Saturday, March 25, 2006

Αγαπητέ Δημητρό (3)

Με κάποια καθυστέρηση εν συγκρίσει με την Κύπρο, ήρθε και σε μας εφέτος η Άνοιξη – οικειοθελώς η όχι, θα σε γελάσω. Πανηγυρικά αφίχθηκε, πάντως, όπως κάθε χρόνο. Με τα πλουμιστά της και τις ευωδιές της τις εξαίσιες. Σκέψου φίλε, πως ακόμα και εδώ, στην «χημική Αθήνα» όπου ζούμε, χθες έφτασε στη μύτη μου μυρουδιά από φλούδα νεραντζιού.

Χαρά μεγάλη να βολτάρεις με τ’ αυτοκίνητο στα κοντινά περίχωρα της πόλης - στα Μεσόγεια ας πούμε, η προς Σούνιο μεριά (αν και ξέρω ότι εσένα αυτή η διαδρομή σου φέρνει πόνο), ακόμα και η Χαλκίδα δίπλα είναι – και ν’ ακούς στη διαπασών στο ραδιόφωνο, πάντα με τα τζάμια ανοικτά, τον Σαββόπουλο να τραγουδά «τούτον τον χειμώνα άμα τον πηδήσαμε, γι’ άλλα δέκα χρόνια άϊντε καθαρίσαμε».

Κι’ έπειτα, καθώς η μνήμη θα πέφτει στο γνώριμο κενό της, και θα μένεις μόνος, αποκλειστικά μόνος, να ανοίγεις πιο πολύ ακόμα την ένταση του ραδιοφώνου για να θυμηθείς εκείνους τους υπέροχα αθεράπευτους (σαν τον «άλλον» εις τας Γερμανίας, που’ χει σκάσει απ’ το κακό του που δεν του γράφω κι εκείνου), «του ’60 τους εκδρομείς», που κάπως και μείς – έτσι δεν είναι; - προλάβαμε στα ύστερά τους…

Βραδιές αστροφεγγιάς, λέει, και συ, μέσα στην τόση ησυχία μη μιλάς. Ο ιερέας χρυσό κεκοσμημένος, το κενό της μνήμης που σούλεγα πρίν, και πως αποσχηματίσθη αίφνης βρ’ αδερφέ, υπνωθείς εν καρέκλα σωματείου; Το σκότος, που διαρκώς παρελαύνει φίλε από τα ρετιρέ της εξουσίας, δεν χρεώνεται αλλού. Όπως λέει κι’ ο Νιόνιος, «τι φταίνε τώρα οι μαύροι κυβερνώντες – οι “κάππα”, τα ΠΑΣΟΚ και τα Νου-Δυο;». Αφού, εμείς το εμφυσήσαμε το «νέφος», που εντός του επωάστηκαν όλοι αυτοί, …, έ;

Προχθές Παρασκευή, έγινε στο κέντρο της Αθηνάς η μεγάλη, ετήσια μαθητική παρέλαση για την επέτειο της «25ης Μαρτίου». Την πέτυχα, την παρέλαση, κάποια στιγμή στο καθημερινό μου, ανόητο μεσημβρινό ζάπινγκ. Και ακούω, αμέσως μετά τη λήξη της παρέλασης (που σαν θέαμα ποτέ μου δεν κατάλαβα τι προσφέρει…), έναν υπουργό της κυβέρνησης να στήνεται μπροστά στο μικρόφωνο της τι-βί, και με εκείνο το ύφος της χαρούμενης αυστριακής αγελάδας πουχει γίνει και σοκολάτα, να λέει:

«Η σημερινή παρέλαση απέδειξε την ποιότητα της σημερινής νεολαίας μας, και επίσης ότι αυτή η νεολαία έχει μπροστά της μέλλον λαμπρό.»

Πεθαμένες δηλώσεις, εγκεφαλικά νεκρών ανθρώπων, Δημητρό μου. Τα «πήρα στο κρανίο» και άρχισα, μόνος μου μπροστά στη τηλεόραση, να ουρλιάζω:

«Τι λέτε βρε αθεόφοβοι! Θεομπαίκτες! Τι μαλακίες είν’ αυτές που κάθεστε και ξεφουρνίζετε κάθε λίγο και λιγάκι! Πως αποδεικνύει, γαμώ την κοινωνία μου, «την ποιότητα της νεολαίας» αυτή η παρέλαση; Βαριεστημένα περπατούσαν, όλα τα παιδιά. Αγγαρεία είναι για όλα τους σχεδόν αυτή η παρέλαση, που δεν ξέρω σε ποια άλλη χώρα γίνεται ακόμα. Αλλά εν πάση περιπτώσει, από πού προκύπτει βρε απίθανα καραγκιοζάκια της πολιτικής» το «λαμπρό μέλλον» που αναμένει την νεολαία; Σε ποιες βάσεις, ποιας Παιδείας θα στηριχτεί αυτό το … λαμπρό μέλλον; Αφού δεν πάει καιρός που μόνοι σας, άχρηστοι, έ άχρηστοι, αποφασίζατε να μην διαθέσετε ούτε και φέτος επιπλέον κονδύλια για την επιστημονική έρευνα και την μεταπτυχιακή κατάρτιση των καθηγητών και δασκάλων, με το πάγιο σκεπτικό: άσε, η παιδεία μπορεί να περιμένει…»

Με μάζεψε η γυναίκα μου, και έντρομη έκλεισε την τηλεόραση. «Δες Τατιάνα, καλύτερα», μου λέει, «η και Λαμπίρη ακόμα». Και έχει δίκιο…

Εκεί, άλλωστε, στα άθλια «μεσημεριάτικα» της τηλεόρασης, συντελείται απλώς η ληξιαρχική πράξη επιβεβαίωσης του εγκεφαλικού θανάτου του κομματιού εκείνου της κοινωνίας που ζει και τρέφεται από το λεγόμενο λάιφ-στάιλ. Δεν είναι ανάγκη να βλέπω το ίδιο έργο παιγμένο από «νοικοκυρούλες της πολιτικής»…

Την περασμένη Τετάρτη, η μέρα μου ξεκίνησε μ’ ένα ακόμα υπέροχο «μουσικό ταξίδι», ακούγοντας σε διασκευή από την Βανέσα Μέϊ (από το τελευταίο της άλμπουμ Choreography), το μινουέτο του Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντλ – άκουσέ το, Δημητρό, θα με θυμηθείς. Όταν τέλειωσε το κομμάτι, είπα να ρίξω μια ματιά στα «πλακάτ της επικαιρότητας» - να ιδώ «ως σοβαρός δημοσιογράφος», τρομάρα μου, τι συμβαίνει στη μικρή μου γειτονίτσα, αλλά και τι στον κόσμο τον υπόλοιπο.

Χα! Από μια χαραμάδα, τόσο δα μικρή, να’το πάλι το καημένο το Λαύριο (η πόλη που αγαπούν να … εξαθλιώνουν όλοι, ώστε να καταδείξουν τις ευαισθησίες τους!), και ιδού αίφνης στο φόντο της «ο μικρός Γιωργάκης», προεκλογικά χαρούμενος πριν από 2 χρόνια περίπου να δηλώνει ευθαρσώς και με φωνή όπως πρέπει σοβαρή, τα ίδια ακριβώς που λέει τώρα στη Γαλλία ο Ντέ Βιλπέν για την χωρίς κοινωνική ασφάλιση εργασία των νέων μέχρι 26 χρόνων και έχει βγάλει τους φοιτητές έξαλλους στους δρόμους.

Ο κ. Παπανδρέου δεν την θυμόταν την δήλωσή του εκείνη. Την θυμόταν, όμως, η τηλεόραση, που κάπου-κάπου και συνήθως άθελά της, κάνει καλή δουλειά. Όταν, λοιπόν, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Ρουσόπουλος υπενθύμισε στον αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (τους αναφέρω έτσι με τον επίσημο τίτλο τους για να ιδείς πόσο αστεία είναι η πολιτική σ’ αυτήν την χώρα – δεν ξέρω στη Κύπρο…), ο κ. Παπανδρέου απάντησε δια του δικού του εκπροσώπου, του κ. Νίκου Αθανασάκη με το … μνημειώδες, «εμείς ασχολούμαστε με το παρόν, άλλο Λαύριο και άλλο αύριο!».

Και τότε, άρχισα πάλι να εκτοξεύω τα ίδια … γαλλικά που εκτόξευσα και την Παρασκευή το μεσημέρι ακούγοντας την βαρυσήμαντη δήλωση του υπουργού για την μαθητική παρέλαση. Επειδή όμως, χαζεύοντας αυτό το πλακάτ της επικαιρότητας το συγκεκριμένο, δεν ήμουν σπίτι μου για να γυρίσω να δω Τατιάνα η Λαμπίρη, κατέφυγα πάλι στον αγαπημένο μας τραγουδοποιό: «Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, στην αγορά στο Λαύριο. Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά, κι όλο φοβάμαι τα’ αύριο».

