Sunday, October 29, 2006

Η "Σωτηρία" της αθλιότητας!...


Πριν από 6 χρόνια περίπου, μια θεία μου εισήχθη εσπευσμένα στον «Ευαγγελισμό» με σοβαρότατο εγκεφαλικό. Επί ώρες, την είχαν σ’ ένα ράντζο, στον διάδρομο, να παλεύει μόνη για τη ζωή της. Σε θάλαμο μπήκε την επόμενη μέρα, το μεσημέρι. Σχεδόν 24 ώρες μετά. Το βράδυ, κατόπιν υπόδειξης των ίδιων του ανθρώπων του νοσοκομείου, φέραμε «αποκλειστική» - τουλάχιστον να μην πέσει από το ράντζο η γυναίκα.
Εξαιτίας της ελλιπούς ιατρικής φροντίδας που έλαβε, καθώς και της μετά από 5 μέρες επίσκεψης ενός φυσιοθεραπευτή που μας πρότεινε να τον δούμε στο ιατρείο του, η θεία έχασε τις πρώτες πολύτιμες ημέρες και έχει μείνει με το μισό σώμα της παράλυτο.
Πριν από 2,5 χρόνια, ημέρες Ολυμπιακών Αγώνων, εισήχθη στον Ερυθρό Σταυρό – αυτός εφημέρευε – με οξύ κυκλοφοριακό πρόβλημα. Η διάγνωση έγινε πάλι στον διάδρομο, και μάλιστα ήταν στο «τσακ» να την βάλουν στο χειρουργείο για να της κόψουν το πόδι. Ευτυχώς, με τις ηρωικές προσπάθειες των ιατρών εκεί αλλά και την δική της, ακόμα, θέληση να ζήσει, το ξεπέρασε και αυτό. Τα βράδια, ώσπου να βγει από το νοσοκομείο, πάλι αναγκαστήκαμε να πάρουμε πήραμε «αποκλειστικές», γιατί έτσι γίνεται στα ελληνικά νοσοκομεία.
Τον περασμένο Μάιο, αν θυμάμαι καλά, η θεία μεταφέρθηκε εσπευσμένα με ασθενοφόρο στο «Σωτηρία», με πρόβλημα στη καρδιά και με πίεση στα ύψη. Πέρασε και εκεί, μαζί με δεκάδες άλλους ασθενείς, το καθιερωμένο 12-24ωρο στα ράντζα, που με τόση χαριτωμένη χαζομάρα όλοι οι μέχρι τώρα υπουργοί Υγείας είπαν πως θα εξαφανίσουν.
Νόμιζα πως μετά από τόσα χρόνια, κάτι θα άλλαζε. Δεν ξέρω αν έγιναν καλύτερα νοσοκομεία ο «Ευαγγελισμός» η ο «Ερυθρός», αλλά χειρότερο από το «Σωτηρία» δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου.
Δεν βρήκα κατσαρίδες, ούτε και φαγητά ληγμένα – αυτό είναι άλλου δημοσιογράφου ειδικότητα. Βρήκα όμως ένα κτίριο (εκείνο της καρδιολογικής κλινικής) ξεχαρβαλωμένο σε τέτοιο βαθμό που αν το έβρισκε μπροστά του ένας άστεγος και επί χρόνια περιπλανώμενος άνθρωπος, πεινασμένος, απελπισμένος, διαλυμένος και βρώμικος, θα το’βαζε στα πόδια χωρίς δεύτερη σκέψη.
Όταν, επιτέλους, μπήκε η θεία σε θάλαμο (αφού προηγήθηκε η είσοδός της σε άλλον, αλλά μόλις τακτοποιήθηκε στο κρεβάτι της, της είπαν συγγνώμη, αλλά έχουμε έκτακτο περιστατικό και πρέπει να σας ξαναπάμε στον διάδρομο – και την πήγαν!), μας είπαν και πάλι ότι την νύχτα πρέπει να φέρουμε «αποκλειστική», διότι το υπάρχον περιστατικό δεν μπορεί να φροντίζει όλους τους ασθενείς.
