ΕΚΠΟΜΠΗ 04.05.2009

Με φωνή βραχνή από το γήπεδο
(Πονεμένος, αλλά πάντα περήφανος «Ενωσίτης»)

1. DAVID POPPER – Gavotte, Op.23. (Le Grand Tango, and other Dances for Cello and Piano, NAXOS).

2. DMITRY SHOSTAKOVICH – Lyric Waltz, Suite for Jazz Orchestra No.1. Ballet Suite No.1. Russian Philharmonic Orchestra/Dmitry Yablonsky. (Shostakovich. Ballet Suites No.1-4, NAXOS)

3. CHRISTOPH WILLIBALD GLUCK – “Che faro senza Euridice?” και Ballet από την όπερα «Ορφέας και Ευριδίκη». London Philharmonic Orchestra/Leonard Leppard, ERATO.

4.PETRA BERGER – Close Your Eyes. (Petra Berger, Eternal Woman, UNIVERSAL).

5. WIM MERTENS, μουσική από την ταινία «The Belly of an Architect», του Peter Greenaway. MATERIALI SONORI.

6. JOSEPH HAYDN – Συμφωνία αρ.104, του «Λονδίνου», με την Φιλαρμόνια Ουγγάρικα. Στο πόντιουμ ο Αντάλ Ντοράτι.

7. GEORGE ENESCU – Ρουμάνικη Ραψωδία αρ.1 σε Λα Μείζονα. Φιλαρμονική Ορχηστρα του Μόντε Κάρλο/Λόρενς Φόστερ. WARNER CLASSICS.

8. ARAM ILICH KHACHATURIAN – «Αντάτζο του Σπάρτακου και της Φρυγίας», από τη 2η Ορχηστρική Σουίτα του μπαλέτου «Σπάρτακος». Συμφωνική Ορχηστρα της Αγίας Πετρούπολης/Αντρε Ανιτσάνοφ.

9. PETE SEEGER – Where have all the flowers gone. Performed live with Tao Rodriguez-Seeger. FALL RIVER MUSIC.

10.BRUCE SPRINGSTEEN – We Shall Overcome (The Seeger Sessions, COLUMBIA).

11.FRANZ SCHUBERT – 4ο μερος, Rondo, Allegro vivace-Presto από το Τρίο για πιάνο, βιολί και βιολοντσέλλο, σε Σι Υφεση μείζονα, έργο 99. (Jean-Claude Pennetier, piano. Regis Pasquier, violin. Roland Pidoux, cello. HARMONIA MUNDI.


ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Επειδή το ζήτησαν πολλοί ακροατές, ιδού και τα λόγια του τραγουδιού του Σήγκερ.

WHERE HAVE ALL THE FLOWERS GONE

words and music by Pete Seeger
performed by Pete Seeger and Tao Rodriguez-Seeger

Where have all the flowers gone?
Long time passing
Where have all the flowers gone?
Long time ago
Where have all the flowers gone?
Girls have picked them every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the young girls gone?
Long time passing
Where have all the young girls gone?
Long time ago
Where have all the young girls gone?
Taken husbands every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the young men gone?
Long time passing
Where have all the young men gone?
Long time ago
Where have all the young men gone?
Gone for soldiers every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the soldiers gone?
Long time passing
Where have all the soldiers gone?
Long time ago
Where have all the soldiers gone?
Gone to graveyards every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the graveyards gone?
Long time passing
Where have all the graveyards gone?
Long time ago
Where have all the graveyards gone?
Covered with flowers every one
When will we ever learn?
When will we ever learn?

©1961 (Renewed) Fall River Music Inc
All Rights Reserved.

ΕΚΠΟΜΠΗ 01.05.2009

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ. «Μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό...»

1. ANTONIO VIVALDI – The Four Seasons – Spring. Op.8, no.1, RV269. Stuttgarter Kammerorchester. Karl Munchinger. (The Essential Vivaldi – Decca)

2. ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ – Το Τριαντάφυλλο. (Η Αλλη Αγορά).

3. GIUSEPPE VERDI – La donna e mobile (Rigoletto) – Alfredo Kraus, tenor. RCA Italiana Opera Orchestra/Georg Solti, conductor.

4. RONALD BINGE – Elizabethan Serenade. (Elizabethan Serenade, The Best of British Light Music, NAXOS).

5. SECRET GARDEN – Serenade to Spring. (Songs fron a Secret Garden).

6. BEE GEES – First of May. (Best of Bee Gees)

7. W.A.MOZART – Presto from A Musical Joke, K.522, Academy of St. Martin-In-The Fields’ Chamber Ensemble. (Mozart in the Morning, PHILIPS).

8.RENE AUBRY – Prima Donna. (Rene Aubry, Plaisirs D’Amour). Χρησιμοποιήθηκε ως χαλί.

9. ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ – Πρωτομαγιά. (Τραπεζάκια Εξω).

10.ARAM KHACHATURIAN – Suite: Masquerade. (Khachaturian, Suite & Dances, Armenian Philarmonic Orchestra/Loris Tjeknavorian, ALTO).

11. BERNARD HERRMAN – Citizen Kane, The Concert Suites. London Philarmonic.

12.W.A.MOZART – Overture & Voi Che Sapete from The Marriages of Figaro. BBC Symphony Orchestra/Colin Davis, conductor.

13.MIKIS THEODORAKIS – Three Epitafios. (The Guitarist John Williams).

14.NICOLO PAGANINI – Sonata Concertata M.S 2 – 2 mov. (Complete Works for Violin and Guitar, DYNAMIC).

15. ANDREW LLOYD WEBER – “Memory” from Cats. (Reverie. Jian Wang, Goran Sollscher, DEUTSCE GRAMMOPHON).

16. LUDWIG VAN BEETHOVEN – Variations on “Se vuol ballare” from Mozart’s Le Nozze di Figaro, WoO 40. (Beethoven Violin Sonatas, NAXOS).

ΙΙΙ. «Οι Ευγενείς Ερασιτέχνες...»

ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ του 2004, ο Αγγλος επιχειρηματίας Άντρου Κην, (φωτογραφία), από τους πρωτοπόρους της ανάπτυξης της λεγόμενης «ψηφιακής μπίζνες» στο Ιντερνετ, κυρίως στο πεδίο των κάθε λογής μίντια, συμμετείχε μαζί με άλλους περίπου 200 συναδέλφους του – «αφρόκρεμα της Silicon Valley», τους χαρακτηρίζει – σε μιά «διήμερη κατασκήνωση», έτσι ονομάζεται, που διοργανώνει κάθε χρόνο ο κ. Τιμ Ο’ Ράϊλι, πολυεκατομυριούχος επιχειρηματίας, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της εταιρείας «O’Reilly Media», μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο στη πώληση βιβλίων, περιοδικών και οργάνωση σεμιναρίων γιά θέματα τεχνολογίας πληροφοριών. Οι συμμετέχοντες σε αυτήν την «κατασκήνωση», είναι επίσης πολύ πλούσιοι και πολύ πετυχημένοι entrepreneurs στη λεγόμενη «βιομηχανία της ψηφιακής τεχνολογίας», που έχει έδρα της την περίφημη Silicon valley του Σαν Φρανσίσκο. Επιπλέον, όπως λέει ο Κήν, μοιράζονται «μιά μεσιανική λατρεία και αφοσίωση» στα οικονομικά, αλλά και πολιτιστικά, όπως οι ίδιοι τα αντιλαμβάνονται, οφέλη αυτής της ντίτζιταλ τεχνολογίας.

Ο ΑΝΤΡΟΥ ΚΗΝ, πρόσωπο με το οποίο καταγινόμαστε για τρίτη μερα στο «Αναγνωστικό» μας, εκείνο το φθινόπωρο του 2004, τρόμαξε πολύ όταν άκουσε όλους τους συναδέλφους του στο «Κάμπ Ο’ Ράϊλι», να μιλάνε σχεδόν με ένα στόμα και με απερίγραπτο ενθουσιασμό, για το επόμενο «μεγάλο στάδιο», όπως το ονόμαζαν, της «ιντερντικής επανάστασης» που οραματίζονταν. Το στάδιο αυτό περιγραφόταν από μία μόνο λέξη: «εκδημοκρατισμός». Ο Κήν τρόμαξε. «Δεν κατάλαβα ποτέ», γράφει τώρα σε ένα καινούργιο του βιβλίο, «ότι η Δημοκρατία είχε τόσες δυναότητες. Τα μίντια, οι πληροφορίες, η γνωση, το περιεχόμενο, το ακροατήριο, οι συγγραφείς – όλα θα εκδημοκρατικοποιούνταν μέσω του Διαδικτύου». Ακουσε ακόμα τους 200, τόσους, συναδέλφους του να πανηγυρίζουν που, επιτέλους, «το Web 2.0 θα μεταμόρφωνε ακόμα και τους ειδικούς σε κάθε τομέα των μίντια σε ευγενείς ερασιτέχνες». Τότε, ακριβώς, πήρε την απόφαση να αποχωρήσει από την «κατασκήνωση», και να αποστατίσει, όπως λέει, «από τον πρός εκδημοκρατισμό ψηφιακό τους ψευτόκοσμο».

ΕΓΡΑΨΕ ένα βιβλίο. Το «The Cult of the Amateur – How Today’s Internet is Killing Our Culture and Assaulting Our Economy», στο οποίο «κτυπά στα ίσα» αυτό που ο ίδιος ονομάζει «Συρμό του Ερασιτέχνη». Εχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις αυτό το βιβλίο όπου και άν κυκλοφόρησε – εδώ, όχι ακόμα. Χθές, στη στήλη, διαβάσαμε πόσο απαξιωτικός είναι πρός «τους πιθηκίζοντες μπλογκερς», όπως ονομάζει, όχι εκείνους που λένε τη γνωμη τους για κάτι ή καταγράφουν σκέψεις σε ένα ψηφιακό ημερολόγιο, αλλά εκείνους που θεωρούν ότι, και προσπαθούν να υποκαταστήσουν τους ειδικούς, σε όλα τα μίντια. Χαρακτηρίζει επικίνδυνα και πολλές φορές «προκλητικά ανήθικα», πολλά από τα λεγόμενα «ειδησεογραφικά μπλογκς» τα οποία γράφονται από ανθρωπους χωρίς καμμία ειδικότητα στην συλλογή, δισταύρωση και παρουσίαση ειδήσεων, και λέει ότι «αυτή η ερασιτεχνική επιπολαιότητα» δημιουργεί έναν κόσμο που χάνει συνεχώς την αίσθηση του τί είναι αλήθεια, τί ψέμμα, τίς πραγματικότητα και τί όχι.

ΤΑ «Μεγάλα Ψέμματα», όπως επισημαίνει ο Κήν,εμφανίζονται πιά κάθε μέρα στο Ιντερνετ, και δεν ισχυρίζεται πως όλα γράφονται κακοπροαίρετα. Στη Νέα Ορλεάνη, φερ ειπείν, μετα τον τυφώνα Κατρίνα, είναι ενδιαφέρον που μπορέσαμε να μάθουμε, από ωρισμένους μπλόγκερς εκεί, το πώς έζησαν οί ίδιοι όλη εκείνη τη φοβερή καταστροφή – κυρίως τι είδαν και τί αισθάνθηκαν. Ομως, όπως λέει ο Κήν, γράφτηκαν από άλλους μπλογκερς και πολλά ψέμματα. Πράγματα που δεν ειχαν συμβεί. Μερικά μάλιστα από αυτά ενοχοποιούσαν ανθρωπους. Η διαφορά λοιπόν, λέει, ανάμεσα φερ ειπείν σε έναν ερασιτέχνη του Ιντερνετ και έναν επαγγελματία δημοσιογραφο, είναι ότι ο δεύτερος, εάν «συλληφθει» να γράφει ψέμματα μπορεί να πάει και φυλακή. Ο πρώτος, απλώς κάνει τον μάγκα εκ του ασφαλούς! ...

