Monday, July 31, 2006

Επιστρέφοντας (Ποιητική απόπειρα, μετα την εμπειρία του δάσους)

Ένα δέντρο μου δείχνει τον δρόμο.
Έρχομαι
έφυγα
με συγχωροχάρτι που εξέδωσα
μόνος
μόνο στον εαυτό μου
για όλες τις ορθές μου στίξεις
τις αποφάσεις τις σωστές
τις μέρες μου τις λανθασμένες
και τις ιαχές – Ακου!
που πανηγυρικά άφησα ν’ απλωθούν
στον αέρα.
Τώρα, συλλαμβάνομαι
Αειφόρος
στα κλαδιά και στα φύλλα
ενός δέντρου που βγάζει αρώματα.
Κρατάω σκοπιά, βάρδια διαρκείας
ώρες του άλλου μου ημισφαιρίου
του Νοτιοανατολικού – του Ολόκληρου.
Μην περάσει στα κρυφά
απαρατήρητος
ο άπληστος Άλλος
και με ξεριζώσει ολάκερον!

4 Comments:

Anonymous Dimitris Nikolsky said...

Το ταξίδι στον Αμαζόνιο φαίνεται ότι σας εμπνέει.

Να περιμένουμε περισσότερα ποιήματα;

12:20 PM  
Blogger Jason said...

Πολύ όμορφη η απόπειρα αυτή.
Συνεχίστε το...

12:41 PM  
Anonymous Νατάσα said...

Τόσα χρόνια που σας παρακολουθώ - στο ραδιόφωνο, στις εφημερίδες και για λίγο και στην τηλεόραση - νομίζω πως τόσο "ποιητικά" άρθρα σας δεν έχω ξαναδιαβάσει ή ακούσει.Ειδικά οι πρωινές "αναφορές" στο ραδιόφωνο με τον ήχο του νερού για "χαλί"... Σας έκανε καλό το ταξίδι.

10:24 PM  
Blogger KouiBel said...

Έχετε σκεφτεί στα αλήθεια πόσο τυχερός και ευλογημένος είστε που έχετε την ευκαιρία να κάνετε τόσα ταξίδια και να γνωρίζετε τόσους πολλούς ανθρώπους με φοβερή προσωπικότητα? Μα ακόμα περισσότερο για κάτι άλλο. Με ένα κείμενο σας, είτε είναι το οπισθόφυλλο της Ελευθεροτυπίας είτε οι σκέψεις σας στο blog αυτό, να αγγίζετε τόσο πολύ τις ψυχές των ανθρώπων? Η χαρακτηριστική σας φωνή και το φοβερό σας χιούμορ είναι κάτι που δεν θα άλλαζα ποτέ στην καθημερινότητά μου. Αγαπώ Δίεση. Κάποτε έμαθα ότι είπατε για μένα σε ένα πάρτυ του σταθμού στο club22 "να μία μελαχροινή μελαγχολική ύπαρξη" ή κάτι τέτοιο.. Κρίμα που δεν βρήκα το θάρρος να έρθω να σας μιλήσω...

4:32 PM  

Post a Comment

<< Home