Κάποτε όμως, τελειώνουν τα τραγούδια. Και συνεχίζονται, τότε, τα παρατράγουδα. Βλέπω στο βήμα του ΠΑΣΟΚ την κ. Βασω Παπανδρεου, από τα λεγόμενα πρωτοκλασάτα (δεν μου αρέσει αυτή η λέξη, αέριο μου θυμίζει, αν και κάποτε αρμόζει…) στελέχη του κόμματος, υπουργός επί χρόνια των αλλεπάλληλων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Και, μόλις ετοιμάζονται οι κάμερες και τα μικρόφωνα, την ακούω να λέει: «Εάν ήμασταν εμείς σήμερα στην εξουσία, οι συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι θα είχαν πάρει διπλάσιες αυξήσεις».

Τι να πεις τώρα; να αρχίσεις πάλι να κατεβάζεις καντήλια; Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι επί 20 χρόνια που κυβερνούσατε, κυρία μου, ποτέ δεν δώσατε αύξηση πάνω από τον πληθωρισμό, όπως ισχυρίζεστε ότι θα κάνατε τώρα; Είναι δυνατόν λοιπόν, να βγαίνετε στα σοβαρά και να λέτε τέτοιες παπαρδέλες στον κόσμο;

Κι’ όμως είναι. Θα μου απαντούσε ο αόρατος, πάντα, προβοκάτορας, που κρύβω εντός μου. Ξέχασες ότι ζεις στη χώρα που εξέλεξε, και μάλιστα πανηγυρικά, πρώτο βουλευτή τον Γιώργο Καρατζαφέρη, που τώρα, ως αρχηγός του ΛΑ.ΟΣ (υπέρ της … λαϊκής ορθοδοξίας, Χριστέ μου!), και που θα κατέβει υποψήφιος δήμαρχος μιας πόλης, της Θεσσαλονίκης, την οποία δεν γνωρίζει καν;

Όπως είπε και αυτήν την εβδομάδα – και ν’ αγιάσει το στόμα του – ο μοναδικός μέχρι στιγμής ανεξάρτητος υποψήφιος για την δημαρχία στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, «η υποψηφιότητα του κ. Καρατζαφέρη είναι ύβρις για την πόλη της Θεσσαλονίκη».

Και όμως, να το δείτε, θα τον ψηφίσουν.
Και όμως, υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που «αγοράζουν» από τους αστρολόγους-κομπογιαννίτες της τηλεόρασης.
Και όμως, ρεκόρ τηλεθέασης κάνει το φέϊμ στόρι.

Ποιοι, νομίζεις, Δημητρό, ότι «κυβερνούν» την Ελλάδα;


Σε χαιρετώ,
Ο φίλος σου.

8 Comments:

Blogger Memento aka a moment in life said...

Κ.Μιχαηλιδη, μην τα "παιρνετε τοσο ευκολα στο κρανιο"... απλα σχολιαστε τα, να τα διαβαζουμε εμεις οι ταπεινοι σας αναγνωστες, να τα παιρνουμε εμεις στα κρανια... και δεν εχουμε και Τατιανες και Λαμπιριδες ουτε Μικρουτσικους εδω στας αγγλιας... Παλι καλα που ακουμε για τα κρυφα εκατομμυρια του Μπλαιρ και των Εργατικων , και χαμογελαμε και ξεχναμε τα νεuρα μας για την Ελλαδιτσα μας, για τις Παρελασεις, τους Καρατζαφερηδες ...

Περιμενω να μου στειλουν απο Ελλαδα το "Εγκλημα και Τιμωρια" να μορφωθω λιγακι ! Καλημερα σας

5:25 PM  
Blogger christos michaelides said...

Καλημερα "memento"!

Αμα ζεις σ' αυτόν τον τόπο, ειναι δυσκολο να μην τα πάρεις στο κρανίο.

Πολλοι θα θυμώσουν με αυτό που θα σου πω, αλλά είναι από καρδιάς, και είναι και από εμπειρία:

Μείνε εκεί, στην Αγγλία. Μην γυρίσεις εδω για μόνιμη εγκατάσταση. Οσοι το κάναμε το μετανοιώσαμε, αλλά για πολλούς ειναι αργά να ξαναφυγουν. (Αν και εγω το σκέφτομαι).

Εδω, όποιος επιτυχημένος έρχεται από το εξωτερικό, τον συνβθλίβουν οι ντοπιες μετριότητες.