ΙΙ. «Οι πιθηκίζοντες μπλόγκερς!»

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ που έχει δώσει τροφή για πολλή σκέψη, είτε συμφωνεί κάποιος με αυτό, είτε όχι. Ασχοληθήκαμε με αυτό στο προηγούμενό μας post. Φέρει τον τίτλο «Ο Συρμός του Ερασιτέχνη – Πως το Ιντρνετ Σημερα Σκοτώνει τον Πολιτισμό και Βιαιοπραγεί κατα της Οικονομίας μας». Κυκλοφορεί στο εξωτερικό με τον πρωτότυπο, αγγλικό τίτλο «The Cult of the Amateur – How Today’s Internet is Killing Our Culture and Assaulting Our Economy», και είναι γραμμένο από τον Αγγλου Άντρου Κήν, ο οποίος ηταν από τους πρωτοπόρους της επιχειρηματικής έκρηξης των ψηφιακών μίντια μέσω του Διαδικτύου, και σήμερα δηλώνει «φανατικός αποστάτης αυτής της ηλεκτρονικής κοινωνίας της μετριότητος».

ΣΤΟ σημερινό μας «Αναγνωστικό», ο Άντρου Κήν αναφέρεται στην πρό του Ιντερντ εποχή, πολύ πιο πίσω μάλιστα, τότε που ο Αγγλος βιολόγος και αποκαλούμενος και «μπουλντόγκ του Δαρβίνου», Τόμας Χένρι Χάξλεϊ, (1825-1895), φωτό, έπλεκε το φανταστικό σενάριο «απεριόριστων πιθήκων, ενισχυμένων από απεριόριστη τεχνολογία». Ο Κήν γράφει ότι «κάποτε το σενάριο αυτό μας φαινόταν απλώς αστείο». Ομως τώρα, συμπληρώνει, οι επιπτώσεις αυτής της «επέλασης τών ορδών της μετριότητας», έχει ισοπεδώσει τον πολιτισμό μας, «θολώνοντας τις γραμμές μεταξύ παραδοσιακών αναγνωστων και συγγραφέων, θεατων και σκηνοθτών, ακροατών και συνθετών, δημιουργού και κταναλωτή, ειδήμονα και ερασιτέχνη». Αυτό πιά, καταληγει, δεν ειναι υποθεση για γέλια...

ΟΙ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ του σήμερα, όπως τους αποκαλεί ο Αγγλος συγγραφέας, ερασιτέχνες όλοι τους «που όμως φτάνουν να πιστεύουν ότι μπορούν να υποκαταστήσουν και να ξεπεράσουν τους επαγγελματίες», χρησιμοποιούν «τα δικτυωμένα κομπιούτερ τους» για να «δημοσιεύσουν» ο,τιδήποτε «από μή καλά τεκμηριωμένο πολιτικό σχόλιο, μέχρι και απρεπή home-video, απελπιστικά ερασιτεχνικές καί ανέμπνευστες μουσκές συνθέσεις, ποιήμτα που δεν διαβάζονται, κριτικές βιβλίων, έργων τέχνης, θεατρικών παραστάσεων, εκθέσεις και μυθιστορήματα». Ο Νήλ δεν βρίσκει τίποτα κακό στο να λέει κάποιος τη γνώμη του για ένα βιβλίο, μιά συναυλία, η και ένα πολιτικό συμβάν. Θεωρεί, όμως ότι, ιδιως στα μπλόγκς, «αυτά τα ημερολόγια μετριότητας των πιθήκων», εκατομμύρια άνθρωποι «πιστευουν στ’ αλήθεια ότι έγιναν συγγραφείς, ποιητές, κριτικοί, δημοσιογράφοι, ακόμα και ιατροί». Ολοι, κάποια στιγμή, λέμε τη γνωμη μας για μιάν αρρώστεια. Αλοίμονο, τονίζει, εάν αρχίσουμε να κάνουμε και τους γιατρούς.

«ΜΠΛΟΓΚΑΡΟΥΜΕ με πιθηκίσια ξεδιαντροπιά για θέματα που ΄χουν να κάνουν με την ιδιωτική μας ζωή, τη σεξουαλική μας ζωή, τα όνειρά μας, την έλλειψη ζωής, την ... άλλη μας ζωή», γράφει χαρακτηριστικά στο επίμαχο βιβλίο του. Υπολόγισε ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 53 εκατομμύρια μπλογκς στο Ιντρνετ, και ότι αυτός ο αριθμός διπλασιάζεται κάθε 6 μήνες. Μέχρι το 2010, θά έχουμε, λέει, περισσότερα από 500 εκατομμύρια μπλογκς, τα οποία «συλλογικά θα διαφθείρουν και θα επιφέρουν σύγχιση στη κοινή γνωμη για τα πάντα, από την πολιτική και το εμπόριο, μέχρι τις τέχνες και την κουλτούρα». Πιστευει ο Κήν ότι τα μπλογκς έχουν υπονομεύσει «την αίσθησή μας για το τί είναι αληθές και τι όχι, τί είναι πραγματικό και τί φανταστικό». Εκατομμύρια νέα παιδιά σημερα, συνεχίζει, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά μεταξύ αξιόπιστων ειδήσεων, γραμμένων από επαγγελματίες δημοσιογράφους, και τυχαίων ειδήσεων που διαβάζουν σε διάφορα «ειδησεογραφικά» μπλογκς, που δεν διασταυρώνουν ποτέ τις ειδήσεις τους, δεν αναφέρονται ποτέ στις πηγές τους, δεν τηρούν κανέναν κανόνα δεοντολογίας στη συλλογή και παρουσίασή τους.

ΥΓ: Ακολουθει, σε λίγες μέρες, το 3ο και τελευταίο, επί του θέματος, post.