Η νοσοκόμα υπηρεσίας μου έδωσε ένα έγγραφο για να συμπληρώσω τα στοιχεία μου. Έγγραφο, με επικεφαλίδα το όνομα του νοσοκομείου. Επισήμως, δηλαδή. Μου είπε, επίσης, και την νέα ταρίφα: 62 ευρω από τις 11 το βράδυ ως τις 6 το πρωί.
Σημείωσα το όνομα της κοπέλας και την πήρα τηλέφωνο από μια συσκευή που υπάρχει στον διάδρομο, ειδικά για να κλείνεις αποκλειστικές. Μου είπε η κοπέλα να κοιτάξω δίπλα μου στον τοίχο μια κάρτα που έγραφε ότι ενοικιάζονται πολυθρόνες αποκλειστικά για αποκλειστικές!
«Θα μου πάρετε και μια τέτοια», λέει, «γιατί εγώ στις παλιοκαρέκλες του νοσοκομείου δεν κάθομαι». Δίκιο είχε, μεταξύ μας. Και 20 χρονών παιδί αν είσαι, με το που θα καθίσεις σ’ εκείνες τις καρέκλες 1-2 ώρες, σχόλασε η σπονδυλική σου στήλη.
Και πόσο έχει, παρακαλώ, αυτή η πολυθρόνα; Τριάντα ευρώ την νύχτα! Αρα, σύνολο: περίπου 100 ευρω, γαμώ την δωρεάν σας υγεία, γαμώ,…, και τότε, πραγματικά, πήρα φόρα και δεν σταμάταγα με τίποτα:
Δεν ντρέπεστε, ρε κομπογιαννίτες! Είναι δυνατόν να κοροϊδεύετε τόσο ξεδιάντροπα τον κοσμάκη; Και καλά η θεία, έχει κάποια λεφτά, της κλείσαμε την αποκλειστική, της πήραμε και την πολυθρόνα. Τους άλλους τους ρωτήσατε; Περάσατε ποτέ, νύχτα, από έναν τέτοιο θάλαμο, να δείτε πως περνάνε οι … ψηφοφόροι σας;
Το μεγάλο βάρος, το σηκώνουν οι συγγενείς. Αυτοί σας σώζουν, παλιάνθρωποι! Γιατί αν δεν ήταν αυτοί, να κάνουν και τις νοσοκόμες, και τις καθαρίστριες, πολλές φορές και τους τραυματιοφορείς και τους γιατρούς, έστω και ετοιμοθάνατοι θα ξεσηκώνονταν οι άνθρωποι και δεν θάχατε χώρα να κρυφθείτε.
Σκεφθήκατε, όμως, ποτέ εκείνους που δεν έχουν ούτε δεκάρα να δώσουν; Σκεφθήκατε ποτέ πόση πίεση υφίσταται το ελλιπές προσωπικό που έχετε, και αναγκάζεται πολλές φορές, παρά την θέλησή του ασφαλώς, να μιλάει άσχημα σε ασθενείς, η και να τους παραμελεί εντελώς; Πως μπορείτε να αντικρίζετε αυτούς τους ανθρώπους, όταν έχετε στραπατσάρει τόσο πολύ και τόσο βίαια την προσωπικότητά τους;
Κουράστηκα να ακούω τον γνώριμο αντίλογο: ναι, αλλά τα κρατικά μας νοσοκομεία έχουν τους καλύτερους γιατρούς και τα καλύτερα μηχανήματα, και, και, και….
Ωραία! Γιατί δεν πάτε, κομπογιαννίτες του κερατά, να το πείτε αυτό στην θεία; Την ώρα, μάλιστα, που είναι στον διάδρομο, στο ράντζο, που τάχει κάνει πάνω της, που φωνάζει νοσοκόμα, και που εκείνη της απαντά «δεν είναι δική μου δουλειά, να ξεσκατίζω γριές».
