Wednesday, May 30, 2007

Για την Αμαλία...


Ο θάνατος της Αμαλίας με άγγιξε βαθιά. Σαν να’χασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο.
Τόση ήταν η δύναμη του λόγου της, τόσο κοντά μου οι εμπειρίες που εξιστορούσε, τόσο μέσα μου η οργή της για το σάπιο σύστημα που μας περιβάλλει (όχι μόνο στην Υγεία), μα και η λαχτάρα της να ζήσει μια ζωή, …, τι ζητούσε, ρε γαμώτο, η κοπέλα; … , λίγη δύναμη να χορεύει, να παίζει βόλεϊ, χρόνο για να χάνεται στα βιβλία και στις ταινίες της, ένα χέρι απλωμένο από το «σύστημα» όταν ο αδύναμος χρειάζεται βοήθεια και στήριξη.
Τα comments στο blog της (www.fakellaki.blogspot.com), μετά το τελευταίο της post, χιλιάσανε κιόλας. Υπάρχει μια δυναμική υπέροχη – μια γνησια αγωνία, μην περάσουν κι άλλοι τα δικά της πάθη – αλλά και αποφασιστικότητα, «τουλάχιστον να μην σιωπάμε».
Υπάρχει και δυναμική άγρια, που δεν την γουστάρω. Οι αντιπαραθέσεις για το εάν οι έντιμοι και ικανοί ιατροί είναι εξαίρεση ή κανόνας. Ίδια συζήτηση, ίδιο δίλημμα και για τους δημοσιογράφους (όπου, πραγματικά, καθόλου δεν θίγομαι προσωπικά που ο κόσμος, και καλά κάνει, έχει την χειρότερη εντύπωση για μας – απλώς στεναχωριέμαι). Ιδια και για τους πολιτικούς, τους καθηγητές, κλπ, κλπ.
Συμφωνώ με την αγωνιώδη προτροπή της Αμαλίας. «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, ρε παιδιά, όχι κανόνας». Μόνο που δεν έχω άμεσες, πρακτικές απαντήσεις για το πώς.
Το μυαλό μου πάει σε μία, μόνο, εφικτή αφετηρία, εάν είναι να εξαιρέσουμε (που σίγουρα την εξαιρώ, εκείνην της βίας – να τα κάνεις όλα θρύψαλα, δηλαδή): η εξυγίανση και η κάθαρση στη Δικαιοσύνη.
Εάν δεν γίνει αυτό (και εδώ, για να ξεκινήσουν μια τέτοια εκστρατεία, χρειαζόμαστε ανθρώπους με κότσια, και γνήσια επαναστατικότητα να ρέει στο αίμα τους), εάν δεν ΔΕΙ ο κόσμος τους ενόχους να τιμωρούνται, εάν δεν ΑΙΣΘΑΝΘΕΙ ότι πράγματι αποδίδεται Δικαιοσύνη, τότε τίποτα δεν θα αλλάξει, φοβούμαι.
Ας πάρουμε ένα ασήμαντο παράδειγμα, που για μένα δεν είναι καθόλου ασήμαντο.
Απόψε, άκουγα στην τηλεόραση τον πολύ κ. Ψωμιάδη, τον Νομάρχη Θεσσαλονίκης, χαρακτηριστικό δείγμα «Ελληνα μάγκα», να εξηγεί ότι δεν φορεί κράνος, δηλαδή
να παραδέχεται ότι παρανομεί, επειδή έχει πολλές υποχρεώσεις και, αν όπου πηγαίνει βάζει και βγάζει, λέει, το κράνος, θα χάσει, τάχα, χρόνο, και δεν θα είναι συνεπής προς τα καθήκοντά του! Τέτοιες μπαρούφες.
Δεν φαντάζεσθε όμως πόσο κακό κάνουν έστω αυτά τα «ασήμαντα» - αυτές οι αίωνιες ελληνικές σαχλαμαρίτσες, ιδίως όταν βγαίνουν από το στόμα ανθρώπου που κατέχουν υπεύθυνες θέσεις και που, υποτίθεται ότι η συμπεριφορά τους πρέπει να είναι οδηγός για την συμπεριφορά του κάθε πολίτη.
Επομένως, από τη στιγμή που, έστω και «δι’ ασήμαντον αφορμήν», ο κάθε Ψωμιάδης όχι μόνο τη γλυτώνει φτηνά, αλλά μπορεί και για πολλούς να γίνεται και παράδειγμα προς μίμηση («Είδες; Ο άνθρωπος δεν προλαβαίνει να τρέχει για δουλειές των πολιτών….»), με αποτέλεσμα αυτό που ονομάζουμε «νόμος» να πηγαίνει περίπατο.
Εάν, όμως, τον έπιαναν και τον έγραφαν, όπως θα έκαναν για οποιονδήποτε πολίτη, ακόμα και για την βασίλισσα της Αγγλίας και τον Γκράν Παπα, οι αστυνομικές αρχές σε κάθε πολιτισμένο κράτος του κόσμου, και κυρίως εάν είχε την βεβαιότητα ό πολίτης ότι θα εκτελεσθει η ποινή του, τότε ίσως κάτι να άλλαζε προς το καλύτερο.
Δυστυχώς, δεν έχω δεί κανένα γιατρό να πηγαινει στη φυλακή για φακελάκι. Καμμία υπάλληλο του ΙΚΑ να χάνει τη δουλειά της επειδή συστηματικώς ταλαιπώρησε έναν πολίτη. Κανέναν δημοσιογράφο να μην μπορεί να ασκήσει ξανά το επάγγελμα επειδή κατέστρεψε, με ένα ρεπορτάζ ή ένα σχόλιό του, τη ζωή ενός απλού ανθρώπου. Ούτε έναν πολιτικό να κατηγορηθεί ότι «τα παίρνει», να αποδειχθεί ότι «τα πήρε», να φάει την ανάλογη ποινή, και να την εκτίσει.
Όσο δεν συμβαίνουν αυτά, και όσο η απόδοση της Δικαιοσύνης κωλύεται από χίλιες-δυο δυσκολίες (πολλές υποθέσεις, συνεχείς αναβολές, μηνύσεις και αγωγές για ψύλλου-πήδημα, εκκωφαντική σιωπή για τις μεγάλες απάτες και τα μεγάλα εγκλήματα), φοβούμαι πως, και αυτήν την στιγμή που γράφω, χιλιάδες Αμαλίες εκεί έξω, βιώνουν τα ίδια μαρτύρια που βίωσε «η δικιά μας Αμαλία», έχοντας δολοφονηθεί από το σύστημα πολύ πριν το τυπικό τέλος της ζωής τους.
Ζούμε στη χώρα του «ας’τους να φωνάζουν». Οι «καταγγελίες» (σοβαρές και μη) έχουν εξευτελιστεί, κυρίως χάρη στη τηλεόραση. Που αντιμετωπίζει κάθε σκάνδαλο ξώφαλτσα και με μόνο κριτήριο να εντυπωσιάσει εκείνους που μετράνε ως νούμερα.
Η Αμαλία μας, μας έδωσε μάθημα γερό. Έκανε ρεπορτάζ «σαν αντράκι» (και μην το παρεξηγήσετε, please καλές μου φίλες – ξέρετε πως το εννοώ), και όχι σαν κοτούλα. Δηλαδή, είπε τα πράγματα με το όνομά τους, όπως φιλάρεσκα λέμε εμείς, οι νάρκισσοι της ενημέρωσης, αλλά ποτέ δεν πραγματοποιούμε. Ανοικτά και με θάρρος. Όχι με κρυφές κάμερες. Ούτε και με πολυπληθή πάνελ τριγύρω, να συζητάνε τα καταγγελλόμενα λες και είμαστε αμφιθέατρο ελληνικού πανεπιστημίου…
Την Παρασκευή, 1η Ιουνίου, ας συντονιστούμε όλοι οι bloggers. Έτσι, για την Αμαλία. Που ήταν ένα πολύ γενναίο, και εντάξει παιδί.