Εκεί που δούλευα στην Αγγλία, στο BBC, όσοι ηταν υψηλότερα από μένα στην ιεραρχία της δουλειάς, ηταν πολύ καλύτεροι. Ελεγα πως, για να τους φτάσω και να τους ξεπεράσω, πρέπει να γίνω καλύτερος. Με αυτόν τον τρόπο, την ευγενή άμιλλα όπως λέμε, έμαθα πολλά. Διδάχτηκα από αυτούς.

Εδω στην Ελλάδα, για νά ανέβεις στο επόμενο σκαλοπάτι, κατα κανόνα ανταγωνιζεσαι χειρότερους. Δες τι γίνεται στην τηλεόραση. Οποιος δημοσιογράφος θέλει να βγει σε παράθυρο στο δελτίο ειδήσεων, πρέπει να γινει ... καλύτερος από τον Τράγκα! Δηλαδή πρέπει, ως δημοσιογράφος, να χειροτερέψει...

Λοιπόν. Κάτσε εκεί, αγόρι. Γιατί είναι προτιμότερο νάσαι ξένος σε ξένη χωρα, παρά ξένος στη δική σου. και νάρχεσαι εδω, όποτε γουστάρεις, να απολάμβάνεις μόνο τις ομορφιές της Ελλάδας. Που σίγουρα είναι πολλές.

Ζωντας μακρυά από αυτόν τον τόπο, πιό πολύ τον απολαμβάνεις. Πιστεψέ με.

Ολα τα άλλα, "γυρνα για να βοηθήσεις την πατρίδα σου", τα άκουσαν χιλιάδες άλλοι, το αποτόλμησαν και η ίδια η πατρίδα τους ανάγκασε να ξαναφύγουν.

Σε χαιρετώ,
Χρηστος

5:37 PM  
Blogger Memento aka a moment in life said...

Σας ευχαριστω για τις συμβουλες σας... Εγω τα τελευταια χρονια προσπαθω να κανω κατι καλο για μενα, και γι 'αυτο το λογο καθομαι εδω, και δουλευω εθελοντικα σε ενα εργαστηριο, προκειμενου να αποκτησω εμπειρια, να αποκτησω γνωριμιες και ακομη περισσοτερες βασεις. Ευτυχως, οι γονεις μου με εχουν βοηθησει αρκετα και με βοηθανε ακομη (οικονομικα και ψυχολογικα) αλλα μεχρι ποτε; Αισθανομαι ασχημα που ακομη ζητω τη βοηθεια των δικων μου. Περιμενω με ανυπομονησια τον πρωτο μου πραγματικο μισθο... αλλα να δουμε ποτε θα ερθει ! Ειναι δυσκολα, το ξερω... αλλα προσπαθω να μη το βαζω κατω! Καποια μερα θα τους κανω περηφανους... και θα τα ανταποδωσω ολα! Συγνωμη που παρασυρθηκα...


thanx again!
dimitris

6:18 PM  
Blogger Bea said...

Exo gyrisei apo Agglia edo kai 9 xronia. Mou xreiastikan dyo xronia na syneltho apo to shock, kai na katalavo pos den metrane ta ptyxia kai i proigoumeni empiria yia na vrei kaneis douleia, alla oi gnorimies einai to pan. Tora, pou perasan oi protes dyskolies prosarmogis, me tromazoun oi allages pou vlepo ston eafto mou. Exo xasei tin elpida oti i gnomi mou metraei, oti boro na voithiso kai ego yia na allaksoun kapia pragmata s'afton ton topo. Dystixos exo paretithei, dioti katalava pos stin Ellada mas einai o kathenas yia "parti tou" kai osoi anthropoi noiazomaste yia to synoliko kalo den ta katafernoume na enosoume tis dynameis mas apenanti sti "kafrila". Simera eida stis eidiseis pos egine prospatheia anadasosis stin Kalitexnoupoli me xillia pefka...Protou prolavo na to xaro, ematha pos tin epomeni tis anadasosis "kapoioi" eixan kserizosei ola ta dentra!!! Einai apelpistiki i katastasi!

8:09 PM  
Blogger Living and leaving... said...

