Monday, March 27, 2006

Οταν ο Βικτόρ διαδηλώνει μαζί με τη μάνα του...


Δεν ξέρω ρε γαμώτο, καθώς παρακολουθώ, απ’ όσα μέσα ενημέρωσης μπορώ (εφημερίδες, ίντερνετ, κυρίως, περιοδικά, και λίγη τηλεόραση), τα όσα γίνονται στην Γαλλία με τον ξεσηκωμό των φοιτητών, που ακριβώς στέκεται η αλήθεια των πραγμάτων, που βρίσκεται το δίκιο, και που ελλοχεύει αυτό που ονομάζω «της εποχής ο σαματάς».

Γελάω όμως, όταν ακούω και διαβάζω «ειδικούς» να προσπαθούν να παραλληλίσουν τον ξεσηκωμό αυτόν με την εξέγερση του Μάη του ’68. Γιατί, ενώ τότε οι νέοι άνθρωποι αγωνίστηκαν για να ΑΛΛΑΞΟΥΝ τα πράγματα, οι τωρινοί στο Παρίσι φωνάζουν για να μείνουν ίδια!

Είδα μια σκηνή που με προβλημάτισε. Ένας φοιτητής 23 ετών ονόματι Βικτόρ, περπατούσε αλά-μπρατσέτα με την μαμά του, και φώναζαν με ένα στόμα «μην αγγίζετε τις συντάξεις». Ο νεαρός, φοιτητής οικονομικών, είπε στη δημοσιογράφο του TV5 ότι τα δύο πράγματα που τον προβληματίζουν πιο πολύ στην ζωή είναι «πρώτον, η ασφάλεια στην δουλειά μου, και δεύτερον τι σύνταξη θα πάρω στα 65 μου».

Εγώ, διανύοντας τη δεκαετία των 40 μου χρόνων, δεν θεωρώ ότι είμαι «μιας άλλης εποχής». Όμως, στ’ αλήθεια βρε παιδιά, στα δικά μου, άγουρα φοιτητικά χρόνια, δεν υπήρχε ούτε ένας από εμάς που να προφέρει, έστω, τη λέξη «σύνταξη» για τον εαυτό μας. Και λέω απροκάλυπτα τώρα, πως δεν γίνεται ρε γαμώτο, δεν είναι φυσιολογικό ένα παιδί 18, 19, 13, 28 χρόνων να σκέφτεται την σύνταξή του. Σ’ αυτές τις ηλικίες, αρπάζεις τη ζωή απ’ τα κέρατα και την κατακτάς. Με όσες δυσκολίες και αν έχει, με όσες ανισότητες και αν φράσσουν τον ενθουσιασμό σου.
Τις παλεύεις τις δυσκολίες. Τις τσακίζεις τις ανισότητες. Η, εν πάση περιπτώσει, για αυτά κατεβαίνεις στους δρόμους – όχι για να διατηρηθεί και για σένα (όπως λένε πολλοί φοιτητές του Παρισιού σήμερα), «το κεκτημένο δικαίωμα του κυβερνητικού υπαλλήλου».

21 Comments:

Blogger Papajohn said...

"Γιατί, ενώ τότε οι νέοι άνθρωποι αγωνίστηκαν για να ΑΛΛΑΞΟΥΝ τα πράγματα, οι τωρινοί στο Παρίσι φωνάζουν για να μείνουν ίδια!"