29 Comments:

Anonymous Anonymous said...

Xristo, geia soy. Sygxarthria gia to blogg. To anakalypsa twra teleytaia kai to episkeftomai syxna. Epitrepse moy na pw dyo logia. Eimai ellhnas ekswterikoy, katoikos skandinavikhs xwras. Leipw peripoy 15 xronia apo thn Ellada kai den metaniwsa oyte mia fora poy efyga apo ekei. Xwris ayto na shmainei oti eimai ksetrellamenos me th xwra poy menw edw, sthn Ellada mono demenos ksanagyrnaw. Tha soy pw mia mikrh istoria, gia na melagxolhseis. Prin apo 10 xronia, gennhse h gynaika moy to prwto mas paidi, sthn Kopenxagh. Ksenos egw, ksenh ki ayth (apo allh eyrwpaikh xwra). Gennhse to paidi, emeine kai treis meres sthn klinikh, me plhrh perithalpsh, faghto kai eksetaseis apo giatroys kai den plhrwsame oute mia dekara! Ksenoi kai oi dyo! Enas apo toys polloys logoys poy den ksanagyrizw gia monimh diamonh sthn Ellada einai gia na mhn vrethw pote antimetwpos me to ellhniko iatriko systhma - "ta fakelakia". Eilikrina soy milaw, ystera apo aytes tis empeiries poy exw ola ayta ta xronia stis skandinavikes xwres, va vrethw sthn Ellada, na pathei kati to paidi moy, kai na perimenei o "giatros" na toy dwsw "fakelaki" gia na prosferei tis yphresies toy, pisteyw oti poly eykola tha mporoysa na ton skotwsw kai to lew poly sovara, oxi san sxhma logoy!
Kalh tyxh se oloys esas poy antexete akoma th zwh, ekei katw.

1:44 AM  
Blogger Antonios Liolios said...

Αγαπητέ κ. Μιχαηλίδη,

διάβασα με πολλή προσοχή το post σας και συμφωνώ με αυτά που λέτε.

Αλλά νομίζω ότι δεν θίξατε το πρόβλημα στην ρίζα του:

Με όλο μου τον σεβασμό και εκτίμηση σας παρακαλώ απαντήστε μου ειλικρινά:

Αν γράφαν εσάς επειδή οδηγούσατε χωρίς κράνος, δεν θα προσπαθούσατε να "σβήσετε" την κλήση κάνοντας μάλιστα χρήση της δημοσιογραφικής σας ιδιότητας;

Εκεί είναι το πρόβλημα αγαπητέ κ. Μιχαηλίδη.

