Thursday, May 11, 2006

Μονόλογος για τ' ΑΕΚάκι μου!

Νομίζω πως πέρασα πια την ηλικία του οπαδικού φανατισμού.
Την βίωσα στην καλύτερη δυνατή μορφή της – με χαρά ανείπωτη στις νίκες, με κλάμα και νεύρα απερίγραπτα στις ήττες. Ως εκεί, όμως.

Ποτέ δεν ταύτισα τις επιτυχίες της ομάδας μου με την ψευδαίσθηση ότι μέσω αυτών καταξιωνόμουν κάπως κι εγώ.

Ποτέ δεν αισθάνθηκα αποτυχημένος ό ίδιος επειδή το «ΑΕΚάκι» μου, όπως τρυφερά ακόμα το αποκαλώ, έτρωγε μια ξεγυριστή πεντάρα, ας πούμε, από αντίπαλο μισητόν.

Δεν έπαψε ποτέ όμως να με ενθουσιάζει αυτό το άθλημα, και να με εκτοξεύει στην κορυφή του κόσμου με τις ανεπανάληπτες συγκινήσεις που ακόμα μου χαρίζει.

Ένα γκολ-ποίημα. Μια ιαχή σαν ηχηρό βούισμα ενός τεράστιου κύματος τη στιγμή που κτίζεται μια φάση. Μια μακρινή μπαλιά του Τσιάρτα, πιο αξιόπιστη από παράδοση πακέτου της DHL σε παραλήπτη στην άλλη άκρη της γης τη στιγμή που πρέπει. Το γκρέμισμα όλου σου του εαυτού όταν δέχεται η ομάδα σου τέρμα. Το πείραγμα στην εξέδρα. Το σύνθημα και το τραγούδι. Ο θαυμασμός και η αποδοκιμασία. Ο θυμός τη μια στιγμή, και την άλλη η ανείπωτη χαρά.

Έχω ανάγκη να τα πω αυτά σήμερα, για να εξηγήσω σε όσους με ακούν τον τελευταίο καιρό να επιδίδομαι σε αθλητικό κουβεντολόι καφενειακού τύπου, να φανατίζομαι με το μέτριο ΑΕΚάκι μου, να εύχομαι την παραίτηση του Σάντος και να πανηγυρίζω για την ευόδωσή της, ότι εκείνο που βασικά θέλω να εκφράσω είναι η λαχτάρα μου, αυτή τουλάχιστον η ομάδα, να κάνει την μεγάλη ρήξη με το σάπιο κατεστημένο (κυρίως εκείνου που ελλοχεύει εντός της) και να αποδείξει ότι υπάρχει και ποδοσφαιρικός πολιτισμός.

Δηλαδή, ότι υπάρχει εξέδρα χωρίς χυδαία συνθήματα, χωρίς καθοδήγηση από καμιά Ορίτζιναλ και κανέναν Πειρατή, χωρίς αρρωστημένες εξαρτήσεις από πάθη για πατρίδες που χάθηκαν η θρησκείες που καθοδηγούν τάχα την φτωχή ποδοσφαιρική μας ύπαρξη.

Δεν γουστάρω μια ομάδα που κυνήγησε να ανοίξει ένα απαράδεκτο νομικό παράθυρο, εκείνο του Αρθρου 44, ώστε να της χαριστούν τα χρέη της. Ούτε μια ομάδα που καθοδηγείται από υπερόπτες και αλαζόνες ανθρώπους, χωρίς κανέναν σεβασμό σε «ιερά τέρατα» του παρελθόντος, και με τέτοια έπαρση που να θυμίζει ηγεμόνες στα χειρότερά τους.

Δεν γουστάρω να παραμυθιαζόμαστε ότι έγινε χθες ένας υποδειγματικός τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος, επειδή δεν τάκαναν γης μαδιάμ οι φίλαθλοι. Με τόση αστυνόμευση; Σιγά την μαγκιά!