Ο παιδότοπος του ερασιτέχνη

Ο ΑΝΤΡΟΥ ΚΗΝ περιγράφεται ως Αγγλος επιχειρηματίας των ψηφιακών μέσων, γνώστης των πραγμάτων στη Silicon Valley, την έδρα, στη νότια πλευρά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, της βιομηχανίας και ηλεκτρονικής τεχνολογίας, αρθρογράφος σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά (ενδεικτικά: The Weekly Standard, Business Week, Esquire, The Guardian), έχει δικό του weblog, το www.cultureof theamateur.com, και είναι συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε το 2007 στη Βρετανία και στην Αμερική από τις εκδόσεις ΝΒ (Nicholas Brealey), έχει τίτλο «The Cult of the Amateur - How today's internet is killing our culture and assaulting our economy» (σε μετάφραση: «Ο Συρμός του Ερασιτέχνη - Πώς το σημερινό Ιντερνετ σκοτώνει τον πολιτισμό και βιαιοπραγεί κατά της οικονομίας μας»), και έχει προκαλέσει πολλές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έντονες αντιδράσεις.

ΤΟ ΘΕΜΑ που πρωτίστως εγείρει στο βιβλίο του ο Αντρου Κην είναι εκείνο της αξιοπιστίας. Συγκεκριμένα, «πόση ακρίβεια και πόση αλήθεια έχουν οι πληροφορίες που πλημμυρίζουν καθημερινά το Ιντερνετ;». Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας «φοβάται» και θεωρεί πολύ επικίνδυνο το ότι μερικοί «από τους πιο πολύτιμους θεσμούς μας», όπως είναι οι επαγγελματικές εφημερίδες, τα περιοδικά, η μουσική και ο κινηματογράφος, ξεπερνιούνται τώρα «από μια χιονοστιβάδα ερασιτεχνικού, κομμένου και ραμμένου στα μέτρα του κάθε χρήστη και ελεύθερου για όλους περιεχομένου».

ΘΑ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ: Γιατί είναι κακό πράγμα αυτό; «Διότι», απαντά ο Κην, «εάν είμαστε όλοι ερασιτέχνες, τότε δεν υπάρχουν πλέον ειδικοί. Οταν ανώνυμοι μπλόγκερ και χρήστες βιντεοκαμερών και κινητών τηλεφώνων, μη έχοντας κανέναν περιορισμό που να προκύπτει από επαγγελματικά στάνταρ και κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας (σ.σ.: ασχέτως εάν αυτά, από σημερινούς επαγγελματίες πολλές φορές δεν τηρούνται), μπορούν να επηρεάσουν τον δημόσιο διάλογο και να κατευθύνουν την κοινή γνώμη, τότε η αλήθεια μετατρέπεται σε προϊόν το οποίο μπορεί να πουληθεί, να τυποποιηθεί και να ανακαλυφθεί ξανά. Εκεί λοιπόν όπου το Wikipedia συναντά το MySpace και αυτό το YouTube, η "δημοκρατικοποίηση" της πληροφορίας υπονομεύει, τελικά, την αλήθεια και υποβαθμίζει-εξευτελίζει την ειδικότητα, την εμπειρία και το ταλέντο».

ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ αυτήν τη ζοφερή, κατά την άποψή του, πραγματικότητα, ο Αντρου Κην βλέπει:* Το «κόβω και κολλώ» (cut and paste), που έχει γίνει παιχνιδάκι πια στο Διαδίκτυο, παράγει μια γενιά διανοητικά κλεπτομανών ανθρώπων.* Μια κουλτούρα, στην οποία η πνευματική περιουσία ανταλλάσσεται ελεύθερα, «κατεβάζεται» (downloaded) ελεύθερα, «πολτοποιείται» και διανέμεται ξανά ως προϊόν καινούργιο, απειλεί έναν θεσμό 200 ετών που θέλει τα πνευματικά δικαιώματα να προστατεύονται, και κλέβει από καλλιτέχνες, συγγραφείς, δημοσιογράφους, μουσικούς, εκδότες και παραγωγούς τους καρπούς της δημιουργικής τους εργασίας. (Σ.σ. Και εμείς οι δημοσιογράφοι, μη εξαιρουμένου και του υπογράφοντος, έχουμε πολλές φορές υποκλέψει πληροφορίες και απόψεις άλλων από το Ιντερνετ, λησμονώντας συχνά να αναφέρουμε την πηγή μας ή, όπως στην περίπτωση της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia, χωρίς να ελέγχουμε αν αυτές οι πληροφορίες είναι σωστές.)

ΚΑΠΟΤΕ, ο Αντρου Κην ήταν φανατικός οπαδός, «σχεδόν μουτζαχεντίν», της... θρησκείας του Ιντερνετ. Ονειρευόταν, λέει, να βάλει κι αυτός το χεράκι, τις γνώσεις και τον ενθουσιασμό του, για να κάνει τον κόσμο μας έναν «πιο μουσικό», όπως τονίζει, κόσμο. «Ηθελα να υπάρχει μουσική παντού όπου μπορούσε η ψηφιακή, ηλεκτρονική τεχνολογία να εισχωρήσει. Ν' ακούω όλα τα τραγούδια του Ντίλαν από το λάπτοπ μου. Να μπορώ να κατεβάσω όλα τα Βραδεμβούργια κοντσέρτα του Μπαχ στο κινητό μου τηλέφωνο». Το προχώρησε αρκετά αυτό το όνειρό του. «Σχεδόν έγινα πλούσιος», λέει. «Αλλά τώρα είμαι αποστάτης. Παρέδωσα την ταυτότητά μου που έγραφε: μέλος της Ψηφιακής Κουλτούρας. Γλίτωσα».

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ POST: Θα δούμε τι λέει ο Αντρου Κιν για τους «αόριστα πιθηκίζοντες στα μπλογκ»!

ΥΓ.: Το άρθρο δημοσιευτηκε στις 14.01.2009 στη στηλη «Το Αναγνωστικό της Τελευταίας Σελίδας» της «Ελευθεροτυπίας.

Η κρίση, το χάος, η έξοδος

Παλαιότερα, όταν κάτι στράβωνε στη κοινωνία μας, όταν δέν πηγαίναν καλά τα πράγματα και κάποια κρίση κτυπούσε τη πόρτα, υπ΄ρχαν οι πνευμαικοί μας άνθρωποι που έβγαιναν, έλεγαν δυο-τρείς μεστες κουβέντες, και αυτό ηταν: η περίσκεψη υπερίσχυε του παραλογισμού, του φανατισμού και όλων των αρρωστημένων «-ισμών».