Η γυναίκα είναι ήδη νεκρή προτού φτάσει στα χέρια των φοβερών σας γιατρών η των καταπληκτικών σας μηχανημάτων. Ψυχικά, την έχετε σκοτώσατε κιόλας εσείς, που δεν έχετε επί τόσα χρόνια καταφέρει να κάνετε το εξής πολύ απλό πράγμα – που γίνεται σε κάθε νοσοκομείο κάθε άλλης ευρωπαϊκής χώρας: τον ασθενή να αισθανθεί ότι θα τον προσέξουν και ότι θα τον σεβαστούν.
Βαρέθηκα να ακούω το «ναι μεν, αλλά». Είναι το ίδιο παραμύθι που σερβίρει η Ολυμπιακή όταν θέλει να δικαιολογήσει το κακό σερβις, η τις καθυστερήσεις, η τα σκισμένα καθίσματα. «ναι, αλλά έχουμε την καλύτερη ασφάλεια».
Και σου το λένε αυτό λες και σου κάνουν χάρη. Ο,τι, δηλαδή, κοίταξε να δεις, κάτσε εκεί στο ράντζο, φέρε την αποκλειστική σου και σιώπα, άντεξε όλες τις προσβολές και τις ταπεινώσεις, αλλά οι γιατροί μας είναι σπουδαίοι.
Χέστηκα! Και χεσμένος όπως είμαι, δεν μπορώ να σκεφτώ τον καλό γιατρό η τον προηγμένο μαγνητικό σας τομογράφο. Ένα χάδι ζητώ, ρε γαμώτο. Μια φωνούλα που θα μου πει «μην ανησυχείς, θα γίνεις καλά». Ένα κρεβάτι απλό και καθαρό να γείρω το άρρωστό μου κορμί. Και μια βεβαιότητα ότι βρίσκομαι σε καλά χέρια.
Ένας και μόνο άθλιος θάλαμος, ενός και μόνο κρατικού νοσοκομείου, είναι αρκετός για να δικαιολογήσει την πλήρη αποτυχία του συστήματος πολιτικής διαχείρισης της κοινωνικής φροντίδας των απλών ανθρώπων.
«Η καθημερινότητα του πολίτη» είναι φέιγ-βολάν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, και την βλέπουμε να διαφημίζεται μέσω ενός χαρωπού πολιτικού που θα επισκεφθεί μια λαϊκή αγορά και θα ποζάρει στον τηλεοπτικό φακό κρατώντας ένας ολόφρεσκο, μεγάλο αγγούρι, με το συμπάθειο!.
Εάν πάλι, τύχει να επισκεφθεί κάποιο νοσοκομείο, αποκλείεται να το κάνει εάν δεν έχει προηγηθεί γενική επιστράτευση για τον καθαρισμό του και για την μετατροπή του, για μια μέρα έστω, σε Μέγιο η Κρόμγουελ.
Κατά την ημέρα μιας τέτοιας υπουργικής επίσκεψης, αποκλείεται να δείτε ποτέ στον διάδρομο του Ευαγγελισμου την θεια μου, η στον θάλαμο του Σωτηρία την κυρία Περσεφόνη, που και αυτή τάκανε πάνω της και έτρεχε η μικρή της η εγγονούλα να τα καθαρίσει, και όλοι βγήκαμε από τον θάλαμο επί ώρες, γιατί δεν την άντεχες την μπόχα, και όταν πήγαμε σπίτι μας το βράδυ, χωθήκαμε αμέσως κάτω από καυτό νερό στο ντους, να φύγουν από πάνω μας όλα τα μικρόβια που νομίζαμε πως είχαμε συλλέξει από τη βρώμα.
Εσείς, ευτράπελα προσωπάκια της πολιτικής μας πασαρέλας, αποκλείεται να τα πετύχετε όλα αυτά – την έχετε τακτοποιήσει την μπάντα σας. Εγώ, που ως δημοσιογράφος θα μπορούσα να γευόμουν και μια πιο καλή αντιμετώπιση, τα πέτυχα τρεις φορές στα τρία. Λέτε νάμαι απλώς γκαντέμης, γαμώ την ατυχία μου;