Αλλά, προσέξατε μήπως, τους αναπτήρες και τα κέρματα που έπεφταν βροχή όποτε ένας παίκτης εκτελούσε κόρνερ; Ακούσατε πάλι τους αλαλαγμούς των βαρβάρων εναντίον του Πειραιά και της Τουρκίας – σημεία αναφοράς του Ολυμπιακού και της εκ Κωνσταντινουπόλεως ΑΕΚ; Είδατε μήπως, πόσα τμήματα της εξέδρας έμεινα κενά για να μην πλησιάσει ο ένας εχθρός τον άλλον; Παρατηρήσατε τις συστοιχίες των ΜΑΤ στο αεροδρόμιο «Νίκος Καζαντζάκης», που κατηύθυναν τους μεν στη μία πτέρυγα του αερολιμένα και τους δε στην άλλη;

Είναι τόσο παράλογο, στ’ αλήθεια, να ελπίζει κάποιος ότι θάρθει μέρα, και σε τούτον τον τόπο, που οπαδοί αντιπάλων ομάδων θα έχουν μέσα τους την στοιχειώδη εκείνη Παιδεία που θα τους επιτρέψει να συνταξιδέψουν με τα ίδια πλοία και αεροπλάνα;

Αυτό που ζητώ από το ποδόσφαιρο, το ζητώ και από άλλες εκδηλώσεις της καθημερινής μας ζωής – γι’ αυτό και η κουβέντα που κάνω σήμερα δεν είναι μόνο ποδοσφαιρική.

Ελπίζω, φερ ειπείν, νάρθει η μέρα που και στους δρόμους της πόλης καθώς οδηγάμε, ο διπλανός, ο μπροστινός ή ο από πίσω δεν θα είναι θανάσιμος εχθρός μας, αλλά ένας συμπολίτης που, όπως ο κάθε ένας, θέλει απλώς να πάει στη δουλειά του η να γυρίσει στο σπίτι του ήρεμος και ευχαριστημένος.

Η ΑΕΚ, το ΑΕΚάκι μου όπως επιμένω να το λέω, προς μεγάλη οργή εκείνων των ομοιδεατών μου που το θεωρούν υποτιμητικό και προσβλητικό, είχε πάντοτε μια ξεχωριστή ποιότητα σαν ομάδα. Έτσι πιστεύω, χωρίς να θέλω να αδικήσω άλλες. Δεν ήμασταν ποτέ μας του κατεστημένου, έβλεπες πάντοτε οπαδούς όλων των ηλικιών, άνδρες, γυναικες, παιδιά, ηλικιωμένους, πλούσιους, φτωχούς, στην εξέδρα, χαιρόμασταν καλό ποδόσφαιρο κι ας μην ήμασταν πάντα πρώτοι, κουβαλούσαμε κάτι μέσα μας όμως από καρτερία, και ευγένεια, και αλληλεγγύη, και σεβασμό.

Ακόμα κι όταν μας «κυβερνούσαν» αγύρτες, υπήρχε πάντα στις εξέδρες της Νέας Φιλαδέλφειας μια εκκωφαντική σιωπή, πολύ πιο αποτελεσματική απ’ όποια άλλη διαμαρτυρία, απ’ όποια δυναμική η όχι κινητοποίηση. Από μόνη της, θαρρείς, αυτή η ομάδα απέβαλλε τους παρείσακτους και τους ανέντιμους, παρόλη τη γλύκα και ανοχή που είχε για να τους προσελκύει.

Για να καθαρίσει το σώμα και η ψυχή σου, πρέπει να νηστέψεις. Ακόμα και να δεχτείς την ταπείνωσή σου. Η ΑΕΚ, για να αναφερθώ μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά οι αναφορές και αλλού είναι αυτονόητες, νοσεί βαθιά.