Φίλε Χρήστο, είμαι 3οετής φοιτητής στο ΕΜΠ και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο έχω εκνευριστεί με αυτή τη κατάσταση. Το απίθανο βόλεμα από τους πάντες. Κανένας δεν θέλει να αλλάξει τίποτα, όλοι φωνάζουν για τα κεκτημένα δικαιώματα χωρίς κανείς να προτείνει το παραμικρό που θα μπορούσε να βελτιώσει τα πράγματα. Λες και δεν βλέπουν το κατάντημα της δημόσιας παιδείας που υπεύθυνοι γι' αυτό δεν είναι κανένα υπουργείο και κανένα κράτος. Αύριο έχουμε ξανά γενική συνέλευση. Το εξάμηνο τρέχει ήδη 1 μήνα και ζήτημα να έχουμε κάνει μια βδομάδα μάθημα. Αύριο θα ξαναφωνάξουμε για τα κακά που "προωθεί" η κυβέρνηση. Κανένας όμως δε θα κάνει την αυτοκριτική του. Κανένας δε θα προτείνει μια πραγματοποιήσιμη αλλαγή που θα κάνει τα πανεπιστήμια μας καλύτερα και το μέλλον μας πιο ευοίωνο. Το μόνο που όλοι ψάχνουν είναι μια δουλειά στο δημόσιο και σύνταξη στα 65. Μεταρρυθμίσεις στη παιδία και αλλαγές στο ασφαλιστικό δεν είναι παρά μόνο εμπόδια προς το "όνειρο" τους. Αν έτσι είναι το "πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας" τότε ντρέπομαι που είμαι φοιτητής...

11:26 PM  
Blogger Anastasia said...

This comment has been removed by a blog administrator.

12:20 AM  
Blogger Anastasia said...

Το συγκεκριμενο ζητημα με εχει προβληματισει πολύ -- Προσπαθώ λοιπόν να καταλαβω τι το τοσο καταστροφικο εμπεριεχει ο συγκεκριμενος (προσωρινος) νομος και θιγει τους σοσιαλιστες νεους (και τις μαμαδες τους) τοσο πολυ. Προσπαθώ να καταλαβω πώς οι Γαλλοι και ιδιαιτερως οι "διαμαρτυρομενοι επαναστατες" του Νοεμβριου, που εν πολλοις ζητουσαν μετρα κατα της ανεργειας, αντιστεκονται τοσο σθεναρα σε ενα νομο που το λιγοτερο προσφερει καποιους πρώτους μισθούς.

Και ενω το συγκεριμενο νομοθετικο πλαισιο σιγουρα δεν ειναι πληρες, και ενώ υπαρχουν περιθωρια για τη δημιουργια δικλειδων ασφαλειας (λχ αναφορικα με την απολυση) προβληματιζομαι που ο σοσιαλισμός χρησιμοποιειται ως καραμελα για να αναποτρεψει μια διαφορετικη προταση πριν καν δοκιμαστει.

Ειναι λογικο ένας τετoιος νομος ο οποιος ταραζει τα απο χρονια λιμναζοντα νερα να προκαλει αντιδρασεις, ακομα και μια λογικη ανησυχια, αλλά νομιζω η περιπτωση της Γαλλιας δειχνει οτι τα πραγματα ειναι πιο συνθετα: στα πιστεύω της γενιάς του '68 έχουν υπεισέλθει οι αναγκες του 2000 (λχ. οι συνταξεις των 18αρηδων) αλλά ίσως ακόμα χειροτερα, η τάση των νέων για επαναπαυση και "βόλεμα"-- κατι για το οποιο κανεις δεν δυσανασχετει.

ΥΓ. το κερασακι της τουρτας: η δημοσκοπησεις που θέλουν το 70% των πολιτών να βλεπει τα γεγονοτα της Γαλλιας να μεταφερονται και στην Ελλάδα...........

12:24 AM  
Blogger Κατερίνα said...