Το ξέραμε ότι θα «εβγαιναν». Και τους περιμέναμε.

Θυμάμαι εκείνες τις μέρες που την Ελλάδα έπνιγε ο καταπράσινος, τότε, βόρβορος της «Αυριανής». Που έφτασε στο σημείο να σπιλώσει υπολύψεις, να «δολοφονήσει» ανθρωπους με τη λάσπη και τον κιτρινισμό της, να εκθρέψει μια καινούργια κάστα ανθρωπων διεφθρμένων, αγενών, άξεστων, που έβαλαν γερα το χέρι τους και στη σαβούρα που βιώνουμε σήμερα.

Τότε, λοιπόν, βγηκε ένας Χατζιδάκις, και με μιά μονο κουβέντα του αποκάλυψε πλήρως το προσωπείο του δηλητηριώδους εείνου φιδιού, και έκαναν όλοι μόκο.

Ο ίδιο έκαναν, σε άλλες περιπτώσεις ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Αναγνωστάκης, ο Πατρίκιος – αργότερα, και ως σημερα αραιά και που, ο Μίκης θεοδωράκης.

Τούτες τις μέρες τις αδέσποτες, η ψύχραιμη σκέψη φωτισμένων, γενναίων και καθαρων ανθρωπων, είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία. Τέτοιος, ηταν πάντα και ειναι ακόμα ο Λεωνίδας Κύρκος. Και το άρθρο του, που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2008 στην «Ελευθεροτυπία», ειναι από τα λίγα που βάζουν τα πράγματα στη θέση τους. Γιατί, μιλήσαμε και μιλάμε όλοι. Ειναι πολλύς ο θόρυβος, και λίγη η σκέψη. Περισσευει η κραυγή και το σύνθημα, καί λείπει ο τεκμηριωμένος λόγος και η λογική.

Το αναδημοσιεύω το άρθρο, προσυπογράφοντας κάθε του λέξη.


