Thursday, May 04, 2006

"Ειστε Ελληνας, κυριε;"

Σημερα το πρωί, αμέσως μετα την εκπομπή μου στον "Διεση", με πήρε τηλέφωνο μια κυρία που δηλωσε εκπαιδευτικός. Μου ευχήθηκε "Χριστός Ανέστη", της απάντησα "Αληθώς", και αμέσως μετα μου εξήγησε τον λόγο του τηλεφωνήματός της.

"Ειμαστε μια ομάδα εκπαιδευτικών, που σε ακούμε τακτικά και μας έχει προβληματίσει πολύ ο μεγαλοϊδεατισμός σας. Αναφέρεστε στην Ελλάδα απαξιωτικώς, και γι' αυτό θέλουμε να μάθουμε τι είστε."

"Τι εννοείτε, τι είμαι;", την ρώτησα, πολύ έκπληκτος.

"Είστε Ελληνας, κυριε;", συνέχισε ακάθεκτη.

"Βεβαίως".

"Γέννημα και θρέμμα;"

"..."

"Μήπως γεννηθήκατε στο εξωτερικό;"

"Ναι, αλλά τι σημασία έχει αυτό; Ειμαι λιγότερο Ελληνας;"

"Ειστε καθόλου Ελληνας, αγαπητέ!"

"Γιατί; Επειδή γεννηθηκα και μεγάλωσα εκτός Ελλάδος;

"Μήπως ειστε Εβραίος;"

"Αυτό, πως σας ηρθε τωρα;", ρώτησα, αρχίζοντας κιόλας να χάνω την υπομονή μου με την φασιστικού τυπου ανάκριση της εν λόγω μεσόκοπης κυρίας.

"Σάς άκουσα σημερα στην εκπομπή σας που κάνατε εβραική προπαγάνδα!", πέταξε, οπωσδήποτε απερίσκεπτα, και έκλεισε μετά βιαστικά το τηλέφωνο.

Εμεινα εκεί, άναυδος, με το ακουστικό στο χέρι. Ο φίλος μου ο Θεόφιλος, στον οποίο εξήγησα τά όσα μόλις έγιναν, μου ειπε ότι δέν πρέπει να δίνω σημασία σε τρελλούς. Εγω, όμως, έδωσα. Καί μέχ΄ρι αυτήν την στιγμή που γράφω, προσπαθώ να καταλάβω αυτό το φοβερό τηλεφώνημα.

Η κυρία, με είπε φιλοεβραίο (θεωρώντας ότι με έβριζε έτσι, αλλά εγω δεν θεωρώ προσβλητικό να είναι κάποιος φιλο-οτιδήποτε, όσον αφορά εθνικότητα, γιατί δεν μπορεί να συγκινούμαστε όταν άλλοι είναι φιλέλληνες και να βρίζουμε εκείνους που ειναι φιλοαμερικάνοι, άς πουμε, φιλοβρετανοί, φιλοιρακινοί, η φιλο-οτιδήποτε), με είπε φιλοεβραίο, λοιπόν, επειδή διάβασα ένα απόσπασμα από βιβλίο του Εντγκαρ Μορέν για τον θάνατο. Ο Εντγκαρ Μορέν, όπως επισήμανα μετά, είναι γελλικής καταγωγης Εβράιος, που έζησε μάλιστα και στη Θεσσαλονίκη.

Δεν θα προσπαθήσω να μπώ στην πολιτική σκέψη της (ο Θεός να την κάνει) εκπαιδευτικού ακροάτριας. Θα σταθώ όμως στο γεγονός ότι είναι ακροάτριά μου - αυτό με ανησυχεί και με προβληματίζει. Γιατί, άν παρακολουθει συχνά τις εκπομπές, θά έχει καταλάβει, πολύ απλά, ότι δέν την παίρνει. Ετούτο, δεν το λέω τσαμπουκαλίστικα, το λέω "εκ των πραγμάτων" Διότι, το συγκεκεριμένο μαγαζί, η εκπομπή, για να μιλήσουμε με όρους αγοραίους, δεν πουλάει το προιόν που θέλει η κυρία. Γιατί μπαινει λοιπόν στο μαγαζί; Και κυρίως, γιατί απαιτεί από αυτό να της πουλήσει ριζόγαλο, όταν το μαγαζί πουλάει μόνο ξηρούς καρπους;

Η πατροδο-υστερία ανέκαθεν μου ηταν απεχθής. Οπως κάθε είδος υστερίας. Αυτή όμως, επειδή ακριβώς κρύβεται πίσω από ιδανικά, γινεται εξαιρετικά επικίνδυνη.