Σας παρακαλώ μην πάρετε το σχόλιο μου προσωπικά αλλά σαν έναυσμα για ουσιαστικό και ίσως επώδυνο διάλογο

9:49 AM  
Anonymous natasaki said...

Καλημέρα Χρήστο και χαίρομαι επιτέλους που μπορώ να σε ακούω ξανά στο ράδιο-μου είχες λείψει αφάνταστα, αλλά λόγω δουλειάς δεν βόλευε η νέα ώρα.
Μου αρέσουν πολύ αυτά που γράφεις για την Αμαλία-κι εμένα με άγγιξε πολύ....Συμφωνώ για το χάλι μας στην Ελλάδα, το οποίο συντηρούμε όλοι μας καθημερινά, γιατί "έτσι μας βόλεψε, έτσι το βρήκαμε, ωχ αδερφέ...." Αν και, χωρίς να θέλω να σε υπερασπιστώ, αν σε έχω καταλάβει καλά τόσα χρόνια από ράδιο & εφημερίδες,εσύ δεν θα ζητούσες να σου σβήσουν την κλήση.....
Καλημέρα.

10:39 AM  
Anonymous Nikos said...

Φίλοι μου,
Δυστυχώς τα πράγματα δεν αλλάζουν τόσο εύκολα. Και εγώ είμαι ένας από αυτούς που ενώ κάποια πράγματα με ενοχλούν, αν τύχουν σ’ εμένα, ενδέχεται να αντιδράσω και εγώ με τον ίδιο τρόπο (π.χ. προσπάθεια για σβήσιμο μιας κλήσης). Πιστεύω ότι για την αλλαγή προς το καλύτερο η μόνη μας ελπίδα είναι οι νέες γενιές . Εγώ λοιπόν συγκεντρώνω όλη μου την ενέργεια στο τι θα πω και πως θα μεγαλώσω τα παιδιά μου.
Ένα μικρό παράδειγμα : Ο πατέρας μου είναι 94 ετών. Όποτε του τύχει να κρατάει κάτι που δεν το χρειάζεται άλλο, αβίαστα το πετάει όπου και αν βρίσκεται (έτσι έχει μάθει και δεν αλλάζει). Εγώ είμαι 47 ετών. Όταν βρεθώ σε αντίστοιχη κατάσταση με τον πατέρα μου, ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ να κάνω το ίδιο μ’ αυτόν, στη ζούλα όμως και πολύ προσοχή . Τα παιδιά μου είναι 7 και 13 ετών. Δεν διανοούνται ότι έστω και το χαρτάκι από μία τσίχλα θα μπορούσε να πεταχτεί στο δρόμο.
Για να τελειώνουμε λοιπόν με τη σαπίλα που μας περιβάλλει, χρειάζεται πολύ υπομονή και εντατική, κοινωνική κυρίως, εκπαίδευση των νέων γενεών. Το βάρος πέφτει σ’ εμάς, δηλαδή τους ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΥΣ.
Νίκος

10:59 AM  
Blogger Antonios Liolios said...

Συμφωνώ απόλυτα με τον Nikos και εξ άλλου αυτό είναι το νόημα της ερώτησης μου στον κ. Μιχαηλίδη.

Η μεγάλη κρίση στον τόπο μας πιστεύω είναι αποτέλεσμα ελλείματος παιδείας αλλά και αγωγής.

Την απαξίωση της παιδείας πιστεύω την ζήσαμε οι 47ρηδες (έχω την ίδια ηλικία με τον Νίκο) στο πετσί μας.

Τώρα πληρώνουμε τους καρπούς της στάσης μας και της άκριτης αποδοχής της ήσσονος προσπαθείας.

Από την άλλη θα πρέπει αυτοί που ελέγχουν να αποτελούν υποδείγματα συμπεριφοράς.

Περιμένω τα σχόλια του κ. Μιχαηλίδη

11:43 AM  
Blogger christos michaelides said...

antonios

Ανεπιφύλακτα, και πολύ-πολύ εύκολα σου απαντώ ότι δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου (τις 3-4 φορές που πήρα κλήση, για παράνομη στάθμευση), να τη σβήσω, μολονότι, παλαιότερα, κάτι τέτοιο στο επάγγελμά μου ηταν πολύ εύκολο.

Μήν ξεχνάς ότι μεγάλωσα σε αγγλοσαξωνικό περιβάλλον, όπου η τήρηση του νόμου είναι αυτονόητη, και η παράκαμψή του έξω από κάθε σκέψη και λογική.

Θυμάμαι, τη μία φορά που "έφαγα" κλήση για πράνομη στάθμευση, ήταν άδικο γιατί δεν υπήρχε πουθενά σήμανση. Θα μπορούσα να κάνω φασαρία, ίσως και να κάνω ένσταση κατα της απόφασης για επιβολή προστίμου. Δεν το έκανα, για να μήν πεί κάποιος, "ά, αυτός είναι γνωστός, και ασκεί τώρα πίεση για να του χαριστει ένα πρόστιμο".