Η κρίση, το χάος, η έξοδος

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΥΡΚΟΥ

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο δύσκολη, που μέσα από μια σοβαρή κρίση γεννοβολάει κάτι καινούργιο. Κανείς δεν είναι έξω απ' αυτή την κρίση. Το ζήτημα δεν είναι να την περιγράψουμε απλώς, να την ξορκίσουμε ή να την εκμεταλλευτούμε μικροκομματικά. Το ζήτημα είναι να την κατανοήσουμε, να την αναλύσουμε και αναζητήσουμε διεξόδους ρεαλιστικές προς όφελος των πολλών, των εργαζομένων και συνολικά της πατρίδας μας.Το κείμενο είχε γραφεί πριν ξεσπάσουν τα γεγονότα στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις. Εκρινα αναγκαίο να περιλάβω μερικές σκέψεις.Με κατέχει, όπως όλους, μια ασυγκράτητη οργή και αγανάκτηση. Πρώτα για τον φόνο του νεαρού μαθητή, του Αλέξη, που βύθισε σε βαθύ πένθος ολόκληρη την Ελλάδα. Και στάθηκε η θρυαλλίδα μιας πρωτοφανέρωτης έκρηξης που κινητοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, με πρώτη τη νεολαία. Οι διαδηλώσεις, οι συγκεντρώσεις ήταν η αυθόρμητη απάντηση στο έγκλημα και ήταν μια υγιής, υγιέστατη αντίδραση της κοινωνίας που έδειξε πως ζει, πως υπάρχει. Ως εδώ. Από κει και ύστερα οι εμπρησμοί, οι καταστροφές, οι λεηλασίες ήταν μια οικτρή συνέχεια που μόνο προβοκάτορες, άθλια υποκείμενα, κινούμενα από σκοτεινές επιδιώξεις ορκισμένων εχθρών της Δημοκρατίας που έχουν σαν στόχο το ειρηνικό μαζικό κίνημα, μπορούσαν να το αποτολμήσουν. Οι τάχατες αντιεξουσιαστές, οι τάχατες αναρχικοί, οι κουκουλοφόροι, οι ποικιλώνυμοι δειλοί ταραχοποιοί και κάποιοι ανώριμοι νεαροί που κάνουν σύγχυση ανάμεσα στα επαναστατικά γεγονότα και σε ευκαιρίες για πλιάτσικο και κάποιοι άλλοι που αρέσκονται να παίζουν τους κλέφτες και αστυνόμους ήταν οι ήρωες αυτών των ταραχών που βύθισαν στην απόγνωση εκατοντάδες καταστηματάρχες και χιλιάδες εργαζομένους, που έχασαν τις δουλειές τους και το γλίσχρο μεροκάματο. Ολους αυτούς που τους κατηγορώ στο όνομα της ιστορίας του εργατικού κινήματος, τους ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ να επικαλούνται το όνομα της Αριστεράς. Δεν έχουν, ούτε μπορούσαν να έχουν καμία σχέση μαζί της. Και τους κατηγορώ ακόμα μία φορά σαν προβοκάτορες, εχθρούς της Δημοκρατίας. Και τους καλώ, αν έχουν κουκούτσι μυαλό και αίσθημα ευθύνης, να εγκαταλείψουν τις άθλιες μεθόδους τους και να εξαφανιστούν από τη δημόσια ζωή.Μας λένε, το φαινόμενο της κρίσης είναι παγκόσμιο. Ναι είναι! Αλλά αυτό ταυτόχρονα χρησιμοποιείται για να συγκαλύψει τις ελληνικές ιδιαιτερότητες, τις ευθύνες των ντόπιων που συμπορεύτηκαν χρόνια με τους μεγάλους, τους ξένους. Και τους ακολούθησαν στις συνταγές του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, στον ξέφρενο δρόμο της συμπίεσης των λαϊκών εισοδημάτων, της εξουδετέρωσης των κατακτήσεων των εργαζομένων, της συρρίκνωσης της ζήτησης, της υπερχρέωσης των νοικοκυριών, της εμφάνισης με απειλητικές διαστάσεις του φαινομένου της ανεργίας, της νέας φτώχιας, της διάλυσης του παραγωγικού ιστού, της συστηματικής επίθεσης κατά του κράτους πρόνοιας, με όλες τις οικτρές συνέπειες στην υποβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών, ιδιαίτερα υγείας - παιδείας. Σ' αυτά να προσθέσουμε την εκτίναξη της διαφθοράς, την επιδημία των σκανδάλων, την καταβύθιση των αρχουσών τάξεων σ' ένα βούρκο απίστευτου εγωισμού και ηθικής αμβλύτητας, που μετράται με την εξοργιστική απόσταση ανάμεσα στα εισοδήματα και τον τρόπο ζωής διαφορετικών ομάδων του πληθυσμού. Μια χαρακτηριστική εικόνα μάς προσφέρει το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, όπου παπάδες και πολιτικοί τους προστάτες συναγωνίζονταν σε μια ευρηματική επιχείρηση διαρπαγής και λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας υπό την ηγεσία ενός σατανικού ηγούμενου.Αυτή τη ζοφερή κατάσταση καλείται να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση της Ν.Δ. Ηρθε στην εξουσία με την υπόσχεση να εφαρμόσει πολιτική σεμνότητας και ταπεινότητας. Επέλεξε λάθος πεδίο αναμέτρησης. Γιατί οι δυνάμεις στο εσωτερικό της, που βιάζονταν όχι για την επανίδρυση του κράτους, αλλά για την ανακατάληψή του και την αδίστακτη νομή του, ήταν ασυγκράτητες. Και οι σεμνότυφες επαγγελίες παραβιάστηκαν γρήγορα. Τώρα πια έγινε φανερό ότι αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει το γρηγορότερο. Και ποιος θα έρθει στη θέση της;Κάποιοι στην Αριστερά προωθούν την ιδέα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς ή με κύριο πυρήνα την Αριστερά (ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ). Ευχολόγιο και άκρατος βολονταρισμός!Δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά για να 'ρθει. Και θα 'ρθει. Αν κερδίσουμε τον νου και την καρδιά του Λαού μ' ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς. Και συγκροτήσουμε για στήριξη τη μεγάλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που από χρόνια κηρύχνει η ανανεωτική Αριστερά, χωρίς δογματισμούς, αποκλεισμούς και χωρίς -σήμερα, θα έλεγα- περιττές ηθικολογίες.Το πρώτο βήμα που προτείνω είναι η συνάντηση των δύο μεγάλων ρευμάτων του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ. Οχι απλώς μια συνάντηση κορυφής, αλλά συνάντηση, συνεργασία, ώσμωση των δύο μεγάλων ρευμάτων με κοινή δράση, κοινές συζητήσεις, κοινές προγραμματικές κατευθύνσεις. Αυτό το τελευταίο θέλει ιδιαίτερη προσοχή. Οσο είναι απαραίτητο, όχι σαν φράσεις, αλλά ουσιαστικά, τόσο είναι παγιδευτικό γιατί κάποιοι το επικαλούνται σαν άλλοθι -ότι δηλαδή δεν είναι δυνατό να βρεθεί κοινή βάση για συμφωνία- για να μην προχωρήσει οποιαδήποτε διαδικασία για την εξεύρεση κοινής βάσης που παρά τις διαφορές είναι δυνατή αν υπάρξει ισχυρή βούληση γι' αυτό.Βλέποντας σε μεγάλους ορίζοντες, μπορούμε να πούμε ότι το ΠΑΣΟΚ μέσα και από την κρίση του ωρίμασε περισσότερο, κατανοεί πιο πολύ στη βάση του αλλά και στην ηγεσία του ότι η υπεροψία της εξουσίας, η αλαζονεία δεν του έκανε καθόλου καλό, δημιούργησε σκοτεινές περιοχές στη διακυβέρνησή του, που προκαλούν δυσπιστία απέναντι σε θετικές του διακηρύξεις. Πρέπει να πούμε ότι και ο δικός μας καταγγελτικός λόγος και η υπερφίαλη διεκδίκηση, ότι εμείς έχουμε σε όλα δίκιο, δημιουργούν εύλογες απώσεις και από την άλλη πλευρά. Για να 'μαστε ρεαλιστές, δυσκολίες και διαφορές υπάρχουν και θα υπάρξουν. Παρ' όλα αυτά πρέπει να καταβληθούν έντιμες και φωτισμένες προσπάθειες να προσεγγίσουν τα δύο μεγάλα δημοκρατικά ρεύματα ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ(ΣΥΡΙΖΑ) για να ασφαλίσουν την έφοδο προς τη Δημοκρατική Αναγέννηση και τον δημοκρατικό σοσιαλισμό που έχει ανάγκη ο τόπος. Σ' αυτή την κατεύθυνση πρέπει να αναλάβουμε προσπάθειες για μιαν ευρύτερη συνάντηση με το ρεύμα της Σοσιαλδημοκρατίας, τώρα που ο νεοφιλελευθερισμός χρεοκόπησε και χρεώθηκε την ευθύνη για τη σημερινή παγκόσμια κρίση. Η παρουσία του Γ. Παπανδρέου ως προέδρου της Σ.Δ. Διεθνούς αποτελεί θετική συγκυρία. Χρειάζεται κι εδώ να απαλλαγούμε από τους σεκταρισμούς μας και να καταλάβουμε σε βάθος το μήνυμα ότι μπήκαμε σε νέα εποχή και ότι η Ιστορία αλλάζει σελίδα. *