Η εν λόγω κυρία -Παναγία μου, κάνε νάταν ψέμμα αυτό που μουπε ότι είναι καθηγήτρια (ποιά άτυχα παιδιά γευονται την αρρωστημένη της εθνικοφροσύνη!) - είναι, θα πρέπει να σας πω, σύνηθες είδος στα μεσα ενημέρωσης. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που γράφουν συνεχώς στις εφημερίδες η τηλεφωνούν στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις για νά πουν αυτό που εκείνοι θέλουν να διαβάσουν, να ακούσουν η να παρακολουθήσουν.

Η φωνή τους, ακόμα κι όταν είναι γραπτή, έχει έντονο τον ήχο της κακίας.

Αυτή που τηλεφωνησε σημερα, ηταν κακιά. Ούρλιαζε ότι πρέπει να φύγουμε "όλοι εσείς οι μη γνησιοι Ελληνες", από την Ελλάδα, και να αφήσουμε την χωρα μας σε ανθρωπους σαν και αυτήν.

Το σκέφτομαι. Στραπατσαρίστηκα πολύ σημερα...

16 Comments:

Blogger Memento aka a moment in life said...

ΝΤΡΟΠΗ ! Και ποσο μαλλον που ηταν "...μια ομαδα εκπαιδευτικων..." Ουδεν σχολιον ... Τα φρονηματα της τα καταλαβαμε. δυστυχως δεν μπορω να πιστεψω οτι υπαρχουν τετοιοι ανθρωποι και μαλιστα σε τοσο "ευαισθητες" θεσεις!!! ΝΤΡΟΠΗ ! και ποσο μαλλον να το λεει αυτο σε εναν δημοσιογραφο . Της χρειαζεται ενα "Persona non Grata" στην αυριανη Ελευθεροτυπια... να εισαστε καλα κ.Μιχαηλιδη!

9:13 PM  
Blogger gpan said...

Τελικά οι Έλληνες (είτε είναι γεννημένοι στην Ελλάδα είτε όχι) είναι Αθάνατος Λαός !!! Τέτοιο βίτσιο πάντως ώστε να ακούει, ομαδικά μάλιστα την εκπομπή σου (αν δεν κάνω λάθος με τίτλο: "Ξύπνα με πριν κοιμηθώ";) και να περιμένει μέχρι το τέλος για να πάρει τηλέφωνο, μόνο και μόνο να σου ανακοινώσει ότι είσαι Εβραίος, αντί να κλείσει το ραδιόφωνο ή να γυρίσει λίγο την βελόνα, μόνο Έλληνας το έχει.
Χαλάρά και πάμε παρακάτω!!!

12:24 AM  
Blogger Anastasia said...

Η αδυναμία του Ελληνα να προσαρμοζεται (όχι απαραιτητα να αποδεχεται) ειναι βασικο μειονεκτημα, ποσο μαλλον σε μια εποχή που τα παντα αλλαζουν και με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Η μεταναστευση, το οικογενειακο μοντελο, το περιβαλλον ειναι κάποια μονο παραδειγματα οπου διαφαινεται το ποσο στενοκεφαλοι ειμαστε.

Εχει χρειαστει και εγω να αποδειξω οτι δεν ειμαι ελεφαντας στην ερωτηση που συχνα μου τιθεται: "Γιατί τουρκικά;" Εφεξής θα απαντάω λοιπόν ότι σκέπτομαι να μετοικήσω στη γείτονα και να αλλαξω το ονομα μου σε Ayşen.

10:15 AM  
Blogger Stavros Katsaris said...

