Friday, November 17, 2006

Εμείς οι εκκρεμείς...


ΕΚΕΙΝΟΣ: «Μου ήταν αδύνατον να πω στη Σοφία ότι δεν ήταν εντάξει. Έπρεπε, πάση θυσία, να δικαιολογήσω μέσα μου την απόφαση να με χωρίσει. Ούτε στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό μου να της φανερώσω τον θυμό και την πίκρα που έκρυβα μέσα μου. Στα χρόνια της ασυμμάζευτης πολιτικής μου περιπλάνησης, ήταν αδιανόητο εγώ, ένας στρατιώτης της «ευρωπαϊκής Αριστεράς» (ωραία, αλήθεια, που ακουγόταν), να κάνω οτιδήποτε «μη πρέπον», πόσο μάλλον απέναντι σε γυναίκα. Και γι’ αυτό, άλλωστε, το πράγμα, ξεχωρίζαμε από τους υπόλοιπους: δηλαδή, την πλήρη υποταγή μας σ’ αυτό που δεν αισθανόμασταν!»

ΕΚΕΙΝΗ: «Κι εγώ, ήταν αδύνατον να κλάψω, για τον Δημήτρη. Ήθελα χίλιες φορές να εκδηλωθώ, αλλά το φεμινιστικό κίνημα της εποχής, σημαία και της Ανανεωτικής Αριστεράς, απαγόρευε τη δημόσια παράδοση της γυναίκας σε «υποτακτικά συναισθήματα», ένα από τα οποία ήταν και να κλαις για έναν άνδρα. Μου ήταν ευκολότερο να σε λέω «μαλάκα», παρά να σου φανερώνω τις αδυναμίες μου, που απαγορευόταν να έχω. Διαβάζαμε την Κατερίνα Γώγου, και αποστηθίζαμε κάθε «υπέροχη αυθάδειά της». «Σ’ αγαπώ», λέγαμε μόνο σε στιγμές απόλυτης σιγουριάς ότι δεν υπήρχε περίπτωση να εκληφθεί ως αδυναμία η υποταγή. Όταν τον φίλησα πρώτη φορά τον Δημήτρη, η φράση που αυθόρμητα του ψιθύρισα, η μάλλον του φώναξα, τι λέω;, ήταν «σε γουστάρω, ρε πούστη μου». Άκου «πούστη μου» τον άνδρα που λαχταρούσα να με κάνει γυναικα; Κι’ όμως, έτσι θεωρούσα πως έπρεπε…»

ΕΚΕΙΝΟΣ: «Δίκιο έχεις! Ρουφούσαμε τη γνώση αχόρταγα, και ξεχάσαμε να γνωρίσουμε πρώτα τον ίδιο μας τον εαυτό. Απ’ έξω κι’ ανακατωτά μάθαμε όλη την κουλτούρα γύρω από την ερωτική απελευθέρωση – Χριστέ μου, πόσες ταινίες ακαταλαβίστικες στην «Όπερα» και στην «Έλλη» - και τι ωραία που ξέραμε πώς να την περιγράφουμε, όχι όμως και να την ζούμε. Η, πολλές φορές, ζούσαμε και με ψευδαισθήσεις. Αποστηθίζαμε το «Αλμπατρος», και νομίζαμε πως το έγραψε για μας ο Μποντλέρ, επειδή σε κάποιον στίχο μιλάει για «τους Ρηγάδες τα’ ουρανού»! Ανακαλύψαμε τον πόνο, όταν έσβηναν τα φώτα, και είχαν φύγει όλοι μας οι σύντροφοι για καμιά ξεπέτα σε γκαρσονιέρες, ουζάδικα, μπαράκια η μπουάτ, στο κέντρο της πόλης. Ο πόνος, ήταν μεγάλη υπόθεση για τα δικά μας τα δεδομένα. Εμείς, είχαμε στόχο να πιάσουμε το μικρότερο δυνατόν ποσοστό και να μπούμε στη Βουλή. Στο τσακ, πάντα, και εάν… Βεβαίως και είχαμε όνειρα. Τον κόσμο θέλαμε να αλλάξουμε – όχι αναγκαστικά και τον εαυτό μας. Πιστεύαμε στην δικαιοσύνη – αλλά το εις βάρος μας άδικο το καταπίναμε από κομψότητα. «Μόκο, μη λες κουβέντα. Κράτα κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα».