Θάθελα να πιστευω ότι αυτά που σου γράφω είναι αυτονόητα πράγματα, και ότι δεν αποτελώ εξαίρεση.

Φιλικά,
Χρήστος

2:42 PM  
Blogger Antonios Liolios said...

Θάθελα να πιστευω ότι αυτά που σου γράφω είναι αυτονόητα πράγματα, και ότι δεν αποτελώ εξαίρεση

Αχχχ Χρήστο ή με δουλεύεις ή ζεις σε άλλο κόσμο, αγγλοσαξωνικό.

Σε πιστεύω και εύχομαι να βρεις μιμητές

Εν τούτοις το ερώτημα μου δεν αφορούσε την κλήση αυτή καθ' εαυτή αλλά την τάση του νεοέλληνα να καυτηριάζει τους πάντες αλλά να είναι εξαιρετικά ελαστικός με τον εαυτό του, με μιά λέξη ανεύθυνος. Μια στάση ζωής που τελικά οδηγεί σε κραυγαλέες περιπτώσεις έλλειψης επαγγελματισμού.

Παιδεία, αγωγή, επαγγελματισμός....κούφιες λέξεις κατάντησαν...

3:43 PM  
Blogger antigonos said...

afta peri paideias k agogis den einai akrivos to zitoumeno. aplos, i Ellada se themata kratikon parohon/aksiokratias k.a. psifizei aperiskepta mesaionikes taktikes nepotismou. edo gia na eksipiretithoun oi anages sou k na anagnoristei i aksia sou prepei na heis apeirous gnostous --enallaktika na eisai megistanas. alimono se osous den ehoun/einai tpt ap'ta dio...

4:38 PM  
Blogger adiple said...

Βρε παιδιά μια χαρά τα λέει ο Χρήστος! Δυστυχώς!

antoniosliolios αυτό ακριβώς λέει με το παράδειγμα του Ψωμιάδη.Οτι αν τα δημόσια πρόσωπα αντί για καλό παράδειγμα, γίνονται παράδειγμα προς αποφυγή τι να κάνει ο έρμος ο πολίτης. (Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν Αστυνομικό με υπηρεσιακή μηχανή που - Στο Θεό σας! - το κράνος το είχε στον καθρέπτη της μηχανής! Οταν του είπα ότι είναι κακό παράδειγμα για τα παιδιά μου, που ήταν μές το αυτοκίνητό μας - μου απάντησε: Δεν με παρατάς και πάτησε γκάζι και έφυγε! Εκτός από παραβάτης και αγενής)

nikos δεν θα συμφωνήσω μαζί σου. Ηξερα ότι οι γέροι σκύλοι δεν μαθαίνουν καινούργια παιχνίδια (κινέζικο ρητό) όχι ότι και οι άνθρωποι δεν μπορούν να βελτιώνουν εαυτούς. Και εγω όταν ήμουν πιτσιρίκα πέταγα τα πάντα κάτω. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ένα καλοκαίρι στη Ν.Μάκρη (είχε πολλούς Αμερικάνους) περπατούσα με μια φίλη αμερικανιδούλα και τρώγαμε παγωτό. Μόλις το τέλειωσα, δεν σκέφτηκα λεπτό για να πετάξω το κυπελλάκι. Τότε δεν υπήρχαν άλλωστε και σκουπιδοτενεκέδες εύκολα. Η φίλη μου όμως το κρατούσε γύρω στα 30 λεπτά (μέχρι να συναντήσουμε σκουπιδοτενεκέ) και όταν την ρώτησα γιατί δεν το πετάει μου είπε πως δεν είναι σωστό να βρωμίζουμε τον χώρο που ζούμε. Αυτό ήταν δεν ξαναπέταξα ΠΟΤΕ τίποτα κάτω. Αυτοδιόρθωση κύριοι.
Και ο δικός μου πατέρας δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο. Ομως συμφωνήσαμε και βάλαμε ένα χαρτάκι μπρος στο ταμπλώ (εγω το είχα γράψει) που έλεγε: ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΤΗΝ ΖΩΝΗ. Ετσι την μάθαμε.

Άπό την άλλη το πρώτο που έμαθα ήταν να πληρώνω τα λάθη μου. Αν φάω κλήση την πληρώνω. Αν είναι άδικη σιχτιρίζω. Αλλά και πάλι την πληρώνω.

Είμαι σίγουρη ότι και ο Χρήστος το ίδιο κάνει.

7:26 PM  
Blogger adiple said...

Αυτός ο τόπος θα έχει μόνο παρελθόν και καθόλου μέλλον έτσι όπως πάει.

Καλοί μου άνθρωποι. Αγαπάτε την Ελλάδα; Μην δίνετε σε αυτήν τον καλύτερό σας εαυτό, μα μην δίνετε ούτε τον χειρότερο.

Αν αρχίσουμε να κάνουμε ο καθένας από την θέση που είναι σαν επαγγελματίας αυτό που μπορούμε, μαγικά και χωρίς την ανάγκη της αστυνομίας θα φτιάξουμε πολλά πράγματα.