Κανένας Ντέμης, καμιά συστράτευση ευκαιριακών ηθικολόγων, ιδεολόγων της πεντάρας η και γιάπηδων με IQ μαζορετας, δεν μπορούν να κρύψουν την βαθύτατη έλλειψη παιδείας που υπάρχει, και να εμφανίσουν στην θέση της κάτι εντυπωσιακό ίσως (λόγια ωραία, ας πουμε, για πάταξη του χουλιγκανισμού , ή υποσχέσεις για μη παρέκκλιση από το μπάτζετ – λές και αυτό είναι το πρόβλημά μας, το μπάτζετ!), αλλά συνάμα τόσο κούφιο και επίπλαστο.

Μετά από το μεγάλο πλιάτσικο από τους διάφορους που κυβέρνησαν την ομάδα (η και την χώρα, εάν θέλετε να το γενικεύσουμε κάπως!), η μόνη σωστή λύση ήταν να ντύσεις την γύμνιά σου με φτηνά αλλά καινούργια, αξιοπρεπή και καθαρά ρούχα, και όχι μπαλώνοντας συνολάκια που ανακαλύπτεις σε τιμές ευκαιρίας. Αυτή η εμμονή στα συνολάκια, πόσο μου την δίνει αλήθεια!

Επρεπε να πάει στην Γ’ κατηγορία η ομάδα (ίσως και η Ελλάδα), και από εκεί, ξεκινώντας εκ του μηδενός, αλλά χωρίς σκιές πια, να χαράξει την καινούργια της πορεία και να ανέβει. Όχι με παραποιημένα λογιστικά στοιχεία, ψεύτικους ισολογισμούς ή και με ημίμετρα και αθώες πονηριές του τύπου «δεν πάμε για πρωτάθλημα, αλλά άμα μας κάτσει δεν θα πούμε όχι». Γιατί δεν μπορείς να πάς για πρωτάθλημα όταν είσαι τόσο άρρωστος.

Δεν μπορείς ως χώρα να πρωταγωνιστήσεις, μόνο επειδή τυπικά ανήκεις ας πούμε, σε κάποια Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά χωρίς ουσιαστικά κότσια, χωρίς Παιδεία (δεν θα κουραστώ να την γράφω με κεφαλαία) και, βεβαίως, χωρίς το ήθος που απαιτεί κάθε μεγάλη προσπάθεια.

Πείτε μου, γύρω μας, όπως κυκλοφορούμε, εκεί που σπουδάζουμε, η δουλεύουμε, η διασκεδάζουμε, η αθλούμαστε, που έχετε αισθανθεί, στ’ αλήθεια, να υπάρχει αυτό το ήθος, που προσπαθώ κάπως ποδοσφαιρικά, ίσως και άγαρμπα να εκφράσω σ’ αυτόν τον μακρύ μονόλογό μου σήμερα;

Όταν οι ομοιδεάτες μου ΑΕΚτζήδες έδιωχναν πρόπερσι τον Μπάγεβιτς με τον πιο χυδαίο τρόπο που έχουν συμπεριφερθεί ποτέ φίλαθλοι σε άνθρωπο, ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί. Υπενθυμίζω ότι εν χορώ, όλη η εξέδρα της Ορίτζιναλ, υπό την προκλητική ανοχή παικτών, παραγόντων και πολλών άλλων, φώναζαν στον Μπάγεβιτς ότι εφ’ όσον εκείνος δεν μπορεί να κάνει παιδιά στην γυναίκα του, προσφέρονταν ετούτοι (οι αχρείοι επιβήτορες!) να καταστήσουν την γυναίκα του έγκυο!

Όταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όλο σχεδόν το Ολυμπιακό Στάδιο αποδοκίμαζε λίγο πριν την εκκίνηση του αγωνίσματος των 200 μέτρων μετ’ εμποδίων, τους Αμερικανούς αθλητές, με άγρια σφυρίγματα και γιουχαιτά, θεωρώντας τους εκείνους υπεύθυνους που ο δικός μας Κεντέρης δεν συμμετείχε σ’ αυτό, για τους γνωστούς λόγους, και πάλι χαμήλωσα το κεφάλι από ντροπή και είπα στον εαυτό μου δεν θέλω να ανήκω εδώ, σ’ αυτήν την συγκεκριμένη εξέδρα.

