Saturday, March 11, 2006

Γράμμα σε φίλο αδερφικό, στη Κύπρο

Δημητρό μου,

Πέρασε γρήγορα αυτή η εβδομάδα. Έτσι γίνεται πάντα όταν κάποια αργία μας κάνει δώρο την Δευτέρα. Από τον αετό μου, το μόνο που απόμεινε φέτος ήταν το σχοινί. Ο υπόλοιπος, έπεσε σε κάτι κενά αέρος, ψηλά στο Πήλιο, και προσγειώθηκε, πολύ ομαλά ευτυχώς, επάνω σε μιαν αμυγδαλιά πρόωρα ανθισμένη.

Δεν πρωτοτύπησα ούτε φέτος. Πάλι ο αετός μου ήταν της ΑΕΚ. Δικέφαλος και κακομοίρικος. Τι πράγμα ειν’ αυτό με τούτον τον κηπουρό τον Σάντος που μπλέξαμε; Στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό την περασμένη Κυριακή, όλος ο κόσμος είδε μια ΑΕΚ που παράπαιε, και μόνο αυτός και ο Νικολαίδης έμειναν ευχαριστημένοι. Τι να πω; Ή είναι απελπιστικά ολιγαρκείς αμφότεροι, ή βρίσκονταν σε άλλο γήπεδο.

Εν πάση περιπτώσει, όπως ξέρεις, ως αμετανόητο ΑΕΚτζή εμένα τρεις πληγές μεγάλες με έχουν σημαδέψει τα τελευταία χρόνια.

Η πρώτη: σ’ εκείνον τον αλήστου μνήμης αγώνα με τον Ολυμπιακό στη Νέα Φιλαδέλφεια όταν, βλέποντας ότι το χάνουμε το παιχνίδι, οι παίκτες της ΑΕΚ, κατόπιν προτροπής και μέλους της διοίκησης, έπεσαν κάτω και έκαναν τους τραυματίες. Έκτοτε, όποτε χάνει η ομάδα, οι αντίπαλοι μας περιποιούνται με το σύνθημα «πέστε κάτω, πέστε κάτω», και σε διαβεβαιώ ότι πονάει πολύ.

Η δεύτερη: όταν αλήτες οπαδοί της ομάδας μου έκαναν τον Ντουσαν Μπάγιεβιτς (μακράν όλων των άλλων καλύτερος προπονητής που πέρασε ποτέ από την ΑΕΚ) να παρατήσει για δεύτερη φορά την ομάδα, καθώς φώναζαν από την εξέδρα ένα εμετικό σύνθημα που έλεγε «αφήστε να κάνουμε εμείς παιδί στην γυναίκα σου, αφού εσύ δεν μπορείς». Εάν υπήρχε πραγματική αθλητική δικαιοσύνη στον κόσμο, μόνο για αυτό το σύνθημα η ΑΕΚ θα έπρεπε να είχε τιμωρηθεί με υποβιβασμό 10 χρόνων.

Και τρίτη πληγή: όταν η τωρινή διοίκηση του Ντέμη Νικολαίδη κατάφερε (;) να εντάξει την εταιρεία ΑΕΚ στο περίφημο Αρθρο 44 (περί προβληματικών εταιρειών), και να της χαριστούν χρέη ύψους πολλών εκατομμυρίων ευρω, 30 αν δεν κάνω λάθος. Ντρέπομαι γι’ αυτήν την απόφαση, γιατί εγώ πάντα υπερηφανευόμουν ότι η ομάδα μου (πιο μικρή και πιο ρομαντική από τις άλλες δύο μεγάλες) ήταν έξω από τα κυκλώματα, έξω από τις όποιες ευνοϊκές διατάξεις που απολάμβαναν οι ισχυροί.

Στην Ιταλία, όταν μια άλλη ιστορική ομάδα, η Φιορεντίνα, έφτασε, όπως και η ΑΕΚ, να χρωστάει τα μαλλιοκέφαλά της, όπως συμβαίνει σε όλες τις υγιείς αγορές, χρεοκόπησε και υποβιβάστηκε στην Τρίτη κατηγορία. Έτσι έπρεπε, έτσι ήθελα, να συμβεί και με την ΑΕΚ. Το ΑΕΚάκι μου. Να πήγαινε στις μικρές κατηγορίες και να άρχιζε από το μηδέν, παίζοντας με νέα, φρέσκα παιδιά, και θα σου’ λεγα τότε πώς θα τρέχαμε να την δούμε στα μικρά γήπεδα της Ελλάδος – αγροτουρισμό θα κάναμε, όπως και σύ που υποστηρίζεις (αθεράπευτα ρομαντικός, επίσης) τον Άρη Λεμεσού!

