 PM  
Blogger Harris Xanthopoulos said...

Αχ... Ένα μεγάλο "ΑΧ" είναι αυτό που βγαίνει από μέσα μου διαβάζοντας τις γραμμές σου Χρήστο... Γραμμές που χρόνια πολλά τώρα σκέφτομαι, χωρίς να έχω ακούσει την κοπέλα του Ρ/Σ που άκουσες εσύ... Αλλά απλά παρατηρόντας την στάση των Κυπρίων στα της χώρας τους.

"Λήθη" ονομάζεται φίλε Χρήστο. Λήθη, που, όσο κι αν διαφωνώ πολιτικά με το πρόσωπό του, ωστόσο ο Κ. Μητσοτάκης ήταν ο πρώτος που εφθαρσώς μας το υπέδειξε. Μία λήθη που μας καταδυναστεύει και αφήνει τους πολιτικάντηδες ελεύθερους στα παιχνίδια εξουσίας τους.

"Βόλεμα" ονομάζεται επίσης. Μία νεολαία βολεμένη στα i-pod που λες κι εσύ, στα internet games τους και στην απολίτικη ζωή τους. Δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική (γιατί για να κάνεις αντίσταση σε κάτι πρέπει πρώτα να είσαι "ον πολιτικό" όπως και ο Αριστοτέλης είχε εκφράσει), δεν τους νοιάζει η Β. Κύπρος και η απελευθέρωσή της, δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο από το χαρτζιλίκι τους και το πως θα το ξοδέψουν.

Δεν είναι τυχαία αυτά Χρήστο μου. Ζούμε την εποχή του "ωραίου" σε όλες τις πιθανές του εκφάνσεις. Είτε έχει να κάνει με το πως θα ντυθούμε ή κουρευτούμε, μέχρι το πως με τον πενιχρό μισθό μας θα καταφέρουμε να αγοράσου Mercedes SLK 200 Kompressor "για να βγάλουμε γκόμενα".

Ας παρατηρήσουμε τον κόσμο γύρω μας. Ας παρατηρήσουμε το πως συμπεριφέρεται, ποια είναι η σχέση του με την πολιτική, ποια είναι η ιδεολογία του, ποια τα πιστεύω του, το πως διασκεδάζει, την μουσική που ακούει, τα περιοδικά που διαβάζει. Πιστεύεις αλήθεια ότι κάτι από τα παραπάνω είναι άσχετα με το θέμα της Κύπρου;

Ποιος θα την κάνει την επανάσταση βρε Χρήστο; Ποιος αλήθεια;! Η βολεμένη νεολαία; Η ακόμα πιο βολεμένα γενιά μου των 35αρηδων;! Ή μήπως η "κουρασμένη" (λέγε με "βολεύτηκα-τόσο-που-δεν-κουνιέμαι-μη-το-χάσω") γενιά των 50άρηδων;!

Και για να σου θυμήσω μία ρήση των αγαπητών σου (και μου) αγγλοσαξώνων "who gives a shit about the damn thing"?!

Ρητορική ερώτηση... "Κανείς" θα απαντήσω, κι ας πονάει. Κανείς... Ο καθένας από μας (όλους μας) έχουμε βολευτεί στις δουλίτσες μας και το μόνο που ενδιαφέρει είναι το πως θα βγει η μέρα μας. Πόσα κέρδη έχουμε φέρει στο τέλος της. Πόσο ήταν το μπόνους μας, ποιο καινούριο γκατζετάκι αγόρασα, ή αν ο Αντώνης θα παντρευτεί επιτέλους τη Μακρυπούλια!!!

Κουράστηκα Χρήστο. Πολύ κουράστηκα από όλα αυτά... είναι κουραστικό πολύ να βλέπεις να αργοπεθαίνει με βήματα μαθηματικής ακρίβειας κάθε υποψία πολιτικής συνείδησης.

(Συγγνώμη για το μακρύ μήνυμα, που ίσως σε πρώτη ανάγνωσή δεν έχει άμεσα να κάνει με το θέμα σου, αλλά με τις γενικότερες ρίζες του...)

10:07 PM  
Blogger Dimitris Nikolsky said...

