Friday, April 06, 2007

Τ' αληθινά μαγκάκια, και οι κότες...




Τις μέρες που πρώτο θέμα παντού ήταν ο ποδοσφαιρικός χουλιγκανισμός, με τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου σε προκαθορισμένο ραντεβού για σφαγή μεταξύ αγρίων ζώων του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, έτυχε να παρακολουθήσω στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του «Αντένα», έναν από τους συμμετέχοντες σ’ αυτό το κτηνώδες πανηγύρι (έστω, εξ ανάγκης, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε), να κάθεται πολύ άνετα στο παράθυρο, με το κεφάλι του καλυμμένο κατά το ήμισυ με την κουκούλα ενός φούτερ, και τα μάτια του σκεπασμένα από ένα μάγκικο ζευγάρι μαύρων γυαλιών.
Όλη του η εμφάνιση, όλο του το ύφος, απέπνεε μιαν τσαμπουκαλίδικη άνεση, που εμένα με ενόχλησε πάρα πολύ. Η μόνη του έγνοια – και γι’ αυτό δέχτηκε να βγει στο παράθυρο – ήταν να διαβεβαιώσει τους «ερυθρόλευκους» ομοϊδεάτες του, ότι στην αστυνομία που τον ανέκρινε, περιέγραψε μεν τα όσα έγιναν, αλλά δεν «έδωσε» κανέναν από αυτούς. Κατανοητή η ανησυχία του. Και μπράβο του, αν θέλετε, που προστάτευσε τους φίλους του, έστω και αν έχουμε να κάνουμε εδώ με έναν φόνο. Και μάλιστα εκ προμελέτης.
Ο καθένας, σε τέτοιες περιπτώσεις, αναλαμβάνει το βάρος των πράξεών του. Οι τύψεις, που δεν σ’ αφήνουν να κοιμηθείς και σ’ ακολουθούν όλη σου τη ζωή, είναι τιμωρία που όμοιά της δεν υπάρχει άλλη. Ακόμα κι’ αν είσαι ζώο, όπως πολλοί από εκείνους που πλακωθήκανε στη Παιανία.
Το σημερινό κομμάτι το γράφω, όμως, συγκλονισμένος από ένα μικρό σημείωμα που δημοσίευσε στην «Ελευθεροτυπία», λίγες μέρες μετά τα γεγονότα, ένας παλιός μου συνάδελφος αγαπητός – ο Γιώργος ο Καστρινάκης, που πιτσιρικάδες μαζί, φερέλπιδες αθλητικοί συντάκτες, οργώναμε τα γήπεδα της Ελλάδος, και στα ενδιάμεσα ταξίδια μας ανταλλάσσαμε βιβλία, και τρέχαμε να δούμε και καμιά παράσταση της προκοπής. Μια φορά, μάλιστα, καλύπταμε έναν αγώνα της ΑΕΚ με την Κόρινθο, και κανονίσαμε να συνδυάσουμε την δουλειά μας με μια παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, τις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, στην Επίδαυρο. Θυμάσαι Γιώργο;
Ο Γιώργος – τον βλέπω να χαμογελάει πλατιά – κτυπήθηκε πολύ νέος από την ύπουλη ασθένεια της νεφροπάθειας, και ο ελεύθερος χρόνος του έγινε ακόμα πιο ασφυκτικός. Σχεδόν ανύπαρκτος. Όμως, δεν σταματά με τίποτα. Συνεχίζει να δημοσιογραφεί. Είναι πρόεδρος του πανελλήνιου Συνδέσμου Νεφροπαθών. Είναι αντινομάρχης Αθηνών, και μέλος του εθνικού συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως, κάθε τόσο, κάνει και την απαραίτητη του αιμοκάθαρση.
Στο κομμάτι του, λοιπόν, στην «Ελευθεροτυπία», απηύθυνε τρία αγωνιώδη ερωτήματα προς παιδιά, σαν εκείνο που είδα στο παράθυρο του Αντένα, για τα γεγονότα της Παιανίας.
1) ΕΜΕΙΣ οι νεφροπαθείς κάνουμε πεντάωρη αιμοκάθαρση (που συνεπάγεται πόνο, κόπωση και κινδύνους) προκειμένου να εξασφαλίσουμε όλες κι όλες δύο ημέρες ζωής! Και εσείς πετάτε τη ζωή σας στα σκουπίδια;;;2) ΑΝ ψάξετε γύρω σας θα δείτε ανθρώπους που περιμένουν μια φιάλη αίμα που θα τους σώσει τη ζωή, που πάνε στο άλλο άκρο της Γης για να βρουν την υγειά τους, που αναζητούν, μάταια συνήθως, μια ελπιδοφόρα είδηση για κάποιο καινούργιο φάρμακο που θα τους σώσει. Και εσείς δίνετε ραντεβού με το θάνατο;3) ΑΛΛΟΙ ξοδεύουν περιουσίες και μένουν στους πέντε δρόμους επειδή θέλουν να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα ότι δεν θα σβήσει το καντήλι της ζωής τους ή της ζωής κάποιου αγαπημένου τους προσώπου.ΚΑΙ εσείς πάτε να κάνετε στους άλλους ή να υποστείτε εσείς οι ίδιοι αυτό που δεν θα θέλατε ποτέ να πάθει ένα δικό σας αγαπημένο πρόσωπο;