Κατά τα λοιπά, την εβδομάδα αυτήν η Νέα Δημοκρατία συμπλήρωσε 2 χρόνια στην εξουσία. Για αυτόν τον λόγο (!!!), συνήλθε εκτάκτως, «σε πανηγυρική – λέει – συνεδρίαση» το Υπουργικό Συμβούλιο, και εκεί ο Κώστας Καραμανλής ανακοίνωσε στους συνεργάτες του ότι «οι μεταρρυθμίσεις που υποσχεθήκαμε στον ελληνικό λαό έχουν όλες δρομολογηθεί».

Την ίδια στιγμή (μα την Παναγία, Δημητρό, έτσι και τά’λεγε αυτά ο Μητσοτάκης θα ξέραμε ποιος έφταιγε…), εκτροχιάστηκε στο Μενίδι μια αμαξοστοιχία που λέγεται «Ελλάς», και κάνει την διαδρομή Αθήνας-Θεσσαλονίκης, και τούμπαλιν. Ένας υπάλληλος των σιδηροδρόμων, με job-description «κλειδούχος», δεν βρέθηκε στο πόστο του όταν έπρεπε για να γυρίσει το κλειδί και να αλλάξει κάποια ένωση στις γραμμές, και έγινε το κακό. Αυτή είναι η Ελλάδα, Δημητρό μου. Εξαρτάται εντελώς από το εάν θα είναι στο πόστο του η όχι ο εκάστοτε «κλειδούχος».

Την Τρίτη το απόγευμα υποδεχτήκαμε εδώ τον πρόεδρό σας, και τον είχαμε μέχρι και την Πέμπτη. Η συνάντησή του με τον Καραμανλή, την Τετάρτη στο Μαξίμου, ήταν πράγματι ουσιώδης αφού, ως φαίνεται, εξήλθαμε, επιτέλους, αμφότεροι από την χειμερία μας νάρκη (στην οποία πέσαμε αμέσως μετά το δημοψήφισμα), και αναλαμβάνουμε μια σοβαρή πρωτοβουλία για να αρχίσουν πάλι συνομιλίες για επίλυση του Κυπριακού. Η νέα καραμέλα που βρήκαμε, «όχι σε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα», με ενοχλεί όσο με ενοχλούσαν και άλλες φράσεις-κλισέ παλιά, όπως «δίκαιη και βιώσιμη λύση», κλπ.

Εάν δεν έχουμε καταλάβει, μετά από 32 χρόνια κατοχής, πόσο πράγματι ασφυκτικά είναι τα πράγματα, τότε είμαστε ίσως άξιοι της μοίρας μας. Λένε: «ο κυπριακός λαός δεν είναι έτοιμος». Πότε θάναι, άραγε; Όταν θα έχει παγιωθεί ακόμα πιο πολύ στον βορρά το κατοχικό καθεστώς; Όταν οι έποικοι θα έχουν διπλασιαστεί, και οι στρατιώτες θα έχουν γίνει «αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας μας», όπως συνήθιζε να λέει ο Ντενκτάς;

Όπως και νάχει, οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι αρχίζουμε και πάλι να μπαίνουμε στο παιχνίδι. Γιατί μέχρι τότε, έστω και με επικοινωνιακές φούσκες (όπως οι προτάσεις Γκιούλ), η Τουρκία ήταν εκείνη που φαινόταν προς τα έξω ότι είχε τον καημό να λύσει το πρόβλημα, και ότι εμείς είχαμε οχυρωθεί πίσω από ένα «όχι» μπετόν, και από την ασφάλεια της Ε.Ε., και βαράγαμε μύγες. Οι πληροφορίες εδώ στην Αθήνα θέλουν να ανακοινώνεται εντός του έτους αυτού, μάλλον προς το τέλος, η επίσημη έναρξη συνομιλιών μεταξύ των 2 πλευρών, πάνω σε συγκεκριμένο πλαίσιο συζήτησης που θα πατάει επάνω σε σημεία του προηγούμενου Σχεδίου Ανάν που και οι δύο πλευρές θα έχουν συμφωνήσει εκ των προτέρων ότι αξίζει να επαναδιαπραγματευτούν.