ΥΓ 1: Συγγνώμη για τη γλώσσα. Δεν συνηθίζω να εκφράζομαι έτσι. Παρά μόνο όταν κοντεύω να χάσω δικό μου άνθρωπο σε ελληνικό νοσοκομείο.

ΥΓ2: Η φωτογραφία είναι από νοσοκομείο στην Ινδονησία. Μακάρι ναταν έτσι το «Σωτηρία»!

26 Comments:

Blogger Anastasia said...

Είναι μια θλιβερή πραγματικότητα αυτή που μας κάνει όλους υπεύθυνους.. σαφώς η πολιτεία φέρει ευθύνη αλλά και οι εμείς ως πολίτες που ξεχνάμε και συγχωρούμε για να μη πω ότι πιανόμαστε κορόιδα τη στιγμή της ψήφου.. ο έλληνας παλεύει και τις αντιξόοτητες του αρέσει να τις αντιμετωπίζει, κάποια πράγματα είναι πέρα για πέρα μη αποδεκτά όμως.

8:42 PM  
Blogger Αταίριαστος said...

Ας φροντίσετε εσείς η κάποιος άλλος να πάει αυτό το κειμενάκι και στον υπουργό Υγείας

10:27 PM  
Anonymous Anonymous said...

Και, σε αυτή την φρικώδη κατάσταση που περιγράφετε και που όλοι, άλλος λίγο κι άλλος πολύ, έχουμε ζήσει, ας προσθέσουμε, για να γίνει το μείγμα ακόμη πιο αηδιαστικό, α/ τα φακελάκια και β/ τις κορώνες ικανοποίησης του εκάστοτε υπουργού, ο οποίος μας διαβεβαιώνει ότι, επιτέλους, το ΕΣΥ πάει μια χαρά ...

Τόσο καλά, που οι επενδύσεις στο χώρο της ιδιωτικής υγείας θεριεύουν (αχ, πόσο οι κλινικάρχες ευγνωμονούν τη δημόσια υγεία, τι πελατεία εξασφαλίζουν τόσο άκοπα).

Το ίδιο που συμβαίνει και με τη δημόσια παιδεία: Πάει τόσο καλά, που κάθε δυο μέτρα έχει ανοίξει κι ένα ιδιωτικό εκπαιδευτήριο (κάθε μορφής). Κι ο κοσμάκης προσπαθεί να εξοικονομήσει και την τελευταία του δραχμούλα για να στείλει εκεί τα παιδιά του. Μα, με τόσο καλά δημόσια σχολεία, γιατί να συμβαίνει αυτό, τι μαζοχισμός Θεέ μου ...

7:37 AM  
Anonymous Nadia said...

πάντα μου δίνεται η αίσθηση πως μιλάει κανείς "επί ματαίω" σε τέτοιες περιπτώσεις..... εγώ αυτό που αναζητώ είναι προτεινόμενους τρόπους αντίδρασης... δυναμικούς και αποτελεσματικούς.

11:35 AM  
Blogger Rodia said...

Πριν μερικά χρόνια αντιμετώπισα τα ίδια και χειρότερα. Κι όταν γύριζα σπίτι τις νύχτες, ήθελα να καθαρίσω την από μέσα βρωμιά που με πλημμύριζε και μετά μπορούσα πια να ξαπλώσω στη μπανιέρα. Ετσι ξεκίνησα (ξανά) να ζωγραφίζω. Ερριχνα τα τελάρα στο πάτωμα για να βγει η βρωμιά και η αηδία που είχε ποτίσει τη ψυχή μου και ζωγράφιζα σα μανιακή. Η πλάκα είναι ότι όλα αυτά τα έργα αποπνέουν μια υπέρμετρη αίσθηση χαράς και αισιοδοξίας!

ΚΟΥΡΑΓΙΟ!!! :-)

12:20 PM  
Anonymous Maro said...