Δεν θα λάβει, βεβαίως, απάντηση. Γιατί, η πραγματική μαγκιά στη σημερινή μας, άγρια κοινωνία, δεν είναι τα 200, 300, 500 χουλιγκάνια, που καταπίνουν ένα χαπάκι, βάζουν μια σιδηρογροθιά στη τσέπη και φεύγουν μαρσάροντας για να πλακωθούν με άλλους «πειραγμένους» σαν κι αυτούς. Μαγκιά, εκατό χιλιάδων μεγατόνων είναι όλα αυτά τα παιδιά που κάθε μέρα, πάνε σε κάποιο νοσοκομείο, βάζουν το κορμί τους σε μια πρίζα, και βιώνουν αυτό το φοβερό συναίσθημα της αλλαγής του αίματός σου.

Αυτοί οι καθημερινοί ήρωες, αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι, ίσως με λιγότερο δραματικές ιστορίες, που περνάνε κάποιο χοντρό ζόρι στη ζωή της αλλά το παλεύουν, και το παλεύουν με αξιοπρέπεια, δεν πρόκειται ποτέ να βγουν σε παράθυρο τηλεοπτικό, ούτε θα απασχολήσουν εκείνη την κοινή γνώμη που έμαθε πιά να κρέμεται από τα παράθυρα σαν οι νυχτερίδες, ανάποδα, μες τις σκοτεινές σπηλιές τους.

Βάλτε, λοιπόν, δίπλα-δίπλα, έστω μια φορά, σε ένα παράθυρο, το παιδί με την μισή κουκούλα, τα μαύρα γυαλιά και το «και καλά» υφάκι, και το παιδί της αιμοκάθαρσης, και αμέσως θα καταλάβετε ποιο από τα δύο είναι το πραγματικό μαγκάκι, και ποιο η κότα!

12 Comments:

Blogger CAESAR said...

Ετσι είναι αγαπητέ Χρήστο τα πράγματα όπως τα περιγράφεις, αλλά δυστυχώς κάπου χάνεται αυτή η ουσία της ζωής, η αλληλεγγύη, η προσφορά ζωής. Κάποιοι την κλέβουν και προβάλουν την άγρια μορφή της, δεν την αφήνουν ν' ανθήσει. Επιμένουν στο παράλογο της υπόθεσης, να τραυματίζεις ή ακόμη και να σκοτώνεις αντί να χαρίζεις ζωή. Ίσως δεν έχουμε εκπολιτιστεί αρκετά ακόμη. Ισως είμαστε ακόμη σε εποχή των σπηλαίων αλλά με ανταύγεια από την οθόνη των λάπτοπ μέσα. Εχουμε δρόμο ακόμη να διανύσουμε πολύ, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι το συμφέρον μας βρίσκεται στην ανθρώπινη αλληλεγγύη. Δεν ξέρω όμως μπορεί και να κάνω λάθος. Ισως η βία κι ο άγριος ανταγωνισμός να θεωρείται απαραίτητος για την πρόοδο. Αλλά εγώ δεν το πιστεύω. Ισως κάποιοι να θέλουν να το πιστεύουμε αυτό για να έχουν την σιωπηλή έστω, συμφωνία της πλειονότητας. Κι αν αυτή είναι η φανερή πλευρά της βίας, τί γίνεται με την άλλη; της καθημερινότητας, με την αγωνία της επιβίωσης, με την ανεργία, με την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής, τις ανθρώπινες σχέσεις...
Αντισταθείτε, λοιπόν που έλεγε κι ο Μιχάλης Κατσαρός...
Καλή (επ)ανάσταση ;))

1:48 PM  
Blogger Γιωργος Μανουσακης said...