Ακου κάτι ενδιαφέρον που αλίευσα από την εφημερίδα Lifo. Από τους δρόμους της Αθηνας που έχουν δώσει τα ονόματά τους σε τόπους, πρώτη έρχεται η Κρήτη με 43 οδούς, και δεύτερη η Κύπρος μας με 42. Οι περισσότεροι «οδοί Κύπρου» βαφτίστηκαν έτσι κατά την περίοδο ’56 – ’65 όταν, πράγματι, όλος ο ελλαδίτικος πληθυσμός ξεχυνόταν στους δρόμους για το Κυπριακό. Επίσης, πολλοί δρόμοι και λεωφόροι πήραν την ονομασία της Κύπρου αμέσως μετά την εισβολή του 1974.

Από τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών που έγιναν … δρόμοι, πρώτος είναι ο Κωστής Παλαμάς, με 30 οδούς, και ακολουθούν, Αδαμάντιος Κοραής με 28, Νίκος Καζαντζάκης με 13, ενώ υπάρχουν ακόμα μόνο 2 για τον Κώστα Καρυωτάκη, 6 για τον Κωνσταντίνο καβάφη, 5 για τον Ροΐδη, μόνο 1 για τον Βασίλη Τσιτσάνη, 1 για την Ζωζώ Σαπουντζάκη και καμία για την Μαρία Κάλλας. Ποιος ξέρει; Άμα πάρουμε και την φετινή Ευρωβιζιόν, ίσως αποκτήσουμε και καμιά λεωφόρο Άννας Βίσση, η καμιά πλατεία Νίκου Καρβέλλα.

Όταν γινόταν, θυμάμαι, συζήτηση για το πώς θα έπρεπε να ονομάσουμε το καινούργιο μας αεροδρόμιο στα Σπάτα, είχα προτείνει δύο ονόματα από την στήλη μου στην «Ελευθεροτυπία»: Πρώτον, εκείνο της Μαρίας Κάλας, και δεύτερον εκείνο του Γεωργίου Παπανικολάου, του Έλληνα γιατρού που, με τα περίφημα Πάπ-Τεστ του, έχει σώσει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο. Για φαντάσου, ρε Δημητρό, τι όμορφα που θα νοιώθαμε όταν, ευρισκόμενοι σε κάποια χώρα του εξωτερικού περιμένοντας να επιστρέψουμε στη πατρίδα, ακούγαμε από τα μεγάφωνα την ανακοίνωση «παρακαλούνται οι επιβάτες της τάδε πτήσης για το αεροδρόμιο Μαρία Κάλας της Αθήνας, να προσέλθουν στην έξοδο τάδε».

Η πρότασή μου, δυστυχώς, δεν είχε τύχη. Επικράτησε εκείνη των πολιτικών που, βεβαίως, πολιτικό επέλεξαν. Τον Ελευθεριο Βενιζέλο. Δεν λέω, καλός και άξιος, αν και υπάρχουν και διαφωνούντες, αλλά νισάφι πια. Έχει 25 δρόμους και 4 πλατείες ήδη στο όνομά του. Μόνο στην Αθήνα.

Αλήθεια, εάν φτιάχνατε καινούργιο αεροδρόμιο στη Κύπρο, φίλε, και σου έλεγαν να βρεις εσύ το όνομα, ποιο θα επέλεγες;

Περιμένω νέα σου σύντομα.

Ο αδερφός σου
Χρηστος.

(Υ.Γ.: Φάνο, καλό ταξίδι)

13 Comments:

Blogger apousia said...