Οι βολεμένοι, οι καλοπερασακηδες, αυτοι που τα είχαν ολα δεδομένα και στο πιατο. Για ποια ιδανικα να πολεμήσουν; για ποια προοδο να πονεσουν; Μηπως ομως εμεις; οι απογονοι της γενιας του Μαη του 68 κατασκευασαμε τα παιδια μας ετσι;Ποσοι φοιτητες βγαζουν το χαρτζηλικι τους και παραλληλα περνανε τις εξεταστικες; καντε μια βολτα στην Φιλοσοφικη για παραδειγμα (ε δεν ειναι και υποχρεωτικες οι παρουσιες) ενα ιδιατερο, μια part time απασχοληση θα μπορουσαν να βρουν για να δουν πως βγαινει το ψωμι και μετα με τα μυαλα στο κεφαλι και οχι σε ουτοπιες, θεωριες και κουραφεξαλα να μπουν στην αγορα εργασιας και να πονεσουν, να μοχθησουν και μονοι να κατακτησουν την σταθεροτητα στην δουλεια τους.
Δεν μιλαω απο θεση ισχυος (οοοοοχι δεν κανω στην ουσια οσα ονειρευτηκα)! Μιλαω απο την θεση μιας μαμας παιδιων στην προεφηβεια που ζητανε κινητο και θεωρουν δεδομενο το εξτρα τζην! και θα μου πειτε σιγα το πραγμα...ναι αλλα οταν ο μπαμπας τους στα 16 του τα καλοκαιρια κουβαλουσε πακετα στο Μινιον !!!ε οφειλουν να ειναι πιο ωριμα. Το μπαλακι ειναι σε εμας τους λιγοτερο νεους στην ηλικια, οτι εγινε εγινε...εμεις πρεπει να εκπαιδευσουμε τα παιδια να μην ονειρευονται την συνταξη αλλα τον ανηφορικο δρομο προς την κατακτηση της ιδιας της ζωης. Σας ευχαριστω για την ευκαιρια

10:01 AM  
Blogger John boy said...

...ίσως θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τι είναι σήμερα συντηρητικό και τι προοδευτικό...
...κι εγώ λυπάμαι με αυτά που βλέπω ακι εγώ θυμώνω όταν βλέπω ανθρώπους να θεωρούν αγωνίζονται όζχι για να αλλάξουν τον κόσμο αλλά για να μην αλλάξουν τη βολή και την άνεσή τους.
Δυστυχώς οι ρίζες του συντηρητισμού είναι πολύ βαθιές στην Ευρώπη κι αυτό είναι το ανησυχητικότερο όλων.

1:28 PM  
Blogger nemesis said...

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με όλους σας

Κατερίνα, εισαι απο τους λίγους γονείς που έχουν αυτες τις απόψεις,

ευχομαι οι 'δικοί μας', οι Έλληνες εννοω να μην αρχίσουν τα ίδια και εδώ... οι Γάλλοι τουλάχιστον βγαίνουν στο δρόμο ξέροντας γιατί, εδώ είναι συνηθως ευκαιρία για σαματά

καλή συνέχεια

6:17 PM  
Blogger άστεγος said...

Δυστυχώς πρέπει να διαφωνήσω σε κάποια σημεία. Το γεγονός με προβλημάτισε, όπως το θέσατε, κύριε Μηχαηλίδη, ήδη απ'όταν άκουσα στις ειδήσεις του γερμανικού κρατικου τηλεοπτικού σταθμού ZDF ότι πρόκειται στην ουσία για συντηρητική εξέγερση, μια και οι νέοι της Γαλλίας έχουν λέει ως στόχο απλά να συντηρησουν τη Γαλλία των πατεράδων τοους.
Πού διαφωνώ; Στο ότι κάθε νέο (νεοφιλελεύθερο) μέτρο θεωρείται έτσι a priori προοδευτικό και κάθε κριτική ή αντίσταση σ΄αυτό συντηρητισμός. Μα, τα (εργατικά) δικαιώματα είναι αποτέλεσμα κοινωνικών και πολιτικών αγώνων αιώνων. Βήμα βήμα εξασφαλίστηκαν καλύτερες συνθήκες, που στοχεύουν στο να θεωρείται ο εργαζόμενος κάτι παραπάνω από ένας αριθμός, κάτι παραπάνω από μια μονάδα παραγωγής κέρδους και μόνο. Όταν τα δικαιώματα αυτά καταρρίπτοναται μέρα με τη μέρα από υπερσυντηρητικές, νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις στο βωμό του κέρδους των επιχειρήσεων, ε τότε οι νέοι έχουν χρέος να ξεσηκωθούν. Είναι συντηρητισμός να μη θέλει κάποιος να απωλέσει κατακτημένα δικαιώματα, να απωλέσει την όποιο πρόοδο έχει συντελεστεί μέχρι σήμερα; Και το ό,τι οι νέοι Γάλλοι έχουν αφήσει κατά μέρος τα συνθήματα του Μάη του 68 και δεν προβάλλουν ως πρώτο αίτημα την επανάσταση, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι είναι συντηρητικοί.
Έχετε προσέξει πώς λειτουργούν σήμερα οι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις; Έχουν σταριωτική ιεραρχία και ολοκληρωτική νοοτροπία. Αυτές αβαντάρει ο Βιλπέν και ενάντια σ'αυτές βγαίνουν οι Γάλλοι στους δρόμους. Η παγκοσμιοποίηση θα γίνει, θέλουμε δε θέλουμε. Αλλά τους όρους θα τους βάλουμε εμείς, η νέα γενιά. Και αυτό είναιίσως μεγαλύτερο στοίχημα από αυτό που έβαλαν η νέοι του 68 με τα ουτοπικά τους όνειρα.