ΕΚΕΙΝΗ: «Κι όμως, ρε συ, πιστεύαμε πως ήμασταν ευλογημένοι κάπως, έτσι δεν είναι; Διαλλακτικοί. Διαλεκτικοί. Κάτι σαν επιούσια νεολαία. Όχι τόσο γιατί το αξίζαμε, όσο γιατί οι άλλοι πράγματι ήταν «αλλού γι’ αλλού» - υποταγμένοι στο δόγμα και την εξουσία, αλαζόνες σαν τους ηγέτες και τα συστήματα που προσκυνούσαν, μονόχνοτοι και μπουνταλάδες, ακόμα και στις ερωτικές τους περιπτύξεις, αλλά τουλάχιστον αυτοί πηδούσαν σαν νορμάλ άνθρωποι, ρε σύντροφε, όχι σαν ιντελεκτουέλ ακροβάτες σε παράσταση σου Cirque de Soleil!»

ΕΚΕΙΝΟΣ: «Ωραία. Εμάς δεν μας τράβηξε ποτέ το κόμμα από το μανίκι. Ούτε μας στρατολόγησε στον μέγα αγώνα της Αλλαγής. Να, όμως, που όλοι κάπου χωθήκαμε τελικά. Πες μου πόστο σημαντικό, και θα σου πω αμέσως ποιος δικός μας τσουκου-τσούκου βρέθηκε εκεί. Και πάλι, όμως, θαρρώ πως μας ενώνει κάτι διαφορετικό από όλους τους άλλους, κάτι ίσως μοναδικό στα χρονικά μιας πολιτικής παράταξης που πρώτη ανέβασε τη σημαία της πρωτοπορίας: η αθρόα κατάληξη των περισσότερων από εμάς σε ψυχιάτρους. Να γυρεύουμε, γιατί εσύ δεν έκλαψες ποτέ που σε παράτησε ο Δημήτρης, και γιατί εγώ δεν έδειξα ποτέ στη Σοφία τον θυμό μου.»

13 Comments:

Blogger Κατερίνα said...

Ω ποσο ευκολο φιμωνουμε το μεσα μας την ωρα που πολεμαμε για την ελευθερια του λογου μας, Ποσο ανετα εξηγούμε και αναλυουμε το περιτυλιγμα χωρις να δινουμε δεκαρα για το εσωτερικό κενό και τα ερωτηματα-ποτάμια της λευκης νυχτας.Πόσες απο τις επαναστασεις του κορμιου δεν πνίγηκαν στα εφηβικά μας μαξιλάρια την ωρα που τα γιατι μας χαστουκιζαν. Και ναι τωρα - δεν ντρεπομαι να το πω - ξαπλώνω κι εγω στο ντιβανι του ψυχολόγου απο φοβο μην κανω τα ιδια στα παιδια μου και ανακυκλωσω την ιδια μου την ιστορια. Οσο για την πολιτική μου τοποθετηση ..τωρα πια την εχω γραμενη γιατι απλα δεν ηξερε να με ελευθερωσει.
Και του χρόνου Κυριε Μιχαηλιδη

11:05 PM  
Blogger MhXeirotera said...

Epanastaseis ke pompodh idanika pu odigun stin esoterikh aneleftheria.
Sad :) Telika pianu idus eleftheria aksizei pio poly, h mesa h' h ekso, h' mipos h diafora einai plasmatikh; Psosopika den exo idea!

1:26 AM  
Blogger Tradescadia said...

Απλά υπέροχο...Και τόσο αληθινό...

3:21 PM  
Blogger Jason said...

Στρατή Τσίρκα θυμίζουν οι διάλογοι...

8:31 PM  
Anonymous ελένη said...

"...Έρχομαι..
έφυγα
με συγχωροχάρτι που εξέδωσα
μόνος
μόνο στον εαυτό μου
για όλες τις ορθές μου στίξεις
τις αποφάσεις τις σωστές
τις μέρες μου τις λανθασμένες
και τις ιαχές – Ακου!
που πανηγυρικά άφησα ν’ απλωθούν
στον αέρα.
Τώρα, συλλαμβάνομαι
Αειφόρος
στα κλαδιά και στα φύλλα
ενός δέντρου .....
Κρατάω σκοπιά, βάρδια διαρκείας
ώρες του άλλου μου ημισφαιρίου
του Νοτιοανατολικού – του Ολόκληρου.
Μην περάσει στα κρυφά
απαρατήρητος
ο άπληστος Άλλος
και με ξεριζώσει ολάκερον!"

posted by christos michaelides
ευχαριστώ και πάλι.

3:26 PM  
Anonymous Dimitris said...

Ego pali auth tin fora den simfono.