Χρήστο δεν θέλω να σχολιάσω καθόλου αυτά που έγραψες.
Δεν θέλω καθόλου να τα σκέφτομαι.
Γιατί αν τα σκεφτώ θα σκεφτώ και τα παιδιά που παπαγαλιάζει η κυρία καθηγήτρια.
Χιούμορ θα σου κάνω μόνο.
Το επόμενο τηλεφώνημα θα είναι από την εφορία.
Ο κος Μιχαηλίδης?
Ναι ο ίδιος!
Ο δημοσιογράφος?
Μάλιστα.
Κοιτάξτε είμαστε μια ομμάδα εφοριακών που παρακολουθούμε καθημερινά την εκπομπή σας και διαβάζουμε τα άρθρα σας!
Σας ευχαριστώ!
Δεν κάνει τίποτε άλλο είναι το ζήτημα!
Είδαμε την δηλωσή σας και με βάση αυτά που περιγράφετε κάθε πρωί στο Θεόφιλο θα πρέπει να έχετε έσοδα που μας κρύβετε?
Μα γιατί το λέτε?
Πηγαίνετε για γκολφ, κάνετε εκδρομές, πάτε σε εστιατόρια, σας ξέρουν σε ακριβά κοσμηματοπωλεία.
Ξέρετε κάνουμε χιούμορ... εκπομπή είναι.....
Τι χιούμορ κύριε! Εδω είναι εφορία κράτος δεν είναι παίξε γέλασε.
Θα σας στειλουμε ένα πρόστιμο το οποίο θα κανονίσει ο προϊστάμενος μου. Ξέρετε είναι αυστηρός αλλά με λίγη καλή διάθεση απίο μέρους σας (καταλαβαίνεται φαντάζομαι)
... φανταστική φανταστική η ιστορία αλλά Ελλάδα δίχως λάδωμα γίνεται δεν γίνεται?

Εντάξει το κόβω γιατί ανατρίχιασα και εγω με αυτά πυ γράφω....
Άκου ομμάδα εφοριακών....(χαχαχα)

7:33 PM  
Blogger andy dufresne said...

Αυτά συμβαίνουν όταν η αλεπού κατεβαίνει στο παζάρι.

Ένας καλός δημοσιογράφος πρέπει να έχει πολύ γερό στομάχι.
Ένας ευαίσθητος άνθρωπος έχει ευαίσθητο στομάχι.
Ένας καλός δημοσιογράφος και ευαίσθητος άνθρωπος θέλει καλό γαστρεντερολόγο.

Ελπίζω οι Bloggers να βοηθάμε λίγο σ' αυτό.

Καλή δύναμη.

9:13 PM  
Blogger Memento aka a moment in life said...

maalox plus
για τις αχωνευτες εκπαιδευτικους !


To σχολιο του κ.Κατσαρη πιστευω οτι καλυπτει πολλους... πολυ πετυχημενο...πραγματικα! καλο σαβ/κο!

1:48 AM  
Blogger emfortos said...

Δεν με εντυπωσιάζει, ούτε με εξοργίζει το γεγονός ότι η κυρία "εκπαιδευτικός" κ η παρέα της έχει αυτές τις ιδέες για τη μοναδικότητα της ελληνικής "υπεροχής"

Το μένος κ η επιθετική από τηλεφώνου συμπεριφορά κ κακία, είναι το ζύγι που δείχνει το μικρό ορίζοντα κ το σκοτάδι του μυαλού κ των ιδεών εκείνων των εκπ/κών.

Και βέβαια το πιο άσχημο κ απογοητευτικό είναι να σκεφτούμε την ώρα της διδασκαλίας των εν λόγω, εν μέσω αλλοδαπών μαθητών κ αναχαράζοντας τα περί αναδέλφου εθνους

Και να μην υποτιμάμε την εν γένει αυταρχική κ αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά, που αποπνέει κ αποκαλύπτεται [με ένα τέτοιο ύφος κ για το συγκεκριμένο λόγο σ'ένα τηλέφωνο]
στην σχολική-μαθησιακή διαδικασία.

Για σκεφθείτε να έρθει το παιδί της κυρίας αν σπουδάζει στο εξωτερικό με ένα αλλοδαπό ταίρι;; εβραικης έστω καταγωγής!!

Στ'άρματα στ'άρματα


Εχε τα πιστεύω σου Χρήστο
Εχεις πολλούς φίλα προσκείμενους

2:12 PM  
Blogger christos michaelides said...