Την προηγούμενη νύχτα του θανάτου του πατέρα μου (μετά από μακροχρόνια αρρώστια) είχαμε την " εξαιρετική τύχη" να τον πάμε στον Ευαγγελισμό. Ενα μόνο θα σας πω, του έκαναν ετοιμοθάνατου ανθρώπου τρεις φορές αξονική τομογραφία, γιατι τα καταπληκτικά τους μηχανήματα την έβγαζαν θολή. Ηταν 30/10/2000. Τι μου θυμίσατε!!!

12:57 PM  
Blogger dem said...

Eυγε!

Τα γραφετε ομως αυτα ετσι σταρατα και με την ιδια γλωσσα και στην εφημεριδα σας;

5:04 PM  
Blogger christos michaelides said...

Dem

Τα γραφω. Αλλα όχι έτσι. Αυτη ειναι άλλωστε και η γοητεία των blogs, έτσι δεν ειναι;

Φαντάζομαι όμως, πως η απορία σου θα είναι απλώς διευκρινιστική, και όχι ουσίας, ε;

Χρηστος

5:55 PM  
Anonymous Anonymous said...

Φρίκη. Μερικές φορές αναρωτιέμαι, μήπως είναι λάθος να αφήνουμε τη διαχείριση υψίστων αγαθών όπως υγεία και παιδεία στα χέρια ενός αναποτελεσματικού και δυσλειτουργικού μηχανισμού όπως είναι το κράτος?

6:09 PM  
Anonymous Anonymous said...

Όπως όταν λες ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί τίποτα, σου απαντάνε ότι ναι αλλά έχουμε ήλιο και θάλασσα και όλοι οι κουτόφραγκοι μας ζηλεύουν.
Λες και όταν πέφτεις στην λακούβα της Αθηνών-Λαμίας σκέφτεσαι τις Κουκουναριές...

9:10 AM  
Anonymous dimitris nikolsky said...

Άψογο κείμενο. Μεταφορά μιας πραγματικότητας που όλοι λίγο πολύ την έχουμε ζήσει. Σε ένα κείμενο χωρέσατε την εικόνα των ελληνικών νοσοκομείων που άλλοι δημοσιογραφίσκοι σπαταλούν ώρες τηλεοπτικών εκπομπών με μηδενικό αποτέλεσμα.

Μαζί σας υπογράφω τον θυμό στη γλώσσα σας...και λίγα λέτε.

7:48 PM  
Blogger Toninov said...

Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν αλλά θέλω να πιστεύω ότι πάντα υπάρχει "φως". Η αναφορά που κάνατε και οι αναφορές τέτοιων περιστατικών είναι το πρώτο βήμα αλλά με προβληματίζει το γεγονός του τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για να αλλάξουμε κάτι.Και το λέω αυτό γιατί έχω συλλάβει πολλές φορές τον εαυτό μου να κάνει κριτική στα κακώς κείμενα αλλά αυτό μου φαντάζει το εύκολο της υπόθεσης και με στενοχωρεί. Αυτό που λέω βέβαια δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με το περιστατικό που αναφέρετε στο οποίο προφανώς δεν θα μπορουσατε να κάνετε τίποτα άλλο από αυτό που κάνατε.

3:29 PM  
Blogger Jason said...

Η αλήθεια είναι, πάντως, κύριε Χρήστο, ότι τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει το ύφος και η θεματαλογογία σας στην εφημερίδα. Η στήλη σας διέπεται, βέβαια, από το ίδιο πνεύμα και τις ίδιες αξίες, απλώς περισσότερο διαβάζει κανείς για χώρες μακρινές και ουδέτερες, παρά για τη μίζερη ελληνική πραγματικότητα.

3:44 PM  
Blogger Alexandra said...

μόλις μου είπε ο jason οτι γράψατε κάτι παρόμοιο με τη δική μου φανταστική ιστορία (μόνο που η δική σας είναι πολύ περισσότερο σκληρή γιατί μερικές φορές η πραγματικότητα πονάει περισσότερο...)