Δεν ξέρω αν η σκέψη μου είναι ουτοπική ή επαναστατική ή ζω στο ροζ συννεφάκι που μου επιτρέπει η ηλικία (ως ένα σημείο) αλλά δεν τα βλέπω τα πράγματα τόσο μαύρα.....Και να εξηγηθώ, στην Ελλάδα υπάρχουν ένα σωρό λάθη, από τον τρόπο που οδηγούμε μέχρι το πως διαχειρίζονται φλέγοντα ζητήματα οι "ιθύνοντες" αυτού του τόπου. Προσπαθώ να κάνω ένα διδακτορικό-άλλα προβλήματα και άλλες ιστορίες για αγρίους και από εκεί, με τους καλούς καγαθαούς κυρίους πανεπιστημιακούς...Κι όμως πιστεύω πως αν εγώ κρατήσω την αξιοπρέπειά μου, αν εγώ προσπαθώ για το καλύτερο και δεν υποτάσσομαι στα θέλω του καθενός, ναι θα περάσω δύσκολα ναι θα ταλαιπωρηθώ και θα χάσω 'ευκαιρίες' αλλά τουλάχιστον δεν θα έχω γίνει ένα με αυτά που κοροΐδεύω, κι ας μου βγει η πίστη να τελειώσει το διδακτορικό και ας πρέπει να γίνω στο μεταξύ χιλιάδες κομμάτια για να το καταφέρω, κι ας κι κι ας...η αξιοπρέπειά μου θα χει παραμείνει άθικτη...κι αν ο καθένας μας σκεφτόταν λίγο διαφορετικά θα μπορούσαμε να βελτιώσουμε λίγο και την καθημερινότητά μας...

11:29 PM  
Blogger Stavros Katsaris said...

Ευτυχώς που υπάρχει το blog.
Για να μπορούμε να ξεσπάμε ελεύθερα. Δεν υποφέρετε άλλο αυτή η κατάσταση. Δυστυχώς είναι η εποχή που επικρατούν οι μετριότητες για τον απλούστατο λόγο οτι αποτελούν την πλειοψηφία.
Γέμισε ο τόπος μαϊντανούς.
Το μόνο που σκέφτομαι πολλές φορές πως πλέον το κουμπάκι με το on-off έχει πλέον τεράστια σημασία.
Και το χρησιμοποιώ. Σταμάτησα γυρίζοντας από τη δουλειά μου να κάθομαι μηχανικά στον καναπέ μου και να ανοίγω την τηλεόραση. Η πρώτη κίνηση είναι το βιβλιαράκι με το πρόγραμμα. Έχει κάτι έχει καλώς. Δεν έχει στη βιβλιοθήκη μου έχει ωραιότατα βιβλία που με περιμένουν. Και όταν δεν έχω όρεξη για βιβλία κάθομαι με τη γυναίκα μου και πότε μόνοι πότε με φίλους παίζουμε επιτραπέζια. Γέλιο, απίστευτο γέλιο. Μουσικούλα,κρασάκι,μεζεδάκια και κέφι ειλικρινά άλλαξαν τα βράδια μας.
Το συνιστώ σε όλους!
Φιλικά!

3:33 PM  
Blogger Memento aka a moment in life said...

Συμφωνω με τον Σ.Κατσαρη, βιβλια, επιτραπεζια, μεζεδακια, κανα τσιπουρο (που να το βρουμε εδω στα ξενα ρε γαμωτο, ζητησα να μου φερουνε , ακομη το περιμενω), αντε κι ανοιγουμε και το χαζοκουτο οταν ειναι εξυπνοκουτο να δουμε κανα αξιολογο εργο, κανα Docymentary, αντε και να κατεβασουμε κι απο το ιντερνετ κανα επεισοδιο απο το στο Παρα Πεντε του Μεγκα ...! Ομορφιες ... και φυσικα να μην ξεχναμε τη βλογοσφαιρα...

10:31 PM  
Blogger SOLON said...

Χαιρετώ τους ομο-blog-ους.
Είναι μερικές ρήσεις που χώνονται μες το μυαλό σου τόσο βαθειά που και 15 αμνησίες να πάθεις δεν τις ξεχνάς. Μιά είναι ενας στίχος του Σαββόπουλου που τον άκουσα πρώτη φορά εδώ στη Νέα Υόρκη σε μιά εμφάνιση του πριν το γυρίσει σε δίσκο.'Κι εμεις που αριστερίσαμε, ποιο τάχα ηταν το λάθος, εφιάλτης ηταν το είδωλο, αλήθεια ομως το πάθος'. Μιά άλλη τέτοια ρήση είναι αυτό που διάβασα σήμερα Χρήστο μας, 'Ζωντας μακρυά από αυτόν τον τόπο, πιό πολύ τον απολαμβάνεις.'
Βέβαια δεν είναι μόνο στην Ελλάδα που επιπλέουν οι φελλοί. Ας κοιτάξουμε την ηγεσία της χώρας που ζώ.

Στέλιος- Νέα Υόρκη

10:59 PM  

Post a Comment

<< Home