Αν ο οδοκαθαριστής δεν φοβάται τον επιστάτη του, αλλά καθαρίζει γιατί θέλει, γιατί αυτό διάλεξε για δουλειά του, ο δρόμος θα είναι καθαρός. Αν ο δάσκαλος αγαπάει την μάθηση και τα παιδιά και διάλεξε να γίνει δάσκαλος, θα είναι ένας καλός δάσκαλος και πάει λέγοντας.

Από τις επιλογές μας αρχίζουν όλα.

Βαρέθηκα να ακούω για νόμους και αστυνόμευση. Τι να σου κάνει ο νόμος όταν ΕΣΥ δεν καταλαβαίνεις ότι αν δεν φορέσεις ζώνη και κάνεις ατύχημα, κινδυνεύεις όχι από την τύχη, τον νόμο και δεν ξέρω και εγω τι αλλά από την επιλογή σου.

Μετά έρχεται το αίσθημα δικαίου που πολύ σωστά ανέπτυξε ο Χρήστος.

Και μετά η Πρόοδος φίλτατοι...

7:39 PM  
Blogger adiple said...

This comment has been removed by the author.

7:39 PM  
Anonymous Montmorency said...

Συμφωνώ με όσα λέτε κύριε Μιχαηλίδη. Δεν φαντάζεστε πόσο με εκφράζουν. Ως απάντηση στον Νίκο θα ήθελα να πω τα εξής. Με στενοχωρεί πολύ όταν καποιοι πιστεύουν ότι όλοι οι Έλληνες λιγο πολύ θα παρανομούσαν αν τους ερχόταν βολικά. Ε, λοιπόν δεν είναι έτσι. Υπάρχουν ανθρωποι και πιστέψτε το αυτό, που δεν σκέφτονται έτσι. Και δεν έχουν μεγαλώσει σε κανένα αγγλοσαξωνικό περιβάλλον. Εδώ έχουν μεγαλώσει και αυτοι και οι γονείς τους. Δεν σκέφτηκα ποτέ να σβήσω κλήση,( δεν έχω λάβει και ποτέ) δεν πετώ τα σκουπίδια μου στο δρόμο, δεν περνώ με κόκκινο.Απλώς μου είναι αδιανόητο. Και πικραίνομαι όταν μου λένε ότι αυτά είναι απλώς λόγια. Δεν είναι ρε γαμωτο. Και στο super market όταν πάω με τις πάνινες τσάντες μου με κοιτούν σαν εξωγήινη. Αλλά αυτή είμαι, δεν θα μπορούσα να είμαι αλλιώς γιατί ετσι αισθάνομαι. Και δεν νομίζω ότι είμαι η μοναδική.

7:58 PM  
Blogger SOLON said...

Τα περισσότερα απο τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας μπορούν να απλοποιηθούν σε δύο ελάχιστους κοινούς παρανομαστές, και αυτοί είναι έλλειψη παιδείας και έλλειψη δικαιοσύνης. Δύο θεσμοί όχι τελείως άσχετοι μεταξύ τους.

Η υπόθεση της Αμαλίας και η κουβέντα που ακολούθησε είναι ένα κλασσικό παράδειγμα.

1:28 PM  
Blogger Aggelos Spyrou said...

...

11:15 PM  
Anonymous Anonymous said...

Αμαλία, καλό ταξίδι.
Εμείς που μένουμε πίσω ας προσπαθήσουμε να κάνουμε την πραγματικότητα μας λίγο πιό όμορφη, λίγο πιό ανθρώπινη.
Έχω και άλλες φορές γράψει για την ατομική ευθήνη που φέρει ο καθένας μας, ας σταματήσουμε τα λόγια και ας προχωρήσουμε σε πράξεις...
Χρύσα

3:16 PM  
Anonymous Anonymous said...

Στην προηγούμενη εταιρεία όπου εργαζόμουν ταξίδευα συχνά. Σε μια πτήση από Κάρπαθο για Ρόδο γνωρίστηκα με έναν αρκετά ηλικιωμένο κύριο που καθόταν στο διπλανό κάθισμα. Πάτε βολτίτσα στην Ρόδο τον ρωτάω για να πιάσουμε κουβέντα. Όχι αγόρι μου, μου λέει , στη Σουηδία πάω, εκεί ζω και έρχομαι κάποιους μήνες εδώ στη γεννέτειρά μου. Πως και δεν έρχεστε να εγκατασταθείτε μόνιμα εδώ τον ρωτάω μετά από λίγη ώρα συζήτησης. Τι λες αγόρι μου, μου λέει, γέρος άνθρωπος είμαι να πεθάνω πριν την ώρα μου. Εκεί υπάρχει πρόνοια , έχω τα φαρμακά μου τους γιατρους μου, δε ταλαιπωρούμαι. Εδώ καλά καλά τους νέους ανθρώπους δεν προσέχουν. Θα προσέξουν εμάς τους γέρους...? Ζω με την οικογενειά μου και γω μια τραγωδία. Πέθανε ο αδελφός της γυναίκας μου (και αδελφικός μου φίλος) από αλλεργικό σοκ σε ηλικία 30 ετών. Στο δεύτερο "σοκ" που είχε πάθει και ενώ είχε δείξει ιδιαίτερη ευαισθησία για το πρόβλημά του κάνοντας διάφορες εξετάσεις, οι γιατροί σε νοσκομείο που είχε πάει του είπαν ότι είναι κατά φαντασίαν ασθενής επειδή είχε τρομοκρατηθεί "υπερβολικά" λόγω του προηγούμενου σοκ. Για να είμαι δίκαιος η αλλεργία είναι μια πολύπλευρη και ύπουλη ασθένεια που δε καθιστά δυνατή συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή. Δεν υπάρχει συνεπώς μεγάλο μερίδιο ευθύνης απο τους γιατρούς. Με την Αμαλία όμως πρόκειται για μια τραγωδία ύψιστης για μένα σημασίας που αφορά σύσσωμο το σύστημα υγείας της χώρας μας. Για να δούμε θα αλλάξει κάτι έστω και με την αφορμή αυτής της τραγωδίας ?????????
Κατρινάκης Αντώνης