12:25 PM  
Blogger Stavros Katsaris said...

Συμφωνώ.Το προηγούμενο βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη κάνει μια ενδιαφέρουσα ανάλυση σε όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Και μια σκέψη.
Η πρώτη κυβέρνηση που θα καταργήσει τις μαϊμού αναπηρικές συντάξεις θα δώσει ανάσα ζωης στα δημόσια ταμεία αλλά μάλλον δεν θα ξαναβγεί κυβέρνηση.
Καληνύχτα μας!

4:45 PM  
Blogger Paganini said...

Δεν είναι όλες οι "αλλαγές" εξ ορισμού προοδευτικές.
Και δεν είναι όλοι οι αγώνες για την διατήρηση κάποιων κεκτημένων "συντήρηση".
Είναι κακό ο Βικτόρ να φωνάζει μαζί με τη μητέρα του "μην αγγίζετε τις συντάξεις;". Μπορεί ο Βικτόρ να είναι 23 χρονών, η μητέρα του όμως είναι ας πουμε 52 και ο πατέρας του 60. Στους γονείς του συμπαραστέκεται, πού το κακό;

12:46 AM  
Blogger christos michaelides said...

Αγαπητέ Paganini (ωραίο όνομα!)

Το κακό είναι ότι ο Βικτόρ, και ως φοιτητής οικονομικών, ξέρει πολύ καλά ότι το σύστημα που μέχρι τωρα τρέφεςι τους γονείς μας, βρίσκεται πλέον στα όριά του. Η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων (για να μήν αναφερθώ και στην ... φυσική υπονόμευση του ίδιου του συστήματος από τα γνωστα σε όλες τις χώρες παράσιτά του) λέει ότι σήμερα ζούμε περισσότερα χρόνια από πρίν και ότι βγαίνουν στην αγορά πολύ περισσότεροι νεοι άνθρωποι απ' ότι παλαιότερα. Αυτά, από μόνα τους, έχουν κάποιες επιπτώσεις. Μερικές, είναι αυτονόητες. ΟΛ νέος πρέπει να δουλέψει, και ο 60άρης δεν θεωρείται πιά γέρος για να συνταξιοδοτηθεί. Υπάρχει, λοιπόν, ανάγκη συζήτησης. Διαλόγου. και όχι σύγκρουσης.
Δυστυχως, και από την μία πλευρά, και από την άλλη, λείπει αυτή η διάθεση. Η μία πλευρά (του συστηματος) δεν με ενδιαφέρει και τόσο πολύ - την γνωρίζω. Η άλλη, με "καίει". Διότι σ' αυτήν την πλευρά είμαι και εγώ.
Ε, λοιπόν, δεν είναι νορμάλ - ένα παιδί 22 χρονών να θέτει ως πρώτη προτεραιότητα να εξασφαλίσει για τον εαυτό του αυτά που οι γο΄νείς του, δικαίως και μπράβο τους, εξασφαλίσαν για τον δικό τους εαυτό.
Υπό αυτήν την έννοια, ασφαλώς και δεν είναι υγιές να διαδηλώνουν μαζί.