4:07 PM  
Blogger heinz said...

Τώρα, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, υπάρχει κι η αντίθετη πλευρά.
Την έζησα πριν μερικές βδομάδες με τη μητέρα μου στο Αιγινήτειο.

Αυτό όμως είναι το χειρότερο. Το ότι δηλαδή, μπορεί να πέσεις σε καλό ή κακό πλαίσιο, μέρα, ίδρυμα, γιατρό, διοικητικό κλπ.

Σημαίνει ότι δεν υπάρχει ένα σύστημα που ορίζεται από ένα θεσμικό πλαίσιο. Είναι μια κατάσταση "όπως κάτσει".

10:59 AM  
Anonymous Ανδρέας said...

Ευτυχώς που μέχρι τώρα δεν είχα πολλά πάρε δωσε με νοσοκομεία! Ελπίζω να μη χρειστεί να πάω ποτέ για οποιονδήποτε λόγο....

11:59 AM  
Anonymous Anonymous said...

Ξαναγράφοντας τη Νοτιοαφρικάνικη Ιστορία: με αφορμή το θάνατο του P.W. Botha

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=597393


Με αφορμή το σημείωμα του Χ. Μιχαηλίδη για το θάνατο του P.W. Botha, εδώ:
http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=02.11.2006,id=32565084

12:28 AM  
Blogger christos michaelides said...

Λυπάμαι πολύ, αλλά σε τούτο το μικρό, προσωπικό μου χώρο, δεν απαντώ σε "ανώνυμους". Εδω, η γοητεία είναι ότι σιγά-σιγά γνωριζόμαστε. Οτι σίγουρα δεν κρυβόμαστε. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος γι' αυτό.

Ευχαριστω
Χ.Μ

2:34 PM  
Anonymous Anonymous said...

oxi anonymous, antonymous ;-)

12:14 AM  
Blogger Odysseas said...

" Κουράστηκα να ακούω τον γνώριμο αντίλογο: ναι, αλλά τα κρατικά μας νοσοκομεία έχουν τους καλύτερους γιατρούς και τα καλύτερα μηχανήματα, και, και, και…."

" Βαρέθηκα να ακούω το «ναι μεν, αλλά». Είναι το ίδιο παραμύθι που σερβίρει η Ολυμπιακή όταν θέλει να δικαιολογήσει το κακό σερβις, η τις καθυστερήσεις, η τα σκισμένα καθίσματα. «ναι, αλλά έχουμε την καλύτερη ασφάλεια»."

Και φυσικά εδώ να πούμε πως δεν έχουμε τους καλύτερους γιατρούς ούτε η Ολυμπιακή είναι η πιο ασφαλής εταιρεία. Και όπως είναι τα νοσοκομεία μας είναι και τα πανεπιστήμιά μας: άκουγα κι εγώ κάποτε το μύθο ότι το ΕΜΠ είναι ένα από τα 4-5 καλύτερα πολυτεχνεία στην Ευρώπη. Αλλά είναι πολύ πιο κάτω όπως διαπίστωσα όταν είδα τα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα πανεπιστήμια...

Το χειρότερο νομίζω είναι αυτό το "ναι μεν, αλλά". Είναι η δικαιολογία μας για όλα.

11:25 PM  
Blogger jazzmahal said...