Μέρες περιμένουμε να ''γυρίσετε''.
Καλώς τον!
Ωραιότερη αγκαλιά από αυτή της αμυγδαλιάς,θα μπορούσε να βρει ο αετός σας?
Όσο για τον Δικέφαλο,τον άλλο αετό,αγαπώ πολύ τον Ολυμπιακό,ένα,
και σαν γυναίκα σίγουρα δεν ανήκω στους ειδήμονες περί τα του ποδοσφαίρου,δύο.Μου άρεσε για τον Φερνάντο Σάντος,αυτό που έγραψε τις προάλλες,ο Τριάντης:καλός άνθρωπος,ιδανικός για φαροφύλακας στο Εσκομπάρ!
Αναφορικά με τον Ντούσαν,πάντα εκτιμούσα τη θέση που παίρνατε δημόσια,καθώς και την αντίδρασή σας στο σκληροπυρηνικό τμήμα της Original.
Η Ν.Δ. όταν κάνει μπρέικ από τη νιρβάνα,κυβερνά,με ό,τι αυτό συνεπάγεται...
Για τον Πρόεδρο του Δημητρού και της μυριάκριβης Κύπρου,έχω άλλη άποψη,σας την έχω αφήσει σε προηγούμενό σας post.
Θα πω μόνο πως δεν θεωρώ καραμέλλα τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα,γιατί τα πλαίσιά τους,εύκολα οδηγούν σε πιότερο πικρές κι από το σημερινό τέλμα καταστάσεις...
Την αγάπη μου,στον Μιχάλη σας!

3:30 PM  
Blogger MhXeirotera said...

Agaphte Xrhsto, ta peri asfiktikon xronodiagrammaton ke ta sinafh einai kata thn apopsh mu (h' tinun na ginun) cliche. Den ypotimo to thema ths diadikasias, gnorizo epishs ke afto pu elege h giagia mu gia to xilo ke to giaurti... omos vre pedia, me lyph mu diapistono oti to kypriako exei katantisei diadikastiko provlhma, anti provlhma ousias. Dhladh, vlepume oti dromologunte diergasies OXI gia tin lysh tu provlhmatos (pu den einai statiko alla ginete poliplokotero mera me thn mera) alla gia thn "sosth proetimasia ton sinomilion" oi opies se kapio (aoristo parakalo) stadio pithanon na odhghsun se mia kapia lysh.Mh xeirotera! Gia ton Papadopulo tha po afto pu exo pei ke prohgumenos, o anthropos exei (thelo na pistevo) kales protheseis, omos oso einai sto pidalio den prokite na yparksei lysh. Efxome na diapseusto ke sintoma :)

6:24 PM  
Blogger christos michaelides said...

Καλησπέρα σου, εκ Κυπρου "Απουσία".

Επέλεξα να ανοίξω το δικό μου blog ΚΑΙ για νάχω την πολυτέλεια να γράφω όποτε θέλω, όποτε έχω κάτι να πω - πολυτέλεια που δεν την έχω στην εφημερίδα η στα περιοδικά με τα οποία συνεργάζομαι.

Οσο για τα "ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα", που τα σχολιάζει και ο "Μη Χειρότερα" (ωράιο όνομα, αισιόδοξο!), έχω να πω ότι είδα στη Κύπρο μια ολόκληρη γενιά να μεγαλώνει με το σύνθημα "τα σύνορά μας είναι στη Κερύνεια", και έφτασε στο σημείο να μήν το πιστευει πιά ούτε η ίδια.

Υπενθυμίζω ακόμα (για να τελειώνουμε με το παραμύθι περί ασφυκτικών χρονοδιαγγραμμάτων - και μ' αυτό απαντώ και σε σένα Ισίδωρε), ότι ΕΜΕΙΣ ζητήσαμε, επί χρόνια ζητάμε, την βοήθεια της διεθνούς κοινότητας για να βρεθει μια λύση. Καί λέγαμε, μάλιστα, γιατί αυτήν την ... παπαγαλία είχαμε μάθει από τα λογίδρια των πολιτικών μας, πως θέλουμε λύση ομόσπονδη, χωρίς ποτέ - φέυ - να έχουμε καταλάβει τί σημαίνει ομόσπονδη λύση.

Μου λένε φίλοι: απορρίψαμε το σχέδιο Ανάν, γιατί θέλουμε άλλου είδους λύση.