Χρηστος

1:18 PM  
Blogger Dimitris Nikolsky said...

H nίκη της "κατεστημένης" τάξης πραγμάτων είναι ότι όλοι (άντε οι περισσότεροι) αγωνιζόμαστε και μαχόμαστε πλέον για τα κεκτημένα, για τα ήδη υπάρχοντα και ουσιαστικά για τη διαιώνιση της σημερινής κοινωνικό-οικονομικής κατάστασης. Δεν μιλάμε για εναλλακτικές πολιτικές καί πόσο δε περισσότερο για ουσιαστικές ανατροπές. Απλά "αγώνας" για να μην αλλάξει τίποτα με αποτέλεσμα το σύστημα να διαιωνίζεται...

2:12 PM  
Blogger filippos said...

Κατ'αρχήν ας ορίσουμε τη λέξη αγώνας. Ο αγώνας περιέχει την έννοια της αλλαγής μιας συγκεκριμένης πορείας. Κατά συνέπεια η αποδοχή αυτής της πορείας δεν πιστεύω ότι περιέχει αγωνιστική διάθεση. Ποια είναι όμως αυτή η πορεία;

Παράδειγμα 1: H Hewlett Packard στη Γαλλία απολύει ένα μεγάλο αριθμό εργαζόμενων ενώ έχει αύξηση κερδών . Απ'ότι γνωρίζουν οι ειδήμονες οικονομολόγοι, αυτή η κίνηση έχει ως συνέπεια την άνοδο της μετοχής της συγκεκριμένης εταιρίας. Άρα τα κέρδη πηγαίνουν στους λίγους μετόχους (μεγάλης κατά τον πλείστον ηλικίας που διαμένουν στο Μαιάμι...). Οι απολυμένοι δεν κερδίζουν τίποτε (αν και η δική τους απόδοση έδωσε την κερδοφόρα χρονιά. Με τον καινούριο γαλλικό νόμο θα είναι ακόμα πιο ευέλικτες να εφαρμόσουν το συγκεκριμένο μοντέλο.

Παράδειγμα 2: Μία εταιρία θέλει να εκπονήσει ένα συγκεκριμένο έργο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (πιθανώς να έχει πάρει και κάποιο χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα της ΕΕ). Σύμφωνα με τον καινούριο γαλλικό νόμο, θα προσλάβει νέους εργαζόμενους κάτω των 26 χρόνων και όχι μεγαλύτερους σε ηλικία (διάολε 32 χρονών ακόμα νέος νοιώθω ότι είμαι, και έχω ανάγκη από δουλειά). Έτσι θα διασφαλίσει την ευελιξία της.

Εν τέλει, στη Γαλλία εφάρμοσαν το 35ωρο για να δώσουν ώθηση στην προσφορά εργασίας. Μετά από 5 χρόνια εφαρμογής δε διαπιστώθηκε καμία βελτίωση στον τομέα της εργασίας.

Δεν έχω ακούσει επιχειρήματα και νούμερα κατά πόσο τις εκατό θα αυξηθεί η απασχόληση μετά σπό την εφαρμογή αυτού του νέου νόμου...

Η κούρσα για την εδραίωση των νόμων των πολυεθνικών εταιριών είναι ήδη σε εξέλιξη... Ο αγώνας γίνεται για να αποφύγουμε το πεπρωμένο μας (όπως στις αρχαίες τραγωδίες). Λέγοντας ΝΑΙ σ'αυτές τις νέες διατάξεις καταλήγουμε να γίνουμε οι συντηρητικότεροι των συντηρητικών.

Υ.Γ.1 Έχω εργασθεί 7 χρόνια στη Γαλλία
Υ.Γ.2 Χρήστο σε διαβάζω πολύ όλα τα χρόνια που γράφεις στην "Ε" και πιστέυω ότι με εκπροσωπείς σε μεγάλο βαθμό.