Όταν λοιπόν, όλες αυτές τις μέρες με ακούγατε να εκφράζομαι στο ραδιόφωνο περισσότερο οπαδικά απ’ ότι ήθελα, αυτά ήθελα να πω, αλλά ξεσπούσα επάνω στον Σάντος, που ποτέ δεν μας πρόσφερε, έστω και με παίκτες όχι πρώτης γραμμής, έστω ολίγων λεπτών θέαμα, η και στην πάγια συνήθεια του επιβλητικού Κόκκαλη να αντικαθιστά το αγαθό κίνητρο ενός αγώνα με έναν ογκώδη φάκελο με πριμ προς τους αναμένοντές τον, πεινασμένους παίκτες του.

Ζητώ συγγνώμη, λοιπόν, αν εμφανίστηκα τόσο αλαφροίσκιωτος, ώστε να πιστεύω πως το ΑΕΚάκι μου (αλλά και η Ελλαδίτσα μου επίσης) δικαιούνται και μπορούν να έχουν κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που έχουν τώρα. Αλλά, δεν μπορώ και να εμφανίζομαι ως άλλος από αυτόν που είμαι. Οπότε, θα συνεχίσω να ονειρεύομαι…

18 Comments:

Blogger Κατερίνα said...

Αγαπητε κυριε Μιχαηλιδη, μένω στην καρδιά του προβληματισμού σας και λόγω άγνοιας περι ποδοσφαιρικών, θα μεινω στα περι παιδείας του Ελληνα ή Ελληνάρα (μαλλον επρεπε να χρησιμοποιήσω πεζά και οχι κεφαλαια γραμματα). Το θέμα το έχουμε θιξει όλοι νομίζω διεξοδικά είτε σε Blogs ειτε μέσα απο κουβέντες ραδιοφωνικές ή φιλικές. Το θέμα δεν ειναι εμεις τι κανουμε ή τι προσπαθούμε. Καποιοι άλλοι βολευονται με την κατασταση αυτή, γουστάρουν να έχουν τον έλληνα στο επίπεδο της γκρι κερκίδας, στην εξύβριση και την ντροπή που νιώθουμε όταν πρεπει να εξηγήσουμε στα παιδιά μας τι τρέχει. Τι κανουμε όμως ; Αυτο θέλω να μάθω. Πως να μην μείνουμε για άλλη μια φορά στα λόγια. Ελεος πια οι αφορισμοί, οι θεωρίες και οι αγονες συζητήσεις, η ανακλυκλωση και η σχεδον αυτιστική μας συμπεριφορά του "ωχ βρε αδερφε δεν βαριέσαι, εγω θ αλλάξω τον κόσμο". Με μια λέξη, η καθήλωση. Αν οι κρατούντες μιας χώρας εκτοξεύουν ο ένας στον άλλο σφαιρες κούφιες και με νερομπιστολα κανουν τοση ζημια Θεε μου !! πείτε μου εσείς απο το βήμα που έχετε ως δημοσιογράφος τι να κάνουμε; Να χτίσουμε το δικό μας νησί; να μεγαλώσουμε τα παιδια μας στην γυάλα των κόσμιων τρόπων; να τα μαθουμε να είναι εντιμοι, πολιστισμένοι και μετά να τα ρίξουμε στην ζούγκλα; Προσωπικά τα λυπάμαι απο τώρα τα παιδιά μου.
Αναγνωρίζω πως δεν ειναι μια ευκολη κατάσταση. Αλλα επειδή λογω χαρακτήρα μ αρεσει να πολεμάω εστω κι αν η μάχη διαφαίνεται άνιση απο την αρχή της, δώστε μου ενα λόγο (ακόμα) για να αντισταθώ ως ελληνίδα, ως μαμα, ως ανθρωπος.
Ευχαριστω για την ευκαιρία να σας μιλήσω (αντε εστω! να απευθυνθω γραπτώς)
Καλημέρα σας

9:13 AM  
Blogger gpan said...