Διαβάζοντας το μήνυμα σου και κυρίως κοιτάζοντας τη φωτογραφία που το συνοδεύει θα ήθελα να μεταφέρω τους στοίχους του Λεωνίδα Μαλένη...

Γη της λεμονιάς, της ελιάς
γη της αγκαλιάς, της χαράς
γη του πεύκου, του κυπαρισσιού
των παληκαριών και της αγάπης

Χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγο

Γη του ξεραμένου λιβαδιού
γη της πικραμένης Παναγιάς
γη του λίβα, τ' άδικου χαμού
τ' άγριου καιρού, των ηφαιστείων

Χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγο

Γη των κοριτσιών που γελούν
γη των αγοριών που μεθούν
γη του μύρου, του χαιρετισμού
Κύπρος της αγάπης και του ονείρου

Χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγο

4:40 PM  
Blogger apousia said...

Κι όμως ήθελαν λύση,όσοι ψήφισαν ΟΧΙ,τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία τους.Δεν ήθελαν τη συγκεκριμένη λύση,που θα οδηγούσε στο μόρφωμα που δε θα μπορούσε να λειτουργήσει ποτέ.Ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος,συκοφαντημένος όσο κανείς,πιστεύω πως έχει την ποιότητα την περηφάνεια και την αξιοπρέπεια μιας εποχής που πέρασε,που δεν θα ξανάρθει...Ό,τι κι αν πουν οι επικοινωνιολόγοι της κάθε πλευράς,για μένα,ήταν ολότελα αληθινό εκείνο το λυγμικό του ρίγος..Κανείς δε θέλει τη διχοτόμηση και είναι σίγουρα ουτοπικό κι αστείο να μιλάμε για ένωση.Ο Γρίβας δεν είναι πια στη ζωή,και τα εοκαβίτικα στοιχεία,όταν δεν τα θυμάται ο ΔΗ.ΣΥ,είναι ανήμπορα να χαράξουν πολιτική.Πάντως,ανά τρίμηνο σχεδόν που ταξιδεύω στον τόπο εκείνο που ''το θαύμα λειτουργεί ακόμα'',δεν έχω δει τους νεολαίους,με κλωνάρι λησμονιάς.Και κάθε πρωί Σαββάτου,κείνες οι μαυροφορεμένες φιγούρες,βρίσκονται πάντα στο οδόφραγμα...

4:42 PM  
Blogger ttallou said...

welcome to the blogs.
Κανένα νέο από την Ανόρθωσή μας, εκεί στο νησί;

[Χρύστα Ντζάνη, σταθερή αναγνώστρια]

3:54 PM  
Blogger apousia said...

@ttallou
Ο Χ.Μ. ανήκει σε όλους τους αναγνώστες του,δεν είναι έτσι?
Αφήστε τον να μας λέει και κάτι για την Ομόνοια,και για τον Απόλλωνα Λεμεσού,γιατί οι δικοί μου στην Κύπρο είναι σε αντίπαλα στρατόπεδα,πολιτικά και,κατ'επέκταση ποδοσφαιρικα...

9:47 PM  
Blogger ttallou said...

Ασφαλώς...

11:59 PM  
Blogger Isidoros Kolotas said...