2:59 PM  
Blogger Paganini said...

christosmichaelides said...
Αγαπητέ Paganini (ωραίο όνομα!)
--------------------------------
Τo διαλέξαμε για να κάνει σετ με το περιεχόμενο του blog μας
:-)

3:40 PM  
Blogger Bea said...

Kat'arxas. sygnomi yia ta Greekglish...den exo omos alli epilogi.
Makari oi Ellines foitites na fgainan stous dromous kai na diadilonane. OXI, omos yia tis syntakseis,ALLA yia tin tragiki katastasi tou panepistimiakou systimatos:
1) na apaitousan na pernoun ta vivlia tous stin arxi tou triminou kai oxi enan mina prin apo tin eksetasiki.
2) Na arxizan ta mathimata na paradinontai stin ARXI tou kathe triminou.
3) Oi eksetastikes koles na itan anonimes (diladi na min exoun to onoma tou foititi alla kodikopoiimeno arithmo) oste na min borei kaneis na parei kalo vathmo "glyfontas" tous kathigites.
4) Oi kathigites na aksiologounte.
5) Ta panepistimia na aksiologounte.KLP...KLP... KLP...

Yiati oi foitites mas dexonte afto to athlio systima? Makari na vroun tin foni tous kai na diekdikisoun afta pous tous ofeiloume TORA kai oxi tin syntaksi se 40 xronia meta!

8:06 PM  
Blogger @stoxastro said...

Aγαπητέ Χρήστο,

Καθόλου σύμφωνος μαζί σου δεν θα είμαι. Το "μπροστά" και το "πίσω" είναι έννοιες σχετικές.

Οι προτάσεις που αφορούν στην πλήρη κατάργηση κοινωνικών κεκτημένων (π.χ. το δικαίωμα στην αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης), και αυτό είναι η πρόταση De Villepin για το CPE, αποτελούν οπισθοδρόμηση της κοινωνίας. Kατά τη γνώμη μου.

Αντίθετα, η άμυνα στο να μην γυρίσουμε αιώνες πίσω αποτελεί κάτι πολύ προοδευτικό.

Να το πώ και αλλιώς: αν η πρόταση De Villepin αποτελεί "πρόοδο" τότε ναι, η "άμυνα" στην πρόοδο είναι συντήρηση. Αλλά αν είναι "όπισθεν", τότε η καθολική άμυνα, μέχρι να περάσουμε στην επίθεση τύπου Μάη '68, είναι επιβεβλημένο ενδιάμεσο στάδιο.

Αρκεί όταν ποτέ γίνει "νέος Μάης '68" να μην μιλάμε ξανά για αλήτες, μαλλιάδες, αναρχικά στοιχεία και ναρκομανείς.

Φιλικά

6:35 PM  
Blogger Memento aka a moment in life said...

Καλησπερα ... ασχετοοοο ...θα με συγχωρεσετε, απλως θελω να κανω ενα σχολιο για τα προσωπα&προσωπεια της παρασκευης: Σχετικα με τον Ε.Ολμερτ... γκαντεμια να εχεις την πιο ισχυρη αντιπολιτευση μεσα στο σπιτι σου!!! Mακαρι να τον βοηθησει στο να ασκησει σωστα τα καθηκοντα του!

11:24 PM  
Blogger noualic said...

Καλησπέρα!
Συμφωνώ τόσο πολύ με όσα λέτε... Και χαίρομαι που τα διαβάζω, γιατί ώρες-ώρες σκέφτομαι μήπως κάτι δεν πηγαίνει καλά με την πάρτη μου και δεν μπορώ να 'ακολουθήσω το πνεύμα της εποχής'... Δεν ξέρω...Φοιτήτρια στο Παρίσι είμαι και ακούω πολλά και έχω την αίσθηση πως όλα έχουν ξεφτίσει... Για μία πιο βαθυστόχαστη 'ανάλυση' της κατάστασης όπως την είδα σας παραπέμπω στο (ολοκαίνουργιο) blog μου, όπου διατίθεται ένα μακροσκελές σχετικό παραλήρημα... Το έχω γράψει με σκοπό να διαβαστεί από λίγους και γνωστούς, επομένως σας παρακαλώ να συγχωρήσετε τη γλώσσα, αλλά θα χαρώ πολύ να μοιραστώ και μαζί σας αυτές τις σκέψεις!
Να είστε καλά,
Νεφέλη

Ααα... το link! http://www.noualic.blogspot.com/

10:45 PM  
Blogger Anastasia said...