Μάλιστα. Ωραίο ακούγεται αυτό, αλλά άς το κάνουμε πιό λιανά τότε. Γιατί, με η ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, με η χωρίς την Κερύνεια δικιά μας, το πρόβλημα το έχουμε εμείς, όχι οι Τούρκοι. Αυτοί, δέν έχουν πιά κανέναν λόγο να θέλουν να δώσουν πίσω έστω σπιθαμή απ' όσα πήραν. Η, όχι;

8:07 PM  
Blogger apousia said...

Σαφώς δεν έχουν λόγο να δώσουν πίσω σπιθαμή,ποιός αντιλέγει?
Δεν έχω κατανοήσει ωστόσο,γιατί είναι δεδομένο,πως όσοι αντέδρασαν στην ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ λύση,στην ουσία επιθυμούν την διαιώνιση του προβλήματος,που θα οδηγήσει στη διχοτόμηση..
Γιατί τέτοια κακή προαίρεση?
Κάποιοι,επιτρέψτε μου,κατάλαβαν τι σημαίνει ''διζωνική ,δικοινοτική ομοσπονδία''.
Δεν κατέβηκαν ΟΛΟΙ ''οι εχθροί της επανένωσης της πατρίδας,που ψήφισαν ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν'',από την κορυφή του βουνού...
Αν στο μόρφωμα το οποίο θα δημιουργείτο,είχατε εντοπίσει τα στοιχεία που ορίζουν την ομοσπονδία,εκθέστε τα .Έχουν και οι μικρόνοες δικαίωμα στην γνώση.
Εγώ με τα παραμορφωτικά γυαλιά μου,μόνο ''μουντζούρες'' συνομοσπονδίας είδα,χαλαρούς κρίκους ανάμεσα σε δύο ίσες πολιτικά οντότητες..
Δεν θα ενοχλήσω πάλι,ήδη καταχράστηκα την φιλοξενία σας...
Υ.Γ.1
Είναι πασιφανές πως στο blog θα γράφεται όποτε θέλετε,προς Θεού!
Και στο καλωσόρισμα,μομφή είδατε?
_(Δίκιο έχετε,πάντα κάτι κακό θα κρύβεται πίσω από όσους δεν θεωρούν τον Τάσσο,εθνικιστή,φασίστα,Τουρκοφάγο και απολίθωμα της δεκαετίας του'50.
Θυμίστε ξανά τη Δευτέρα από την εφημερίδα,ότι παντρεύτηκε τη γυναίκα του Γιωρκάτζη!)
Υ.Γ.2
Η αγάπη μου στο Μιχάλη ,ισχύει!
Καληνύχτα σας!

10:32 PM  
Blogger christos michaelides said...

Αγαπητή "απουσία".

Οχι, δεν κατάλαβες καλά το σημείωμά μου - ίσως επειδή έμαθα να γράφω "και προφορικά" (ένεκα και ραδιοφώνου), οπότε πολλές φορές το γραπτό μου κείμενο δεν εισπράττεται σωστα.

Ο θυμός μου για το "όχι" δεν αφορά εκείνους που το επέλεξαν (άν και επιμένω ότι αρκετος κόσμος απλώς δεν θέλει λύση) όσο εκείνους που το ... κατηύθυναν κουτοπόνηρα - τους πολιτικούς χρόνων πολλών που φλόμωναν τόν κόσμο με κλισέ (ομόσπονδη λύση, κλπ) χωρίς ποτέ να εξηγήσουν πως την εννοούν. Γιατί, όταν σοπυ λέει ένας απλός πολίτης, "ε, ρε κουμπάρε, δεν μπορούμε να έχουμε την ίδια ψήφο με του Τ/Κ" (και αυτό, πίστεψέ με, το λένε πολλοί), τότε σίγουρα δεν έχουν καταλάβει, γιατί και ΑΥΤΟ η ειναι η ομοσπονδία - να έχουν απολύτως ίσα δικαιώματα και οι λίγοι.

Αλλωστε, το βιώνει αυτό και η μικρή Κύπρος μας στην Ε.Ε., όπου όχι μόνο η ψηφος της μετράει όσο του Εγγλέζου, του Γάλλου και του Γερμανού, αλλά άμα θέλει ασκεί και βέτο.

Αυτα, και ευχαριστω για τις ευχές για τον Μιχάλη.

1:02 PM  
Blogger apousia said...