Μια τολμηρή διαφημιστική καμπάνια

ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ της ενασχόλησής μας με τα τροχαία ατυχήματα, στα οποία η χωρα μας δυστυχως είναι από τις πρώτες, θα δούμε σήμερα πως, σε μία χώρα, συγκεκριμένα στη Λετονία, μιά δημιουργική, τολμηρή αλλά και αρκετά αμεφιλεγόμενη διαφημιστική εκστρατεία κατάφερε, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, να πετύχει αυτό που όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να γίνει, αλλά και όλοι ξέρουν πόσο δύσκολο είναι: Νά αλλάξουμε νοοτροπία. Ή, πιο ωμά ακόμα: Νά αλλάξουμε μυαλά!
Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ εταιρεία Mooz!, έπεισε με την δική της τολμηρή προσέγγιση στο θέμα των τροχαίων, την κυβέρνηση, να της αναθέσει τη συγκεκεριμένη καμπάνια. Βασικός «στόχος», ήταν οι οδηγοί, κυρίως άνδρες, ηλικίας 20-35 ετών, που ανήκουν, σύμφωνα με έρευνες, στην ομάδα «άμεσου κινδύνου», με τις υπερβολικές ταχύτητες που αναπτύσσουν, την επιθετική συμπεριφορά που αναπτύσσουν στο οδήγημα, και την αλαζονεία που έχουν για τις ικανότητές τους, αφού τα περισσότερα θανατηφόρα τροχαία προκαλούνται με ευθύνη ανθρωπων που πίστευαν ότι είναι οι καλύτεροι οδηγοί στον κόσμο, εννοώντας με αυτό, ότι ήταν ... περίπου Σούμαχερ.
Η ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ που βγηκε τελικά, και που προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, δεν ηταν από αυτές τις «διδασκαλικού τύπου», όπου πάντα κάποιος σου κουνάει επιδεικτικά το δαχτυλο και σου λέει «μή τρέχεις». Η Mooz!, εκτός από την υπερβολική ταχύτητα, επικέντρωσε την προσοχή της και σε ένα άλλο θέμα: την σοβαρή έλλειψη οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Και τί έκανε, λοιπόν; Αντί κάποιου ενημερωτικού εντύπου, δημιουργήθηκε ένα Πιστοποιητικό Δωρεάς Οργάνων το οποίο λάμβαναν οι οδηγοί κατευθείαν από την αστυνομία.
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, όσοι υπερέβαιναν το όριο ταχύτητας (και κανονικά θα έπρεπε να λάβουν κλήση), αναγκάζονταν από την αστυνομία να υπογράψουν το πιστοποιητικό με το οποίο δήλωναν διατεθειμένοι να γίνουν δωρητές οργάνων! Το αποτέλεσμα ήταν ο αριθμός των θυμάτων από τροχαία, μέσα σε έναν χρόνο, να μειωθεί κατά 29%, και ταυτόχρονα να σημειωθεί και σημαντική αύξηση, κατα 39% στην, έστω και δι’ αυτού του τρόπου, δωρεά οργάνων. Μπορεί, λοιπόν, οι οδηγοί να μην θυμόνταν ένα οποιοδήποτε διαφημιστικό, όμως δεν θα μπορούσαν να ξεχάσουν ποτέ την ημέρα που, άθελά τους, έγιναν δωρητές οργάνων...

Το Συμβόλαιο

Η ΗΜΕΡΑ εκείνη, είναι όταν, έπειτα από κάποια σοβαρή παράβασή τους, υποχρεούνται να υπογράψουν το παρακάτω Πιστοποιητικό Δωρητή Οργάνων:
«Υπάρχουν άνθρωποι που θα έδιναν τα πάντα για να βρίσκονται στη θέση σου, και εάν βρίσκονταν, δεν θα έπαιζαν ποτέ με τη ζωή τους. ΣΚΕΨΟΥ!Εγώ ο/η , ____ _____. Εφόσον έχω την τάση να υπερβαίνω το όριο ταχύτητας στο δρόμο και/ή να οδηγώ επιθετικά, με το παρόν δηλώνω ότι η ζωή μου δεν είναι πρώτης προτεραιότητας για μένα και ευχαρίστως θα την αποχωριζόμουν. Έχοντας σώας τας φρένας, κατανοώ ότι αργά ή γρήγορα θα εμπλακώ σε ατύχημα και αφού αυτό συμβεί, αφήνω την καρδιά μου, τα νεφρά μου και όποια άλλα όργανα του σώματός μου δεν καταστραφούν από το ατύχημα, σε εκείνους που τα χρειάζονται πραγματικά.
Επίσης, ζητώ εκ των προτέρων να με συγχωρέσουν οι άνθρωποι και τα αγαπημένα πρόσωπα εκείνων για τους οποίους είμαι εγώ υπεύθυνος για το θάνατο ή την αναπηρία, εξαιτίας ατυχήματος.__, _______, 200_.Υπογραφή __________.»