Ευχαριστω όλους.
Μου δίνετε πολύ κουράγιο.
Δυσκολοι καιροί. Εμείς οι δημοσιογράφοι έχουμε πολλά για να ντρεπόμαστε. Αλλα είναι και ένα επάγγελμα που, εαν το κάνεις με ευαισθησία, όπως λέει κι ο Andy Dufrense, πρέπει ναχεις πολύ γερό στομάχι.
Εχω! Επειδή έχω πολύ καλό γαστρεντερολόγο. Αλλά για πόσο;
Ξερετε, είμαστε αυτάρεσκοι άνθρωποι εμείς οι δημοσιογραφοι. Ολοι θέλουμε τον ε΄παινο, και θυμώνουμε με την επίκριση.
Η συγκεκεριμένη περίπτωση όμως, που δεν ειναι απλώς μια μεμονωμένη περίπτωση, ηταν κάτι διαφορετικό. Ηταν μία έξαρση κακίας, από ε΄ναν άνθρωπο που τρέμω στην ιδέα μήπως λέει αλήθεια ότι είναι εκπαιδευτικός.
Θα πείτε, και συμφωνω: υπάρχουν εκπαιδευτικοί σπάνιου ηθους και εξαιρετικών προσόντων. "Με αυτούς να ασχολείσαι, και να κλείνεις τ' αυτιά σου σε κάτι τηλεφωνήματα σαν και αυτό που έλαβες".
Προσπαθώ.
μα την Παναγία, το προσπαθώ.
Αλλά είχα υποτιμήσει την δύναμη που μπορούν νά ασκήσουν επάνω σου οι μέτριοι άνθρωποι, οι φανατισμένοι, οι τυφλωμένοι από άρρωστα πάθη και ελλειπείς γνωσεις.
Εγω, γυρισα στην πατρίδα μου πρίν από 14 χρόνια γιατί, όπως άλλοι πολλοί, ήθελα να της επιστρεψω κάτι πολύ μικρό από τα πολλά πού μου έχει χαρίσει.
Γυρισα, γιατί όταν ήμουν έξω, και ήμουν για πάρα πολλά χρόνια, τόσο δα άν προσέβαλε κανείς τον τόπο μου, δεν το άντεχα και αντιδρούσα με οργη.
Θυμάμαι κάποτε στο Λονδίνο, μια συζήτηση με τον Μάνο Χατζιδάκι σ' ένα ξενοδοχείο στο Κέςνσινγκτον, παραμονή μιας συναυλίας του στο Royal Festival Hall. Ηταν τότε που ολος ο κόσμος βούιζε από το σκάνδαλο Κοσκωτά, και δέν υπήρχε ξένη εφημερίδα που να μήν περνούσε γενεές 14 τον Α.Παπανδρέου και την ερωμένη του, τότε, Δημητρα Λιάνη.
Ο Μάνος Χατζιδάκις ηταν σκληρός επικριτής του Παπανδρέου, και η αισθητική του πολύ μακρυά από αυτό που απαξιωτικά ονόμαζε "αισθητική των ΠΑΣΟΚών".
Ομως, μόλις του ζήτησα και εγώ το σχόλιό του για την κατάσταση στην Ελλάδα, επισημάινοντάς τους δημοσιεύματα και των πιό έγκυρων ακόμα αγγλικών εφημερίδων, γυρισε και με κοίταξε με αυστηρότητα και μου'πε:
"Δεν δίνω το δικαίωμα στους Εγγλέζους, η σε όποιον άλλον, να μιλάει απαξιωτικά για τον πρωθυπουργό της χωρας για θέμα της προσωπικής του ζωής. Ο,τι θέλει μπορεί να κάνει ο Παπανδρέου. Δεκα Λιάνες να έχει, και να του χοροευουν όλες τσιφτετέλι. Τωρα, άν με ρωτάς για την πολιτική μας, εδω στο εξωτερικό δεν θέλω να την κάνω αυτήν την συζήτηση. Μακρυά από την Ελλάδα, είμαστε όλοι, διά ... νόμου, πρεσβευτές της. Και δεν θα επιτρέψω ποτέ στον εαυτό μου, όσο θυμωμένος και άν είμαι με τα καμώματα της όποιας κυβέρνησης, να πως κακή κουβέντας για την χωρα μου στο εξωτερικό".
Ετσι, λοιπόν, πορεύτηκα και εγω. Αν και, ομολογω, δεν τηρησα με τόση ευλάβεια την προτροπή του Μάνου Χατζιδάκι. Κάπου-κάπου, έλεγα και εκεί τα στραβά που είχαμε εδώ. Κυρίως όταν έβλεπα συμπάτριώτες μου στην Αγγλία να συμπεριφέρονται σαν Παναγίτσες, να στέκονται στην ουρά, να φοράνε ζώνες ασφαλείας στα αυτοκίνητα, να είναι ευγενικοί, κλπ. Και τρελλαινόμουν τότε, θυμωνα πιό πολύ, καί έλεγα γιατί ρε γαμώτο να μην μπορούμε να είμαστε έτσι και στον δικό μας τόπο;
-- Θάμαστε λίγοι, και θα γελάνε μαζί μας. Μου'λεγε ο φίλος μου ο Γιάννης, που κάναμε μαζί το μεταπτυχιακό μας στο Κέντ.
-- Ας γελάνε (μου απάντησε ο Χατηδάκις οταν του μετέφερα τα λόγια του Γιάννη). Στην αρχή θα είναι λίγοι. Μετα θα γίνουν πιό πολλοί. Και στο τέλος, ίσως μετα από πολλά χρόνια,θα είναι όλοι. Τα πάντα ανάγονται στην Παιδεία . Από αυτό έχει ανάγκη η Ελλάδα μας. καλούς και φωτισμένους δασκάλους. Που δεν ειναι ανάγκη να είναι εκπαιδευτικοί. Δάσκαλος είναι κι'ο γονιός, κι' ο διευθυντής, κι' ο συνεργάτης, κι' ο φίλος, και ο υπάλληλος, κι' ο απλός εργάτης ακόμα.