Ευχαριστώ για την απάντηση.
Απολογούμαι για το ύφος κάποιων σημείων του σχολίου μου,εκ των υστέρων είδα πως έγραψα υπό το κράτος συναισθηματικής φόρτισης.
Ας μείνει η λαχτάρα μας για μια Κύπρο επανενωμένη και ελεύθερη,όπως κι αν ονομαστεί το σχέδιο που θα το κάνει αυτό πράξη.
Να είστε γερός!

2:00 PM  
Blogger JustAnotherGoneOff said...

Αγαπητέ Μιχαηλίδη

Δεν συμφωνώ με τα ονόματα που προτείνετε, άκου αεροδρόμιο "Μαρία Κάλλας". Σε όλο τον κόσμο τα αεροδρόμια παίρνουν κυρίως ονόματα πολιτικών (λχ χάρη JFK, Σαρλ ντε Γκωλ κλπ). Θα μου πείτε εδώ ότι μπορούμε να πρωτοτυπήσουμε, ουδέν μεμπτόν στη σκέψη. ΑΛλά σκεφτείτε πόσο αστείο θα ήταν για τους γερμανούς πχ να λένε "αεροδρόμιο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν". Ή για τους αυστριακούς "Χέρμπετ φον Κάραγιαν" να πω κάτι τελείως ακραίο (ως γνωστόν, ο Κάραγιαν ήταν δεινός πιλότος).

Να ονομάσουν οι άγγλοι ένα αεροδρόμιο ως "Θάτσερ", θα κόψω τις φλέβες μου. Τέλος πάντων, δεν είμαι βέβαιος ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να ορίζει το διεθνές προφίλ ενός αεροδρόμιου αλλά δεν νομίζω ότι αυτό θα έπρεπε να μας καίει τόσο πολύ. Αεροδρόμιο "Μακάριος"; Χμ, ίσως. Μόνο αν ξεκαθαριστεί ο ιστορικός του ρόλος - υπάρχουν οι ακόμη αμφισβητήσεις...

4:28 PM  
Blogger λαθρεπιβάτης said...

ΑΛλά σκεφτείτε πόσο αστείο θα ήταν για τους γερμανούς πχ να λένε "αεροδρόμιο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν". Ή για τους αυστριακούς "Χέρμπετ φον Κάραγιαν"...

Νομίζω αν το αεροδρόμιο της Αθήνας λεγόταν " Μαρία Κάλλας " ή " Γιώργος Σεφέρης ", του Βερολίνου " Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ", του Λονδίνου " Ουίλιαμ Σαίξπηρ " και της Βιέννης " Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ " δεν θα ήταν καθόλου, μα καθόλου αστείο.
-------------

Φίλε Χρήστο, η αγάπη σου για την Κύπρο μας ενώνει.

4:58 PM  
Blogger MhXeirotera said...

Katapliktikh h idea tu Xrhstu gia to "maria kallas" krima pu den eixe ginei apokekth. File justanothergoneoff, to aerodromio ths Romhs ferei to onoma Leonardo da Vinci ke einai kai poly cool! Oso gia to "Makarios" mu exei perasei ke emena apo to mialo (sa vlima) ke leo wx panagia mu, akomh enas logos na mhn giriso sth genethlia gh :) Ektos pali kai an prosgiotho sthn Pafo ke glitoso...

6:38 PM  
Blogger I.Kolotas said...

Δεν ξέρω γιατί άλλοι ψηφίσανε ΝΑΙ και αλλοι ΟΧΙ και εγώ προσωπικά θεωρώ το δικαίωμα των τουρκοκυπρίων για συμμετοχή, ψήφο και φωνή ιερό, θα αγωνιστώ μάλιστα για αυτό γιατί πιστεύω σε ένα σύστημα που λέγεται δημοκρατία. Επίσης είχα την τύχη να γνωρίσω και να συνεργαστώ με τουρκοκύπριους και ειδικά νέους ανθρώπους και δεν διαβλέπω κανένα πρόβλημα, αντιθέτως.