4:11 PM  
Anonymous Nikos said...

Καλό σου ταξίδι ΑΜΑΛΙΑ.

Εύχομαι να μη φτάσουμε ποτέ στο σημείο όπου αυτοί που ΜΕΝΟΥΝ θα ζηλεύουν αυτούς που ΦΕΥΓΟΥΝ.

Νίκος

4:57 PM  
Anonymous Anonymous said...

...Έμαθα τελευταία από γιατρό του ΕΣΥ, που εφαρμόζει την αποψή του "για μένα η υγεία είναι δημόσιο δωρεάν αγαθό" πως όσες αγωγές και μυνήσεις να γίνουν σε γιατρό δεν θα τιμωρηθεί ποτέ. Η διαδικασία που ακολουθείται από το πειθαρχικό όργανο του Ιατρικού συλλόγου υπόκειται σε νόμο του 1932 και παρόλο που έχουν εισηγηθεί στους εκάστοτε υπουργούς δικαιοσύνης αλλάγη του νομικού πλαισίου, ως ιατρικός σύλλογος, τίποτα δεν αλλάζει γιατί δεν θέλουν, δεν επιτρέπουν πέντε δέκα "μεγαλογιατροί καθυγητάδες". Η όλη διαδικασία για τελεσίδικη δικαστική απόφαση απαιτεί 15 χρόνια και ο γιατρος έχει βγει στην σύνταξη κι η μνήμη στην Ελλάδα διαρκεί λίγο κι η αντίληψη είναι εγώ έδωσα χρήματα και με πρόσεξε..κι είναι μαγκιά να δίνεις χρήματα για την υγεία σου. Ας γίνει μαγκιά η ανθρωπιά κι η μοναδική αξιοπρέπια της Αμαλίας.

1:44 AM  
Anonymous Afrodite Manta said...

Γειά σου Χρήστο,

Όταν είσαι 32 ετών και βλέπεις να πεθαίνει δίπλα σου ένας άνθρωπος 30 ετών, απλά δε μπορείς να το δεχτείς. Οι ηλικίες αυτές απλά δε συνάδουν με το θάνατο. Όταν μάλιστα ο άνθρωπος αυτός από τα 8 του χρόνια βιώνει τον πόνο, δεν έχει ζήσει χωρίς αυτόν, δεν ξέρει πως είναι να ζεις χωρίς πόνο, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Δυστυχώς, αυτή είναι η χώρα που ζούμε, που στους τομείς της υγείας, της περίθαλψης και εν τέλει της αξιοπρέπειας στην ανθρώπινη προσωπικότητα είναι έτη φωτός πίσω. Προέρχομαι από ιατρική οικογένεια (ο πατέρας μου είναι γιατρός)και μεγάλωσα ακούγοντάς τον πάντα να λέει "η αξιοπρέπεια του ανθρώπου είναι πάνω απ'ολα". Τα μόνα δώρα που έχει λάβει από ασθενείς του είναι αυγά και κανένα αρνί το Πάσχα (ζει στην επαρχία, οπότε το φαινόμενο είναι σύνηθες). Δεν πιστεύω ότι υπάρχει τίποτα πιο ανήθικο από τον να χρησιμοποιείς τον πόνο του άλλου για να τον εκβιάζεις χρηματικά- "δώσμου τόσα και θα φροντίσω να χειρουργηθεί ο άνθρωπός σου το συντομότερο δυνατό". Δυστυχώς δεν είναι μόνο θέμα κυβερνήσεων, είναι θέμα νοοτροπίας, είναι που όλοι λίγο πολύ το παίρνουμε ως δεδομένο.... Πως να αλλάξει μία κατάσταση όταν συντηρείται από όλους;
Μακάρι το παράδειγμα της Αμαλίας να δείξει ένα φως στο τούνελ.....

1:56 PM  
Blogger Specter said...