Σωστός και Δίκαιος .-

6:07 PM  
Blogger antvol said...

Αναρωτιέμαι πώς γίνεται σοβαροί άνθρωποι να ασχολούνται στη χώρα μας με αυτό που αποκαλείται ποδόσφαιρο. Σε όλες τις σοβαρές χώρες ο τελικός του κυπέλου είναι γιορτή, γίνεται στην πρωτεύουσα, καλούνται προσωπικότητες κλπ. Εδώ έγινε στην Κρήτη, μέσα σε καθεστώς πολιορκίας, εργάσιμη μέρα και μετά από αναβολή, με τεράστιες ζώνες ασφαλείας μεταξύ των οπαδών και εκατομμύρια δυνάμεων ασφαλείας (ούτε η ομάδα της Χαμάς εναντίον της ομάδας του ισραηλινού στρατού να' παιζε). Το βράδυ της ίδιας μέρας του τελικού η τηλεόραση μετέδιδε τον τελικό Ουέφα μεταξύ της αγγλικής Μίντλεσμπρο και της ισπανικής Σεβίλης. Χιλιάδες άνθρωποι στο γήπεδο, οικογένειες, γυναίκες, παιδιά, καμία κενή ζώνη, μια ατμόσφαιρα γιορτινή. Μπήκαν 4 γκολ σε βάρος των άγγλων, δεν έγιναν επεισόδια, δεν ακούστηκαν συνθήματα εναντίον της Σεβίλης, του διαιτητή, της συζύγου του προπονητή, της κόρης του ενός και της γυναίκας του άλλου ... Συμπέρασμα: αφήστε το ελληνικό ποδόσφαιρο στον αργό του θάνατο, στα άρθρα 44, 45, 46, στους οντές του και τους χουλιγκάνους του, μην το λυπάστε, κι απολαύστε, όσοι αγαπάτε το άθλημα, ξένους αγώνες. Άλλωστε, η τεχνολογία είναι μαζί μας, με την επικείμενη έλευση της ψηφιακής εικόνας η απόλαυση θα είναι ακόμη μεγαλύτερη.

10:28 PM  
Blogger filippos said...

Κάποτε στη Γαλλία αγόρασα ένα ραδιοφωνάκι που έπιανε στα βραχέα (SW) για να ακούσω το ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακού (το πρώτο ματς μετά την αποχώρηση του Μπάγιεβιτς απο την ΑΕΚ). Επειδή δεν έπιανε καλά, είχα βρει το μοναδικό σωλήνα του σπιτιού οπού ακουμπούσα την κεραία και κατάφερνα να ακούω κάπως. Όταν νικήσαμε (η ΑΕΚ με γκολ του Ντέμη) πανηγύρισα σαν παιδί. Δεν ξέρω αν πανηγύρισα μόνο για τη νίκη της ομάδας μου αλλά κυρίως γιατί εγώ κατάφερα να ακούσω το ματς.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι θέατρο ή καλλιτεχνική παράσταση. Η καρδιά ενός οπαδού (εγώ είμαι αυτός) δε χτυπάει με τους ίδιους παλμούς σε ένα ποίημα-γκολ του Ροναλντίνιο στο τελικό του ευρωπαικού απ'ότι σε ένα στραβό σουτ-γκολ του Γεωργέα (με κόντρα σε οποιονδήποτε παίχτη, συμπαίχτη, διαιτητή, σκύλο που εμφανίστηκε στο γήπεδο...). Σαφώς και προτιμώ η ομάδα μου να είναι η καλύτερη, αλλά συνεχίζω να την αγαπώ ακομα και αν μου προσφέρει μόνο λύπες και καζούρα στη δουλειά. Έτσι είναι οι αγάπες, χωρίς λογική.

Όσο για τα άρθρα 44, τη βία κλπ., συμφωνώ με τον κ.Μιχαηλίδη αλλά για μένα αποτελεί μια άλλη κουβέντα που δεν έχει να κάνει με το ραδιοφωνάκι μου.

11:35 PM  
Blogger fashionado said...

alh8euei oti allakse umno h AEK?