Χρηστο γεια! Οπως βλεπεις σε βρηκα! Λυπαμαι που γραφεις αυτα που γραφεις ειδικα εσυ που γνωριζεις πολυ καλα τα παρασκηνια. Σιγουρα υπαρχει στην Κυπρο οπως και σε ολες τις κοινωνιες ανθρωποι που το Κυπριακο και η λυση τους θα τους ξεβολεψει μια αλλαγη τοσο μεγαλη οπως η λυση του Κυπριακου. Ναι θα αλλαξει παρα πολλα πραγματα. Αλλα ζωντας πλεον εδω περα, μετα απο 3 χρονια πιστευω οτι αυτος ο λαος και η πολιτικη του ηγεσια θελει την λυση, το θεμα ειναι ομως ποια λυση; Με την Βρετανια πλεον ξεδιαντροπα φιλοτουρκικη ναναι καλα ο Στρο, και την Αμερικη να παιζει το δικο της παγκοσμιο παιγνιδι; 30 χρονια παει αυτη η ιστορια και ξαφνικα τωρα υπαρχει παγοποιηση; Οταν μας δουλευε ψιλο γαζι ο Ντεκτας αρχιτεκτονας της εισβολης δεν μιλησε κανεις οτι εμεις δεν κανουμε τιποτα αντιθετως κατηγορουμασταν για συνεχεις υποχωρησεις. Σημερα που για πρωτη φορα η Κυπρος εχει ενα τοσο δα μικρουλι advantage μεσα απο την ΕΕ θα αρχισουμε να τρεχουμε αμαν ζαμαν να λυσουμε το Κυπριακο οπως οπως; Οσο για τον Προεδρο που εχουν ξεσκιστει ολοι να τον κατηγορουν, εμενα μου θυμιζει καιρο Μακαριου - Ο Φιντελ της Μεσογειου τον λεγανε. Τωρα τα ιδια λενε ειδικα μετα την επιμονη του να εμπλακει στο Κυπριακο ολο το Συμβουλιο ασφαλειας του ΟΗΕ και οχι μονο οι Αγγλοαμερικανοι.
Ας ηρεμισουμε ολοι και να αποτιναξουμε το κομπλεξ που εχουν μερικοι μερικοι οτι ειπαμε οχι σε μια απαραδεκτη λυση που θα σημαινε μακροχρονα το τελος του ελληνισμου στην Κυπρο και ας δωσουμε χρονο σε μια πολιτικη ηγεσια που ισως για πρωτη φορα ξερει τι κανει και τι της γινεται με το Κυπριακο, να αναπτυξει την στρατιγικη της.

4:34 PM  
Blogger Kαλτσούλα said...

Aγαπητέ Xρήστο
έχω κι εγώ γνωρίσει κάποια παιδιά από την Kύπρο που έχουν έρθει πρόσφατα και ζουν εδώ στην Eλλάδα. Δυστυχώς η εντύπωση που λαβαίνω από αυτούς είναι αυτή. Eίναι όχι μόνο στον κόσμο τους αλλά και η συμπεριφορά τους μερικές φορές είναι κάπως προκλητική... μου δίνουν την εντύπωση ότι έχουν έρθει στην Eλλάδα, έχουν πίσω τους ματσωμένους γονείς και κάνουν το κέφι τους χωρίς κανένα ίχνως ευθύνης ή ανησυχίας.

Nαι, το έχω δει αρκετές φορές αυτό.

3:23 PM  
Blogger Meropi said...

Αχ Χρήστο μου, μίλησες στην κερυνειώτικη καρδιά μου μ' αυτήν την ανάρτηση.
Θα απορήσεις με αυτό το ετεροχρονισμένο σχόλιο μου και θα σκεφτείς "περσινά ξινά σταφύλια" θίγω. Αλλά εγώ πρόσφατα μυήθηκα στον κόσμο των blog και φυσικά πρόσφατα είδα το blog σου. Μέρα με τη μέρα το ρουφάω. Πόσο δίκαιο έχεις σε όλα που γράφεις! Είναι αλήθεια ότι και το "ναι" είχε την επικινδυνότητα του, αλλά μήπως το είπαμε πολύ εύκολα το "όχι";; Είμαι μόνιμος κάτοικος Ελλάδας και δεν ψήφισα στο δημοψήφισμα. Ίσως να έπαιρνα το ρίσκο να ψήφιζα ναι, και ας μην ήταν η Κερύνεια από τις περιοχές που θα επιστρέφονταν στους Ελληνοκύπριους. Εξάλλου όταν επισκέφτηκα το πατρικό μου σπίτι πριν από 2-3 χρόνια κατάλαβα ότι στο σπίτι αυτό μεγάλωσε, ονειρεύτηκε, πόνεσε, δημιούργησε αναμνήσεις μια άλλη γενιά. Και η γενιά αυτή δεν ήταν τα παιδιά μου. Ήταν τα παιδιά άλλων, εξίσου αθώων μ' εμάς... Παραξενεύτηκα με τα συναισθήματα μου. Και από μέσα μου, σαν έτοιμη από καιρό σαν θαρραλέα (για να θυμηθώ και τον αγαπημένο μου Καβάφη), αποχαιρέτησα την "Αλεξάνδρεια" μου....

1:32 PM  

Post a Comment

<< Home