Εργάζομαι ως νοσηλευτής χειρουργείου και καθημερινά βιώνω όσα περιγράφεις στο κείμενο σου. το άγχος και τον αγώνα κάποιων για τη ζωή.

Όμως ταυτόχρονα βιώνω και το πόσο σπάταλα πετάνε κάποιοι τη ζωή στα σκουπίδια, όχι μόνο στα επεισόδια, αλλά και στα τροχαία ατυχήματα με δίτροχα (κυρίως) και τετράτροχα. Και στην περίπτωση αυτή ισχύουν όλα όσα περί μαγκιάς και τσαμπουκά περιγράφεις, αφού πολλοί νέοι βλέπουν το γκάζι ως προέκταση της προσωπικότητας τους με ολέθριες για τους ίδιους (αλλά και για άλλους) συνέπειες. Κι΄ αν στα επεισόδια σκοτώνονται και τραυματίζονται άδικα κάποιες δεκάδες παιδιά κάθε χρόνο, στους δρόμους χάνουν τη ζωή τους και τραυματίζονται σοβαρά χιλιάδες νεα παιδιά κάθε χρόνο, άδικα, μα πολύ άδικα.

Σπασμένα πόδια, σπασμένα χέρια, βίδες, λάμες, οστεοσυνθέσεις σε νέους ανθρώπους - θύματα του ιλίγγου της ταχύτητας, είναι ρουτίνα για τα νοσοκομεία όλης της χώρας. Κι΄ όλα αυτά για δέκα λεπτα μαγκιάς, για δέκα λεπτά τσαμπουκά!

2:07 PM  
Blogger christos michaelides said...

Δεν ξέρω πια τι να πω, ρε παιδιά. Αυτή η επιθετικότης, που βιώνουμε όλοι καθημερινά. Ο τραμπουκισμός σε τόσα πολλά επίπεδα της κοινωνίας. Η αγένεια, η έλλειψη σεβασμού. Η αποκαρδιωτική αίσθηση ότι ακούγονται μόνον οι απαίδευτοι, οι φαντικοί, οι άξεστοι.

Τι να πω, δεν ξέρω.
Οδηγώ στο δρόμο και αισθάνομαι τον διπλανό μου να με απειλεί. Αν τον προσπεράσω, θεωρεί ότι τον προκαλώ σε κόντρα. Σε αγώνα επιβίωσης. Ή, σε τέστ σεξουαλικότητας. Πατάει το γκάζι, με ξαναπερνάει, καί έπειτα λιγοστεύει ταχύτητα για νάρθω δίπλα του, να με κοιτάξει "μάγκικα" και, άν δεν τον προκαλέσω άλλο, να φύγει θριαμβευτής. Ο μαλάκας!

Πόσους τέτοιους χωράει εδω, ρε γαμώτο;
Η πάλι, μήπως εγω βλέπω μόνο την γκρίζα πλευρά των πραγμάτων. Μήπως δεν ειναι έτσι, τελικά;
Μήπως είναι λίγοι οι απαίδευτοι και οι ξερόλες;
Μήπως είναι μειοψηφία εκείνοι που βρίζουν στα γήπεδα;
Εκείνα που παραβιάζουν τον ΚΟΚ στους δρόμους;
Εκείνοι που φοροδιαφεύγουν;
Που μιλούν άσχημα;
Που τρώνε μ' ανοικτό το στόμα;
Ξέρω γω;

Το εύκολο είναι να με εγκαλέσετε ως μεμψιμοιρο, και να μου υποδείξετε την "καλή όχη της Ελλάδος"

Χαίρω πολύ! Αυτός είναι και ο δικός μου καυμός, κάνοντας μάλιστα το επάγγελμα που κάνω. να προσπαθώ να αναδεικνύω τα θετικά. γεγονότα και πρόσωπα.

Φοβούμαι, όμως, πως σιγά-σιγά, όσοι δεν ανήκουμε σ' αυτήν την συνωμοταξία των χουλιγκάνων της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, της εκκλησίας, της εκπαίδευσης, του αθλητισμού, της εργασίας, κλπ, κλπ, κλεινόμαστε όλο και πιο πολύ στον εαυτό μας, και κινδυνεύουμε έτσι να χάσουμε τα φωτεινά πρόσωπα εκείνων που επιμένουν ν' αντιστέκονται. Οπως εσύ, νοσηλευτή μου, που δίνεις καθημερινό αγωνα εκεί στα χειρουργεία, που βρίσκεις καιρό να γράψεις τις σκέψεις σου σ' ένα μπλόγκ, που ίσως και βοηθήσεις, έτσι, να αλλάξουμε τα πράγματα.