Επιτρέψτε μου να διατηρώ την άποψη πως τελικά δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε σε αυτό τον τόπο, αν δεν αλλάξει η παιδεία και δη των νέων. Αν δεν μάθουν οι μικρότεροι, εμείς οι μεγάλοι έτσι κι αλλιώς είναι πολύ αργά να αλλάξουμε. Απο μικρός θα αποκτήσεις οδηγική συνείδηση για παράδειγμα για να μάθεις να συμπεριφέρεσαι αργότερα. Από μικρός θα μάθεις πως αν γίνεις γιατρός δε θα πρέπει να λειτουργείς με φακελάκι αλλά με τον όρκο του ιπποκράτη. Ισως βέβαια αν είχαμε όλοι την καρδιά της Αμαλίας να είχαμε αλλάξει πολλά, δυστυχως όμως η αλήθεια είναι πως είμαστε λιγόψυχοι. Δυστυχώς επίσης αλήθεια είναι η ατιμωρησία, η εύνοια των ισχυρών και η αδιαφορία...Πόσες αλήθειες θα μπορούσα να αραδιάσω.
Και κάτι άλλο Χρήστο, μην αυτοτιμωρείσαι, οι εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά στην περίπτωσή σας απλά επιβεβαιώνετε τον κανόνα. Ελπίζω μόνο μερικοί να κοιμάστε ήσυχοι τα βράδια αγνοώντας τον κανόνα, γιατί αυτό μόνο τους αξίζει...

1:34 AM  
Anonymous nikos said...

Στις προηγμένες βόρειες χώρες της Ευρώπης, όταν δύο άνθρωποι γνωρίζονται για πρώτη φορά, το πρώτο πράγμα που θέλουν να μάθουν είναι με τι ασχολείται ο νέος τους φίλος ή φίλη. Αυτό γιατί έτσι καταλαβαίνουν τα βασικά του ενδιαφέροντα. Στη χώρα μας, δυστυχώς, τα ενδιαφέροντά μας, “συνήθως” (για να μη αδικήσω κανέναν), δεν έχουν καμία σχέση με το επάγγελμά μας. Το επάγγελμά μας σχετίζεται με το “ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ”. Έρχομαι λοιπόν τώρα να αναρωτηθώ :

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να μπει ένας νέος στην ιατρική;

Γιατί τόσος συνωστισμός σ’ αυτό το χώρο;

6:38 PM  
Anonymous Anonymous said...

Anonymous said...
Gia sas onomazome Kelly kai tha ithela na ekfraso tin lipi mou gia ton thanato tis Amalias. Diavasa tis ebiries tis apo to blog tis kai den mporo oute fisika na fadasto ton pono pou perase kai ton somatiko kai ton psichologiko giati tha stenaxoriotan kai gia tous dikous tis para poli opos kai idia egrafe.Ti na pi kanis den xseri pia. Kirie Michailidi sas akouo opote mporo kai sas ektimo. San politis aftis tis xoras nomizo oti pia tha eprepe na gini mia epanastasi - den adexete alo i katastasi afti, ime mono 28 xronon kai to leo afto - ektos an iparxi alos tropos- pios o ehtelodismos- nai ine enas tropos alla ftani ? Tosi anthropi pethenoun kai ponane ahtika - giati ? Fisika i anthropi pia exoun toso themata na lisoun o kathenas apo monos tou pou den iparxi xronos pia gia epanastasis.eki omos vasizete kai to sistima sto oti oi polites den exoun ton xrono logo ikonomikon diskolion kai sto "de variese - an to xsekinisi kapios tha akolouthiso". Ego protino stis epomenes ekloges oli oi polites na psifisoun lefko. Ine isos ipervoliko afto pou tha po ( parolo pou den exo zisi tin xouda ) alla toulaxiston sti xouda ola itan fanera - evlepes ti ginotan - tora ipo to peplo tis dimokratias iparxi xiroteri xouda - mia xouda pou prosferete me xamogela kai ton ipermetro katanalotismo.

Efxaristo poli
Me ektimisi
Kelly

5:39 AM

11:14 AM  
Blogger nat74 said...

Πρέπει να συμπληρώσω ότι ο κος Ψωμιάδης οδηγεί χωρίς κράνος για να τον αναγνωρίζουν οι ψηφοφόροι του!!!!
δυστυχώς αυτός μας αξίζει

11:33 PM  
Anonymous nikos said...

Παρ’ όλο που ούτε κι’ εγώ συμφωνώ με αυτά που λέει και κάνει ο Ψωμιάδης, πιστεύω ότι αποτελεί τον εύκολο στόχο όλων μας.

Θέλω να ακούσω κάποιον να αναλύει την κατάσταση που επικρατεί έξω από μέγαρο μουσικής, όταν βρίσκονται εκεί οι ΕΠΙΣΗΜΟΙ μας. Όπως επίσης και έξω από το καλυμάρμαρο, με δεκάδες παρκαρισμένα πούλμαν, στην ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΛΟΡΙΔΑ παρακαλώ, και λίγο παρακάτω την τροχαία να μοιράζει κλήσεις στους ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ οδηγούς.

11:21 AM  
Anonymous Anonymous said...