Γιά όλα αυτά, λοιπόν, με πλήγωσε τόσο πολύ η αντίδραση αυτής της κυρίας που τηλεφώνησε στον Δίεση, και που μ' έχει κάνει, μερες τώρα, να σκέφτομαι πάλι "μηπως τελικά η Ελλάδα είναι πιό ομορφη από μακρυά;"

5:33 PM  
Blogger Memento aka a moment in life said...

οποτε ξαναγυρναμε στις συμβουλες που μου δωσατε το Μαρτιο...

"...Λοιπόν. Κάτσε εκεί, αγόρι. Γιατί είναι προτιμότερο νάσαι ξένος σε ξένη χωρα, παρά ξένος στη δική σου. και νάρχεσαι εδω, όποτε γουστάρεις, να απολάμβάνεις μόνο τις ομορφιές της Ελλάδας. Που σίγουρα είναι πολλές.
Ζωντας μακρυά από αυτόν τον τόπο, πιό πολύ τον απολαμβάνεις. Πιστεψέ με.
Ολα τα άλλα, "γυρνα για να βοηθήσεις την πατρίδα σου", τα άκουσαν χιλιάδες άλλοι, το αποτόλμησαν και η ίδια η πατρίδα τους ανάγκασε να ξαναφύγουν..."

6:01 PM  
Blogger filippos said...

Αγαπητέ κύριε Μηχαηλίδη,

Οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν καθημερινά την αδικία, την ηλιθιότητα και την κακία κάποιων συνανθρώπων(;) τους. Ανάλογα της θέσεως ισχύος τους αντιδρούν. Ο ταλαίπωρος βιοπαλαιστής που αισθάνεται κοινωνικά ανίσχυρος συνήθως το βουλώνει και το προσπερνάει περιμένοντας κάποιος, κάποτε, να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Εγώ πιστεύω ότι η θέση του δημοσιογράφου σε μια έγκυρη εφημερίδα του δίνει μεγάλες δυνατότητες να αντιδράσει επηρεάζοντας ταυτόχρονα μεγάλο κομμάτι του κόσμου.

"Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία"

12:30 AM  
Blogger christos michaelides said...

Φιλιππε, δεν είναι πάντα έτσι όπως τα λές.
Οι δημοσιογράφοι που σημερα ασκούν εξουσία, δεν νομίζω ότι είναι από εκείνους που έχουν την ευαισθησία να θίγονται η να πληγώνονται.
Οταν διαβάζεις ένα απόκομμα από βιβλίο του Εντγκαρ Μορέν σε μια πρωινή εκπομπή ραδιοφώνου, ωρα που θεωρείται prime-time, δεν νομίζω ότι επιλέγει κάποιος τον ευκολο δρόμο.
Η μεγάλη απογοήτευση δεν ειναι όταν ο εκδότης η ο ιδιοκτήτης σε εμποδίζουν να εκφράζεσαι ελέυθερα, κάτι που στη δική μου περίπτωση δεν συνέβη, αλλά όταν κάποιος, που υποτίθεται ότι είναι μυαλωμένος, δεν καταλαβαίνει τι λές, και σου επιτίθεται επειδή δεν ειπες εκείνο που ήθελε εκείνος!
Καμμιά φορά, Φιλιππε, και ο δημοσιογραφος αισθάνεται απερίγραπτη αδυναμία.