"empros ths AEK palikaria/
kapste kai spaste ta karabia/
to katastrwma dialuste/
th doksa katakthste/
Bu8iste, bu8iste, bu8iste!!!"

1:21 AM  
Blogger Jason said...

This comment has been removed by a blog administrator.

1:33 AM  
Blogger Jason said...

Το κείμενο αυτό στάθηκε αφορμή για νσ ξεκινήσω το δικό μου blog. Ευχαριστώ κύριε Μιχαηλίδη.

1:40 AM  
Blogger christos michaelides said...

Ευχαριστω πολύ, Jason. καλή επιτυχία. θα σε παρακολουθω. Η μάλλον, θα σε επισκέπτομαι.

1:50 AM  
Blogger christos michaelides said...

Κατερίνα μου. Νομίζω πως προκύπτει από το κείμενό μου τι προτείνω - εφ' όσον, εννοείται, δεν έχω την δύναμη από μόνος μου, να εμπνευστω και να εφαρμόσω ένα δίκαιο και λειτουργικό σύστημα παιδείας: ο καθενας στον μικρό η μεγάλο του χώρο, στην οικογένεια, στην δουλειά, να προσφέρει ό,τι μπορεί για να γινόμαστε καλύτεροι σαν άνθρωποι. Μια καλημέρα, ένα βιβλίο, μια ιδέα, μια πρόταση, ένα παράδειγμα, μια καλή κουβέντα, ένα τραγούδι, μια ιστορία.
Αλλά, και αυτό που κάνουμε, νομίζω, έχει την μικρή δύναμή του. Κάποιος θα διαβάσει, κάποιος θα το πεί παραπέρα, σιγά-σιγά η αντίδραση θα φουντώσει. Κάποτε, ό άλλος έλεγε "η ΑΕΚ είναι θρησκεία" και τον παίρνανε για σπουδαίο. Τωρα, λέει το ίδιο πράγμα και ανταπαντούν "πόσο μαλάκας είσαι". Σιγά-σιγά, βλέπεις, κάτι θα αλλάξει. The difficult way ίσως, αλλά δεν μπορουμε να κάνουμε κι αλλιώς.

1:55 AM  
Blogger christos michaelides said...

antvol.
Πόσο συμφωνω μαζί σου, και άς λέει ο Φίλιππος το αυτονόητο, ότι αγαπάμε τις ομάδες μας όσες λυπες και αν μας δώσουν.
Εμείς οι πονεμένοι ΑΕΚτζήδες, ελλείψει εγχωρίου ενδιαφέροντος, έχουμε όντως στραφει πρός αγάπες του εξωτερικού. Την ερχόμενη Τετάρτη περιμένω πως και πως να στεφθω πρωταθλητής Ευρωπης με τα χρώματα της Αρσεναλ.

1:59 AM  
Blogger andy dufresne said...

Απορώ που βρίσκετε κουράγιο να το αγαπάτε το ΑΕΚάκι σας.

Κι εγώ μικρός αγαπούσα ελληνικές ομάδες, από το μικρό σωματείο της γειτονιάς έως και ομάδα Α' Εθνικής.

Μια μέρα, συνειδητοποίησα ότι δεν αισθάνομαι πια τίποτα, ούτε καν σιχαμάρα, μιλάμε για πλήρη αδιαφορία.

Απαξιώ το ελληνικό πρωτάθλημα στο σύνολό του - δεν είμαι σνομπ, απλά ΔΕΝ το αντέχω.

Κι ο χρόνος κι η ενέργειά μου είναι υπερ-super-dooper-πολύτιμη για να ξοδεύεται σε ανοησίες.

Γι' αυτό απολαύστε την Άρσεναλ σας - σας περιμένουμε στο Goodison Park...

2:02 AM  
Blogger christos michaelides said...

Thanks dufresne.
Μην απορείς όμως ποτε με την αγάπη κανενός - δίως την ποδοσφαιρική. Ειναι εξίσουν "ανεξήγητο φαινόμενο" όσο είναι και η δική σου απέχθεια η αδιαφορία για αυτό.