Nai, einai alitheia - to kinigh ths politikhs kai koinonikhs apeleutheroshs eixe megalo kostos gia emas pou to pistepsame, to kinigisame kai eksokolouthoume na to kanoume simera. Kai ti me auto? Einai prospatheia, agonas kai ston agona ponas kai pligonesai - xairesai, ikanopoihse (gia mia stigmh) kai meta sinexizeis. Giati? Giati an meinoume stin ikanopoihsh pauei na einai agonas.

Kai ti, filoi, pou kataliksame kai kataligoume se psixologous, psixiatrous kai psixoanalites? Ti me auto, poio to mempto? Einai toso da katastrofiko na prospatheis na eisai kaliteros kai, opos leei kai h Katerina parapano, na min kaneis ta idia sta paidia sou (mas)? Sthn koinonia tou aurio? Protimame kaloperash kai volema? Yparxei lish, Karatzaferhs (kiriolektika kai metaforika, fisika).

Einai diskolo na vastas mesa sou tin poliplokothta, polignomia kai sinxish pou erxontai me tin pragmatikotita. Para to fanatismo kai tin prokatalipsh pou erxontai me alles, pio monodistates sintiritikes theoriseis.

Filikous xairetismous

1:34 PM  
Blogger Eleni63 said...

Εξαιρετικό το κείμενό σας. Ενας ποιητικός- ερωτικός διάλογος γεμάτος ιστορική αλήθεια. Παρά τα όσα θα μου επιτρέψετε ελπίζω να σούρνω στη Γενιά του Πολυτεχνείου είστε από τις εξαιρέσεις με αυτογνωσία. Χαίρομαι ειλικρινά που σας διάβασα και πιστεύω ότι σας αξίζει μια ακόμη εφηβεία (χωρίς να ξέρω πόσες βιώσατε μέχρι σήμερα). Χαρείτε την.

8:12 PM  
Blogger CAESAR said...

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου θύμισε το φίλμ "Ξύπνα Βασίλη" με τον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον Γιώργο Κωνσταντίνου! [Ασπρα κοράκια, μαύρα κοράκια...] :))

7:26 PM  
Blogger allmylife said...

η "κατάληξή σας",
εύσημο!
και επιτρέψτε μου:
οι "άλλοι" μόνο σαν κανονικοί άνθρωποι δεν "πηδούσαν".
Σας διαβεβαιώ.

6:28 PM  
Blogger αθεόφοβος said...

Να, όμως, που όλοι κάπου χωθήκαμε τελικά

Χωρίς να ανήκω σε αυτούς που χώθηκαν τι θα έπρεπε άραγε να κάνουν;
Μέχρι να πεθάνουν στην απέξω και να κάνουν κριτική οπότε θα τους πούμε στον επικήδειο:
Πέθανε συνεπής,δεν χώθηκε πουθενά,έκανε πάντα κριτική,λύση δεν έδωσε ποτέ!
Ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει!

12:32 PM  
Anonymous Anonymous said...

Χάρηκα πολύ με το κείμενό σας και τον προβληματισμό που βάζετε. Η υπέρβαση κι η επανάσταση έχουν, μου φαίνεται, ουσία όταν γίνονται και από μέσα μας, όταν εμείς οι ίδιοι τολμάμε να τα βάζουμε με το δικό μας εσωτερικό "κατεστημένο" - αλλιώς για ποια διαλεκτική και ποια σύνθεση να μιλήσει κανείς;; Πόσο αντέχουμε άραγε να ξέρουμε ότι δεν ελέγχουμε παρά ένα πολύ μικρό μέρος της ζωής μας και της ζωής των άλλων;

7:41 PM  
Blogger Simos said...

Σας ακούω το πρωί, γελάω, συμπάσχω, εκνευρίζομαι (κυρίως όταν απουσιάζετε).Σήμερα έμαθα ότι έχετε blog από την ανακοίνωση της εκδήλωσης. Και γιατί δεν το λέτε τόσο καιρό που σας ακούμε; Ήθελα λοιπόν να πω΄ότι χαίρομαι που αξιόλογοι άνθρωποι ασχολούνται με το blogging. Νομίζω ότι η ελληνική blog¨οσφαιρα τους χρειάζεται... Συγνώμη για το "εκτός θέματος". Εύχομαι τα καλύτερα. Simos.gr

12:33 PM  
Blogger nausica said...

... megalwnoume kai allazoume kai otan koitame pisw, ponaei kamia fora..

12:42 AM  

Post a Comment

<< Home