Συμφωνώ με τον Φιλιππο, καθώς πραγματικά πλέον οι πολυεθνικες ειναι αυτες που καθοριζουν τα περισσοτερα από οσα συμβαινουν γυρω μας-- (ίσως μια νέα κατευθυνση για τις φωνες των επαναστατών;;)

Ωστοσο το CPE ειναι μια γενικοτερη πρόταση που δεν αφορα μονο τις επιχειρησεις, οπως επισης δεν αφορα και το συνολο του πληθυσμου καθώς στοχευει μονο τους νέους και ως εκ τουτου νομιζω ότι έχει αρκετες θετικες συνεπειες για μια κοινωνια που μαστιζεται απο την ανεργια.

Συμφωνώ με την Bea καθώς πραγματικα η κατασταση στην Ελλαδα ειναι τραγικη: καθε φορα που γυρναω στην Ελλαδα και μιλαω με φοιτητες ακομα και των καλυτερων σχολων τρομαζω καθώς τους ειναι αγνωστες λεξεις οπως ωρες υποδοχής φοιτητων, προγραμματισμος ύλης, ΕΝΑ μονο βιβλιο κλπ κλπ κλπ. Ας μη ξεχνάμε την αντιδραση των Ελληνοπαιδων φοιτητών στις προτασεις του κ. Βερεμη: του χτισανε το γραφειο με τουβλα.......

Αθανατη Ελλάδα....!!

3:28 AM  
Blogger I.P.Potis said...

Ειναι σημαντικότερο να ψάχνουμε για την αιτία που βγάζει τόσο κόσμο στο δρόμο, παρά για την αφορμή.

Υπάρχει γκρίνια, υπάρχει δυσαρέσκεια, υπάρχει οργή. Με την πρώτη ευκαιρία ο κόσμος ξεσπάει κι ύστερα εκτονωνεται. Ας μη στεκόμαστε, στο κατα πόσο είναι προοδευτικό ή συντηρητικό το αίτημα των νέων. Εγώ αναρωτιέμαι, αφού υπάρχουν όλα αυτά, τι δεν υπάρχει;
Δεν υπάρχει μνήμη. Ο κόσμος ξεχνάει τη συνέβει στις προηγούμενες μεταρυθμίσεις. Ξεχνάει πως παρά τις διαδηλώσεις για τον πόλεμο του Ιρακ, ο πόλεμος συνεχίζεται.
Δεν υπάρχει πίστη. Ο κόσμος είναι πια καχύποπτος απέναντι στους συνδικαλιστικούς φορείς. Το παρελθον μας βαραίνει ακόμα.
Δεν υπάρχει όραμα. Ο κόσμος αρκείται να εναντιώνεται σε μεμωνομένα συμβάντα. Δεν αναζητάει την ανατροπή.

Δύσκολο πολλές φορές να απελευθερωθείς από κάτι, αλλά δυσκολότερο να απελευθερωθείς προς τα κάτι.

7:22 PM  
Blogger petros said...

This comment has been removed by a blog administrator.

11:25 PM  
Blogger petros said...

"Δεν ελπίζω,τίποτε,δεν φοβάμαι τίποτε,είμαι ελεύθερος" έγραφε ο Καζαντζάκης πριν πάρα πολλά χρόνια στην Οδύσσειά του.Τι να ελπίζουμε από τους διοικούντες;Τι να φοβηθούμε από δαύτους;Ας ελευθερωθούμε λοιπόν....

11:27 PM  

Post a Comment

<< Home