Έχω όμως επίσης την τύχη να γνωρίζω δικαστές και δικηγόρους και πέρασα ώρες πολλές να ακούω την ανάλυση τους για το προτεινόμενο σχέδιο. Οι άνθρωποι μου εξηγούσανε και δακρύζανε, όχι από φανατισμό, όχι από σοβινισμό αλλά από το άδικο για το θράσος αυτών που μας ζήτησαν να υπογράψουμε την εκχώρηση της Κύπρου στα χέρια όχι μόνο των Τούρκων αλλά και των μεγάλων δυνάμεων που θέλουν το “Αβύθιστο Αεροπλανοφόρο” της περιοχής, κάτω από τον έλεγχο τους. Η σειρά του ΙΡΑΝ έρχεται, σύντομα η περιοχή θα είναι ελεγχόμενη από αυτούς που θέλουν να διοικούν την παγκόσμια οικονομία, The game is set!

Εμείς ένα τίποτα, μόνιμα κάτω από ζυγο, 17 ήταν οι κατακτητές, Γάλλοι, Ιταλοί, Τούρκοι κλπ κλπ.

Το αεροδρόμιο στα Σπάτα πράγματι θα ήταν ωραίο να λεγόταν Μαρία Κάλλας, όσο για της Κύπρου θα το ονόμαζα “Κώστας Μόντης” ο ποιητής της Κύπρου που έγραψε “Αν δεν έχεις κάτι να πείς, μην ενοχλείς τις λέξεις……

2:28 PM  
Blogger Fab said...

Με την σειρά.
α) Ως ΑΕΚτζής και εγώ, θα πω μόνο ότι τα τελευταία χρόνια ζούμε με ένα περίεργο συναίσθημα. Είναι σαν να προσπαθείς να μείνεις ερωτευμένος με μια γυναίκα που γίνεται κάθε μέρα και πιο άσχημη.
β) Στην Ελλάδα δεν γιορτάζουμε επειδή καταφέραμε κάτι (μια βελτίωση του δημόσιου χρέους, μια μείωσης της ανεργίας, κλπ.). Γιορτάζουμε επειδή... είμαστε ακόμα κυβέρνηση!
γ) Αυτοί που ψήφισαν ΟΧΙ θα ήθελα να μου εξηγήσουν γιατί πιστεύουν ότι την επόμενη φορά οι τούρκοι θα θυσιάσουν κάποιον από τους ευνοϊκούς για αυτούς όρους του σχεδίου Αννάν το οποίο έχουν αποδεχτεί. Κάθε πέρυσι και καλύτερα...
δ) Με τις ονομασίες δρόμων και πλατειών στην Ελλάδα είχα πάντα 3 απορίες. Γιατί η αριθμοδότηση σε Λεωφόρους δεν είναι συνεχόμενη αλλά ξαναξεκινάει από την αρχή (π.χ. Κηφισίας)? Γιατί υπάρχει ο ίδιος δρόμος περισσότερες φορές στην ίδια πόλη? Γιατί αφιερώνουμε δρόμους και πλατείες σε προσωπικότητες που δεν έχουν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο (π.χ. Κουμουνδούρος: περισσότερο κακό παρά καλό έκανε στην Ελλάδα)?
Το αεροδρόμιο, από το οποίο περνάνε εκατομμύρια ξένοι, θα πρέπει να έχει ένα όνομα σε αυτούς γνωστό και που να είναι η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό. "Μαρία Κάλλας" είναι ιδανικό. Αλλά αν έκαναν τέτοιο συλλογισμό οι πολιτικάντες μας θα κατέληγαν στο "International Airport Demis Roussos".

4:57 PM  
Blogger SOLON said...

Στην Ιταλία δεν έχει αεροδρόμιο Λεοναρντο Ντα Βίντσι ? Γιατί όχι και Μαρία Κάλλας ?
Ουτε ενα δρόμο ρε παιδιά ? Πάντως στη Βενετία υπάρχει οδονύμιο Μαρία Κάλλας. Νάναι καλά οι άνθρωποι. Νασαι καλά και συ Χρήστο. Και όταν με το καλό βάλει podcasting ο δίεση, θα είμαι πλήρης ευτυχίας.
Στελιος - Νέα Υόρκη

7:36 PM  
Blogger christos michaelides said...

Γεια σου, ρε Στέλιο!
Με βρηκες και εδω?

Στέλνε μου νεα της Νέας Υόρκης. Μου λείπει πολύ.
Χρ.

8:12 PM  

Post a Comment

<< Home