Κυριε Μιχαηλίδη,είμαι η Ριτσα Μασουρα απο την Καθημερινή. Εχω τη στήλη Πρόσωπα την κυριακή και καθε Πέμπτη τους Αντίλογους. Διαβάζω πάντα τα κειμενα σας και σας παρακολουθούσα παλιά στο ΣΚΑΙ , προσφατα στο Διεση. Τωρα, νομίζω ειστε στον Αντέννα; Συμφωνω με το αρθρο σας για τη γλυκειά Αμαλία. Πώς μπορεί να χάνεται έτσι μια ζωή! Πώς μπορεί να ξεστρατίζουν έτσι οι τύχες των ανθρώπων ! Λυπάμαι πολύ, βαθιά για μας όλους που εκτιθέμεθα καθημερινά σε τόσους κινδύνους.
Κυριε Μιχαηλίδη, εχω κι εγω δικό μου μπλογκ, μόλις προχθες το άνοιξα και προσπαθώ να το στήσω, προς το παρόν του εχω δωσει το όνομα προσωπα , όπως η κυριακατικη στηλη μου, δεν ξερω αν θα το κρατήσω, η θα βρω κατι άλλο, γιατί τα προσωπα είναι πολύ χρησιμοποιημένα.
Σας δινω το ιμειλ μου, αν σας ενδιαφερει ritsamasoura@hotmail.com και το μπλογκ μου http…//wwwprosopa.blogspot.com
Με εκτίμηση Ριτσα Μασούρα

2:50 PM  
Blogger christos michaelides said...

Ριτσα, καλησπέρα

Ευχομαι να μου επιτρέπεις τον ενικό - ζητώ και από σένα το ίδιο να "εφαρμόσεις".

χαίρομαι που προστίθεσαι στην οικογένεια. Διαβάζω και εγω τη στήλη σου, και συχνά "χτυπιέμαι" με τα πρόσωπα που μου λείπουν εμένα. Δημοσιογραφική διαστροφή, την ξέρεις.

βεβαίως και θα σε επισκέπτομαι στο blogspot σου. Καλή αρχή.

Χρηστος

10:50 PM  
Blogger Prosopa said...

Chris,καλημέρα. Σ ευχαριστώ για το μηνυμα. Με συγκινείς, γιατί ανήκουμε κι οι δυό στην προηγούμενη σχολή της δημοσιογραφιας, της ευγενούς δημοσιογραφίας, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τέτοια υπερβολή. Μ αρέσει ο τροπος που γράφεις και το ξέρεις. Προσπαθώ να αντλήσω στοιχεία από τη σκέψη σου, από τις ευαισθησίες σου. Παραμένω ευαισθητη και εγώ. Ο χρόνος και ο τρόπος που ζουμε δεν με αλλοιωσε. Απλώς με έκανε να βρω ατομικές διεξόδους, όπως όλοι μας άλλωστε.
Φιλιά, καλή επιτυχία. Πού μπορω να σε βρω; στη συχνότητα του αντεννα και πότε ;
Ριτς, ευχαριστω

11:55 AM  
Blogger christos michaelides said...

Ρίτσα,

Καλησπέρα πάλι.
Δεν θέλω να λέω ότι "εκπροσωπώ" η υπηρετώ την "ευγενή" η όποια άλλη δημοσιογραφία.
Εμένα μ' αρέσει να γράφω, και να λέω ιστορίες. Να μεταφέρω εικόνες. Να μιλάω με ανθρώπους. Να φωνάζω όταν βλέπω κάτι που το βρίσκω άδικο.Πιστευω πολύ στη δύναμη της αλήθειας.
Ειμαστε πολλοί.
Απλώς, οι κραυγές των λίγων είναι πιο δυνατές.
Θα κουραστούν, όμως, και θα κουράσουν - έννοια σου.

Στον Αντέννα, "βγαίνω" 11-1 κάθε πρωί-μεσημέρι. Περίεργη ώρα. Και παράξενο ακροατήριο εκείνην την ώρα εκεί έξω.

Αλλά θα τους πω κι αυτούς ιστορίες.
Μουσικούλες από καρδιάς, πάντα, θά επιλέγω. Οσοι πιστοί, θά προσέλθουν.

Σε φιλώ,
Χρ.

7:26 PM  
Anonymous Anonymous said...

Chris, η Ριτσα Μασουρα ειμαι. Μεταφέρεις με εκπληκτικό τρόπο τις εικόνες.Και γνωρίζω καλά, παρακολουθώντας σε, ότι μέσα σ όλα τ άλλα έχεις πολύ ανοικτό μυαλό. Συνέχισε να μας ταξιδεύεις με τον τρόπο σου.
Οσο για το κοινό που σε παρακολουθεί εκείνη την ώρα στον Αντέννα, τί να σου πω; Εξαρτάται. Μπορεί να είναι άνθρωποι που εσύ κι εγω ούτε καν φανταζόμαστε. Μην το ψάχνεις. Εγω, βεβαια, θα σε προτιμούσα πρωί, τις ώρες της αιχμής, της πρώτης ενημέρωσης, της αγωνίας για τη μέρα που ξανοίγεται μπροστά μας. Αλλά, αλλαι αι βουλαι των αφεντικών του Αντέννα.
Λοιπόν, επειδή ο Δαραβακης ψιλοενοχλήθηκε - δικαίως - γιατί το μπλογκ μου έχει το ιδιο όνομα με το δικό του, το ψιλο...αλλαξα κι εγώ και το έκανα ως εξής
http://ritsmas.wordpress.com και ο τίτλος του είναι prosopa-rits.
Αν δε βαριέσαι, ρίξε μια ματιά, σ εχω περάσει στα λινκς άλλωστε
Φιλιά
Ριτσα Μασουρα

8:35 PM  

Post a Comment

<< Home