Χρ.

2:53 PM  
Blogger Τυρολέζα said...

Diavasa xtes stin Eleftherotipia to arthro sto opoio anaferesai kai me sigklonise. Mexri prin liges meres douleva sto nefrologiko panepistimiakis klinikis kai to ergastirio mou itan dipla akrivws stous thalamous aimokatharsis. Katalavainw loipon apolita afta pou grafei o filos sou. Alla ofeilw na ton diavevaiwsw pws apantisi den tha parei!
Den thelw na pw polla: o kathenas einai ipefthinos gia tis prakseis tou. Sinithws oloi aftoi oi "tsampa magkes" einai "xamena paidia" pou xreiazontai kapoion na tous traviksei to afti alla oxi na tous to ksekollisei! Den pistevw pws to na tous parousiazei kaneis stin tileorasi eksipiretei se kati, pera apo to na proselkisei kathe kira-Maria kai kira-Katina na dei ta xairia tou giou tis geitonissas kai na pei doksa to Thew pou o thanasakis tis vgike kalo paidi!
Den kserw poia einai i lisi sto provlima. Endexomenws koinwniki ergasia gia na doun ti paei na pei ponos kai pragmatiki distixia, endexomenws group therapies. Pistevw pws gia kapoion pou den ergazetai se nosokomeio to na ton valeis na dei me ta matia tou "eidika epilegmenous" astheneis einai mia empeiria pou am mi ti allo tha ton sokarei. Pantws se kamia periptwsi filaki i otidipote tha tous "irwopoiisei" sta matia twn omoideatwn tous!

4:50 PM  
Blogger Siddhartha said...

κ. Μιχαηλίδη καταλαβαίνω την απόγνωσή σας για το θέμα. Κι αν η λέξη απόγνωση δεν είναι η σωστή, ας πω απλά στεναχώρια. Όλοι αυτοί οι homo-erectus, ανάμεσα από πολλά άλλα, τους χαρακτηρίζει και η θρασηδειλία. Μόνο σαν κοπάδι μπορούν να κάνουν κάτι. Μόνοι τους κρύβονται και ούτε συνταξιούχο με π δε θα αγγίζανε.

Όσο για τα άλλα που γράψατε στα σχόλια, εγώ έχω παρατηρήσει ότι είμαστε ο μαναδικός λαός που είτε σε επίθεση, είτε σε άμηνα θα είμαστε κάθε μέρα. Από τον τρόπο οδήγησης, μέχρι τον τρόπο που συζητάμε, αυτά θα εκφράζονται είτε επιθετικά είτε αμυντικά. Από "΄Σ'αρέσει το φαϊ?", "Γιατί, είπα εγώ ότι δε μ'αρέσει?", μέχρι τον οδηγό που βρίζει και φωνάζει, αυτό το πράμα παρατηρώ. Γιατί αυτή η στάση (να πώ μίσος ή εχθρότητα?) μεταξύ μας δεν μπορω να καταλάβω. Τελικά, όσοι λένε, ότι το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό των αρχαίων Έλλήνων με τους σημερινούς είναι η διχόνοια έχουν απόλυτο δίκιο.

ΥΓ, για τα παιδιά που δουλεύουν στα νοσοκομεία, μόνο ένα μπράβο μπορώ να πω, και αυτό σίγουρα δεν αρκεί.

2:18 AM  
Blogger N.Ago said...

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!

8:59 PM  
Blogger CAESAR said...

Oι προτάσεις, για την αντιμετώπιση της κατάστασης, που σκέφθηκε η "τυρολέζα' είναι πολύ ενδιαφέρουσες !

1:56 PM  
Blogger απ' αλλού said...

Πρώτη φοορά μπαίνω εδώ.
Σωστός... Να είσαι καλά!

11:02 PM  
Anonymous Anonymous said...