Η Μεγάλη Συμφιλιωση

Ολα έχουν ειπωθεί ξανά. Οι διαπιστωσεις είναι γνωστές. Κανείς δεν λέει ανοικτά τί πρέπει να γίνει.
Η αρρώστεια της ομάδας δεν αποδεικνύεται τρανότερα από εκείνο το πανό που αναρτηθηκε χθές, Σάββατο, στο ΟΑΚΑ, κατα τον αγωνα της ομάδας μας με τον Πανσερραϊκό, και που, τη στιγμή που η ομάδα για μία ακόμη φορά (όχι μόνο φέτος, αλλά τα τελευταία 5-6 χρόνια) σερνότανε, έγραφε «Γηπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια». Εδω ο κόσμος καίγεται, και ξέρετε το υπόλοιπο...
Ενα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ΑΕΚ, άν όχι ΤΟ πρόβλημα, είναι οι ίδιοι οι οπαδοί της. Ή μάλλον εκείνη η μερίδα των οπαδών, που χρόνια τώρα, έχει «αναλάβει», ετσιθελικά την «διοίκησή» της.
Ο Νικολαίδης ήταν σαρξ εκ της σαρκός αυτής «κλίκας». Παράγωγό της. Ανδρωθηκε σ’ αυτήν. Αναδείχτηκε από αυτήν. Λατρεύτηκε. Και, φυσικά, γκρεμίστηκε.
Τους προέδρους, προπονητές και παίκτες μπορουμε να τους αλλάζουμε. Τους οπαδούς, όχι τόσο εύκολα.
Η ανασυγκρότηση της ΑΕΚ πρέπει να αρχίσει άμεσα, και να αρχίσει από αυτούς. Οχι «διώχνοντάς» τους. Αλλά, δημιουργώντας μιά ομάδα που, στο ήθος της κυρίως, αλλά και στο παιχνίδι της στη συνέχεια, εύχομαι, ή θα τους κάνει να γίνουν «άλλοι άνθρωποι» και να ενσωματωθούν σ’ αυτό το «νέο ήθος», ή τα τους αναγκάσει να «φυγουν» μόνοι τους ως ξένα σώματα.
Η πρώτη κίνηση που – το πιστεύω ακράδαντα – θα αποβάλει από την ομάδα όλα τα χρόνια, άρρωστα συμπτώματά της, είναι «η μεγάλη συμφιλίωση Μπάγεβιτς και οπαδών». Οποιος παράγοντας την πετύχει αυτήν (και εδώ, ο Νικολαίδης έχασε μεγάλη ευκαιρία, αλλά ηταν κολλημένος δυστυχώς στις εμμονές του), θα πετύχει και την ναγέννηση της ομάδας.
Σ’ αυτήν την συμφιλίωση πρωτεύοντα ρόλο πρέπει να παίξει και ο ίδιος ο πρωην προπονητής της ομάδας. Οπως και οι οπαδοί, πρέπει να αφήσει στήν άκρη τις όποιες κακές στιγμές έζησε (και υπηρξαν πολλές), και με ειλικιρνή διάθεση συγχώρεσης και μετανοίας, να μπεί μπροστάρης, μαζί με τους οπαδούς, στην δημιουργία μιας νέας ομάδας. Αυτή, είναι η μόνη εφικτή «επιστροφή στη Φιλαδέλφεια». Στο πνεύμα, και στο απαράμιλλο κλίμα εκείνης της χρυσή δεκαετίας που πηγαιναμε στο γηπεδο αισθανόμενοι πως όλοι ηταν «οικογένειά μας», που απολαμβάναμε μια ΑΕΚ να παίζει εξαιρετικό ποδόσφαιρο, να χαιρόμαστε που βλέπαμε και οπαδούς άλλων ομάδων στις κερκίδες μας, που έρχονταν και αυτοί για να δούνε μπάλλα, και βεβαίως, που παίρναμε και πρωταθλήματα, άξια και καθαρά.
Δεν ξέρω εάν ο Μπάγεβιτς θα επανέλθει ως προπονητής ή με άλλον ρόλο. Μπορεί και να μήν αναλάβει και κανένα πόστο. Αλλά, αυτή η συμφιλίωση πρέπει να γίνει. Ο Μπαγεβιτς, και κατ’ επέκταση και άλλοι λαμπροί παλαίμαχοί μας παίκτες, πρέπει να ξανάρθουν κοντά στην ομάδα.
Μιά ομάδα που, τα τελευταία χρόνια, αποκόπηκε από το παρελθόν της. Γι’ αυτό κατάντησε εδω που ειναι. Ολοι οι άλλοι λόγοι ειναι δευτερεύοντες.
Αυτό το «νέο κλίμα», που τάχα ήρθε, καταργώντας, όχι μόνο τα αποστήματα του παρελθόντος (και αυτό, ασφαλώς, έπρεπε νά γίνει), αλλά μαζί με αυτά και τα διαμάντια και μαργαρητάρια της, την ίδια της την Ιστορία, ηταν η ταφόπλακα της ομάδας. Την τσάκισε. Την κόντυνε. Την έκανε μικρή. Την έκανε ΑΕΚάκι, χωρίς την τρυφερή της διάσταση!
Ποιός ξεχνά τη σκηνή, στον τελικό, πέρυσι, του Τσαμπιονς Λίγκ στη Μόσχα, που η Μάντσεστερ κέρδισε την Τσέλσι, και στην τελετή απονομής του Κυπέλλου, πρωτος-πρωτος, μπροστά-μπροστά, ηταν ο Μπόμπι Τσάρλτον, δηλαδή ένα κομμάτι από την Ιστορία της Γιουνάιτεντ.
Εμείς, όλα αυτά τα χρόνια (και δεν αναφέρομαι και στα προηγούμενο, όπου απλώς κυριαρχούσε το σκότος) που υποτίθεται φέραμε το καινούργιο, δεν φέραμε τίποτ’ άλλο από στρατιές σεκιουριτάδων στα επίσημα, και ένα πνεύμα «μαζορέτας» στις εξέδρες, πάνω τα χεράκια, κάτω τα χεράκια, και ζουμτριαλαλαλόμ!
Δεν ειναι αυτή η ΑΕΚ. Δεν μπορεί να είναι αυτή η ΑΕΚ.
Τι γίνεται τωρα, λοιπόν;
Εχουμε διοίκηση, κατ’ αρχάς, και φαίνεται πως οι άνθρωποι έχουν τήν διάθεση και τον πόθο να αλλάξουν πράγματα. Πρέπει να στηριχθούν και να βοηθηθούν. Πρέπει να βρεθεί, ως μπροστάρης, ό άνθρωπος εκείνος που θα εμπνευσει όσους θα συμμετάσχουν στο «νεο ξεκίνημα». Που θα ενώνει, αλλά και που δεν θα διστάσει να συγκρουστει κιόλας. Που να έχει το όραμα δημιουργίας μιας μεγάλης και σοβαρής ομάδας.
Επαναλαμβάνω: Το ξεκίνημα πρέπει να γίνει με «την μεγάλη συμφιλίωση», και πρέπει να συνδυαστεί με ενέργειες που θα κάνουν το αρρωστημένο εκείνο κομμάτι των οπαδών μας να καταλάβει ότι εάν δεν θέλει και δεν μπορεί να ενταχθεί στη λογική μιας καινούργιας εποχής, όπου στην εξέδρα θα κυριαρχεί μία άλλη ηθική, και δεν θα υπάρχει ουτε ένα συνθημα εναντίον της μάνας κανενός, δεν θα έχει άλλη επιλογή από το νά κάτσει στην άκρη.