Να προσθέσω μια προσωπική μαρτυρία μιας κωμικοτραγικής κατάστασης στο ΑΧΕΠΑ πριν πολλά χρόνια.
Είχε κάταγμα η μητέρα μου στο πόδι, την πήγαμε λοιπόν στο νοσοκομείο να βγάλει ακτίνες κι έρχεται μετά η νοσοκόμα και μας δίνει την ακτινογραφία.Εκεί που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε παρατηρεί η μητέρα μου πως κάτι δεν πήγαινε καλά στην ακτινογραφία. Η ακτινογραφία μιλούσε για κάταγμα ωλένης. Την ξανακοιτάει καλύτερα και διαπιστώνει πως της είχαν δώσει λάθος ακτινογραφία από κάποιον ατυχή που είχε σπάσει το χέρι του.
Και καλά κάποιος που γνωρίζει τη διαφορά ωλένης και περόνης, οι πλειοψηφία όμως του απλού κόσμου που μέσα στον πόνο του το μόνο που σκέφτεται είναι πως να φύγει από το νοσοκομείο έστω και κουτσαίνοντας και να αναρρώσει στο σπίτι του, τί γίνεται; Επιστρέφει άπρακτος με λάθος ακτινογραφία; Κι αν η λάθος διάγνωση απέβαινε μοιραία τότε τι θα λέγανε; Συγγνώμη χτύπησε ο δαίμων της ακτινογραφίας;

1:58 AM  
Blogger CAESAR said...

Η συγκρίσεις των διαφορετικών συστημάτων, εδώ ή EΔΩ. οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κάπου συμπίμπτουν!

8:32 PM  
Blogger dorakar said...

Είμαι φοιτήτρια στην Αθήνα από επαρχία και οι γονείς μου ερχόταν στην Αθήνα τα προηγούμενα χρόνια για γιατρούς και νοσοκομεία..τη σιχαινόταν!
Οταν σε βόλτα τους είπα πως δεξιά μας ήταν το Λαικό ξενέρωσαν και μόνο που το άκουσαν.Εκεί είχε πάθει εγκεφαλικό η γιαγιά μου μετά από απίστευτη ταλαιπωρία γιατί οι δικοί μου δεν αντιλήφθηκαν εγκαίρως πως έπρεπε να προηγηθεί φακελάκι για να χειρουργηθεί!

Λατρεύω τον τρόπο που γράφετε και με αυτό τον τρόπο ακόμη περισσότερο!

8:42 PM  
Blogger Eleni63 said...

Tαυτιζόμαστε απολύτως!!

8:15 PM  
Anonymous Νάσος said...

ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ!!ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ ΜΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΜΕ ΤΥΧΑΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΕ ΤΑΞΙ ΛΕΟΦΩΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΡΕΝΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑ ΟΛΟΙ ΒΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ...ΚΙΟΜΩΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΡΑΞΗ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ..ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΠΑΛΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΕΙ...ΜΙΑ ΩΡΑΙΟΤΑΤΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ ΟΛΟΥΣ!!!

4:01 PM  
Blogger Sakis said...

συγχαρητήρια Κε Μιχαηλίδη.
Είμαι Φαρμακοποιός και Αμεα. οπως καταλαβαίνετε και από τις δύο πλευρές είχα και έχω άμεση επαφή με ττο σύστημα που λέγεται Υγεία. Συγκυριακά και μέλη της οικογένειας μου είχαν και έχουν κατα καιρούς επαφή με δημόσια Νοσοκομεία. Είχαμε όμως και με Κρατικά Νοσοκομεία Εξωτερικού. Τα λέτε λοιπόν πολύ καλά .Χειροκροτώ και εγώ μαζί με τους άλλους.
Οι γραφιάδες τη εξουσίας έχουν απλά ένα πολύ βασικό πρόβλημα. Δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα!! Εχω ξαναπεί ότι δεν είναι ντροπή να μιμηθείς ένα σύστημα που άλλοι έχουν πετύχει. Δεν είναι ανάγκη να προσπαθούμε πάντα να ξεπεράσουμε τους πρώτους.
Αν η Ελλάδα μπορούσε να μιμηθεί με επιτυχία τα μισά από αυτά που έχουν κάνει άλλοι, η κυβέρνηση αυτή που θα το κατόρθωνε θα εξασφάλιζε ισόβια θέση στην εξουσία (εννοώ πολύ βασικά κοινωνικά θέματα , όπως υγεία, παιδεία, κοινωνική πρόνοια)

από σήμερα γίνεστε link στο μπλοκάκι μου

4:22 PM  

Post a Comment

<< Home