1:13 AM  
Blogger SOLON said...

Καταλαβαίνω τη στεναχώρια σου Χρήστο μου αλλα για σκέψου και το αντίθετο. Για σκέψου η ίδια εν λόγω κυρία να σ'έπαιρνε και να σου έδινε συγχαρητήρια που έισαι 'γνήσιος 'Ελλην'. Σκέτη πίκρα.

Με αγάπη απο Νέα Υόρκη
Στέλιος

4:23 PM  
Blogger αθεόφοβος said...

Εαν στεναχωρήθηκες από το τηλεφώνημα μιάς τρελής τι να πούμε και εμείς οι φαλακροί γι'αυτά που έγραψες σήμερα για τον Μαρκ Οουεν;
Και ότι είχα συγγράψει το «φαλάκρας εγκώμιον»!

3:06 PM  
Blogger Memento aka a moment in life said...

Μια ερωτηση : Μηπως η εν λογω κυρια αργοτερα πηρε τηλεφωνο και την κυρια Καρα Χασαν; Και ο κ.Ψωμιαδης,και ο κ.Καρατζαφερης αλλα και ο κ.Ανθιμος σε αυτες τις παραφωνιες πονταρουν!

κι οταν αναφερομαι σε παραφωνιες, αναφερομαι στην "εκπαιδευτικο" κι οχι στην Ελληνιδα κ. Καρα Χασαν.
το χθεσινο ποστ του κ. Νικου Δημου νομιζω οτι καλυπτει το θεμα...

11:25 AM  
Blogger philosoph21 said...

Αγαπητέ κ. Μιχαϊλίδη,

11 χρόνια πίσω στην Ελλάδα, μετά από 14 σχεδόν συνεχώς "εκτός" από τα 19 (πλην στρατιωτικού), θεωρώ πλέον (δλδ η θεωρία μου είναι) ότι οι πιό πολλοί Έλληνες, όπως και ορισμένες ποδοσφαιρικές ομάδες, "παίζουμε" μάλλον καλύτερα "εκτός έδρας" (ήτοι στο εξωτερικό) και ότι τελικά "Ελλάδα" δεν είναι η φερόμενη από πολλούς ως "Ελληνική πραγματικότητα" αλλά μία Φιλοσοφία Ζωής, η οποία "πηγαίνει" σε οποιοδήποτε μέρος στη Γη (και απλώς έχει απλώς ως "επίσημη έδρα" της (μέρος φύλαξης του "κρυπτονίτη") την Ελλάδα). Η Ελλάδα, ως γεωγραφικός χώρος, οικονομικός, κοινωνικός, κ.α. είναι πολύ μικρός σε μέγεθος και στενός και ρηχός και επαρκώς (συνεπώς) "ολιγοπωλιακός" ώστε να μπορεί να χωράει τα όνειρα και προσδοκιες, ιδιαίτερα τα δημιουργικά και θετικά, 10 εκ. Ελλήνων (συν λοιπόν κατοίκων) της. Δεν "χωράμε" στην Ελλάδα και ας είμαστε 11 εκ.

"Vagabonds" μάλλον θα γίνουμε, στην Ευρώπη/ΕΕ και τον κόσμο (αντί για απλοί "μέτοικοι" όπως παλιά) με την οικονομική και εργασιακή κατάσταση (βλέπετε και τίτλους σε παλιό και νέο "δίσκο" του Ζωρζ Μουστακί)! Πλείστοι όσοι Έλληνες εκτός έδρας μεγαλουργούν, σε ανοικτές αγορές και πεδία, χωρίς την πίεση συγγενών και "φιλάθλων" (?) στο γήπεδο έδρας, μάλλον, και με την Ελλάδα πάντα στην ψυχή! Οπουδήποτε στη Γη.

Φιλικά,
Νίκος Παναγιωτόπουλος

5:27 AM  
Blogger genna said...

na mh xanaskotiniaseis psuxoula mou
na 'nai ola omorfa to 2008... kalh arxh kai na hremhsei h kardoula sou
xronia sou polla matakia mou...
fili xara megalhs sou afhno...

7:19 PM  

Post a Comment

<< Home