Κε Μιχαηλίδη,
Χριστός Ανέστη, Χρόνια Πολλά σε εσάς και τους καλούς φίλους που βρίσκονται εδώ. Σχετικά με το θέμα που αναφέρετε έχω να προσθέσω πως μόλις τη Μ.Τετάρτη βγήκαμε από το νοσοκομείο που ο πατέρας μου έκανε μία σοβαρή επέμβαση καρδιάς. Έπέλεξα δημόσιο νοσοκομείο συνειδητά όχι γιατί δεν υπήρχε η οικονομική ευχέρεια αλλά γιατί έχω εμπιστοσύνη στους γιατρούς. Πίστευα πως οι "ξενοδοχειακές" υπηρεσίες δεν θα ήταν επαρκείς αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι γιατροί και νοσοκομειακό προσωπικό στάθηκαν σε υψηλό επίπεδο και πραγματικά τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Όταν επισκέφτηκα τον πατέρα μου στην εντατική συνειδιτοποίησα το αυτονόητο που όμως ξεχνάμε μέσα στην καθημερινότητα μας... πόσο πολύτιμη είναι η ανθρώπινη ζωή και η υγεία! Αυτό το Πάσχα που το έζησα με όλη την οικογένεια γύρω από το Πασχαλινό τραπέζι ευχαρίστησα το Θεό που μου έδωσε την ευκαιρία να είναι όλη οι οικογένεια μαζί, γεροί και αγαπημένοι. Ας κρατάμε τα όμορφα, τα απλά και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναθυμώσω όταν κάποιος ξανακολλήσει πίσω μου με το αυτ/το, όταν κάποιος προσπαθήσει να μου πάρει την ουρά στο super market, όταν κάποιος συνάδελφος μου δημιουργίσει πρόβλημα. Δεν ξέρω αν τα καταφέρω αλλά πραγματικά θα προσπαθήσω...
ΧΡΥΣΑ

1:19 PM  
Anonymous Anonymous said...

Αγαπητέ Χρήστο,

είμαστε άνθρωποι των άκρων - ή θα είμαστε επιθετικοί ή θα κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Σίγουρα δεν εκτιμάμε ούτε αυτό που έχουμε, ούτε αυτό που μας λείπει. Εύκολο να πετάξεις στα σκουπίδια αυτό που έχεις και ακόμη περισσότερο να φθονίσεις αυτό που έχει ο διπλανός και δεν έχεις εσύ.

Στην αντίθετη πλευρά της επιθετικότητας είναι η οκνηρία, η παθητικότητα, η αδράνεια, ο ωχαδερφισμός, η αποβλάκωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οδηγός που τη Μ. Τρίτη ταξιδεύει γλαρωμένος 7:00 το πρωί σε κομμάτι της Εγνατίας που δεν έχει περατωθεί - είναι διπλής κατεύθυνσης χωρίς διαχωριστικό. Οι καιρικές συνθήκες ιδανικές, το τοπίο γαλήνιο δίπλα στη θάλασσα. Ο δρόμος είχε αραιή κυκλοφορία, ο μπροστινός οδηγός πρέπει να κοιμήθηκε και σιγά-σιγά αρχίζει να κινείται προς το αντίθετο ρεύμα σημαδεύοντας το επόμενο αυτοκίνητο. Λίγα εκατοστά πριν γίνει η σύγκρουση το καταλαβαίνει και τη γλιτώνουμε όλοι.

Είτε οδηγούμε, είτε βλέπουμε τηλεόραση, πρέπει να προσέχουμε και να αντιδράμε σωστά και συνετά.

--
Δημήτρης

12:41 PM  
Anonymous dimitris nikolsky said...

Δυστυχώς, το ίδιο το σύστημα αναπαράγει και διατηρεί αυτούς τους χουλιγκάνους.

Φοβάμαι ότι τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα.

Θάρος ή αλήθεια; Προτιμώ το θάρος ανθρώπων σαν του κ. Καστρινάκη παρά την βάρβαρη αλήθεια που η καθημερινότητα πολλές φορές μας δείχνει.

Καλημέρα σας.

10:01 AM  
Anonymous Anonymous said...

Χαιρετω κι εγω με τη σειρα μου!Συμφωνώ και επαυξάνω με τα οσα αναφερεις.Κι εγω δουλευω σε χειρουργειο και εχω δει ουκ ολίγα!!Εμεις βλεπουμε πως καταληγουν δυστυχώς και οι μάγκες δικυκλιστες αλλα και οι οδηγοι αγώνων κατοικημενων περιοχών!!Οχι μαγκιά στην ασφαλτο!!!Εχουμε κουραστει στις εφημεριες να βλεπουμε παιδια να πεθαινουν απο αιμορραγια κλπ

12:52 AM  

Post a Comment

<< Home