5:52 PM  
Blogger andy dufresne said...

Για να υπερθεματίσω σ' αύτό που λέτε να πω ότι αν όλοι αισθάνονταν σαν κι εμένα, το τιμημένο δεν θα το παίρναμε ποτέ!
(ΟΚ, Όττο μη βαράς, δεν σε ξέχασα...)

Το κατανοώ με το μυαλό μου, η καρδιά μου αδυνατεί να ακολουθήσει.

Πάντως, για να μην παρεξηγηθώ το ευρωπαϊκό το χάρηκα με την ψυχή μου, βράχνιασα για μέρες...

9:40 PM  
Blogger andy dufresne said...

Αν μου επιτρέπετε μια μικρή κριτική στο blog σας γενικότερα.

Θα προτιμούσα μικρότερα posts εν γένει.

Η μπλογκόσφαιρα είναι τεράστια, ο χρόνος πολύτιμος και το web surfing είναι σπορ ταχύτητας και εναλλαγής, δεν προσφέρεται για ανάγνωση βιβλίου, για παράδειγμα.

(το εξέφρασε πολύ καλύτερα από μένα ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος πρόσφατα)

Πάρτε την άποψή μου και πετάξτε την, μην με παρεξηγήσετε, δν θέλω να πω ότι κοιλιάζουν τα κείμενά σας.

Μπορεί να θέλετε στο blog να βγάζετε τα απωθημένα της εφημερίδας, όπου ο χώρος είναι περιορισμένος - έχετε κάθε δικαίωμα, εσείς αποφασίζετε το concept του blog σας.

Ούτως ή άλλως θα συνεχίζω να σας επισκέπτομαι.

Nα έχετε καλή μέρα.

6:48 PM  
Blogger christos michaelides said...

Andy
Μπορει ναχεις δίκηο - εν μέρει. και λέω "εν μέρει" γιατί εκείνο το "μπορει να βγαζεις τα απωθημένα του μικρού χωρου στην εφημερίδα", μου φαντάζει άδικο και αγενές λόγω της λέξης "απωθημένα".
Θα γράψω πιο μικρά blogs - μου αρέσει, άλλωστε το μικρό κείμενο που λέει πολλά, παρά το μεγάλο που λέει λίγα. Θα γραφω λιγότερα, όχι επειδή, όπως λές, το web surfing ειναι αγωνας ταχύτητος η ο χρόνος μας είναι τόσο πια πολύτιμος που ναάναι πολύτέλεια το διάβασμα έστω ενός μεγαλύτερου από Post-It κειμένου, όχι για αυτούς τους λόγους λοιπόν, με τους οποίους δεν συμφωνω, αλλά μόνο γιατί ΘΕΛΩ να γράφω λιγότερα και πιό περιεκτικά.
Μην ξεχνάς, όμως, ότι σε τούτο το άθλημα, το blogging, είμαι πρωτάρης έ, και πειραματίζομαι φίλε.
Νασαι καλά.
(Αν και ξεφύγαμε από το θέμα...)

11:46 PM  
Blogger andy dufresne said...

Ζητώ συγγνώμη που ξέφυγα απ' το θέμα (αν και τα blog έχουν αυτή τη χαλαρότητα) και ακόμα περισσότερο συγγνώμη αν διαγνώσατε κάποια αγένεια στο "απωθημένα" - λυπάμαι, δεν είχα τέτοια πρόθεση.

Τα "Πρόσωπα και Προσωπεία" είναι υπόδειγμα λιτής γραφής και αποτελούν το βασικό λόγο που σας εκτιμώ (όχι μόνο ως περιεχόμενο και άποψη αλλά και ως ύφος).

Έγραψα "απωθημένα" εννοώντας πως ίσως η αυστηρή απαίτηση της στήλης (λόγω του concept της) να περιορίζει ένα γραφιά που δεν είναι μόνο δημοσιογράφος, αλλά και ολίγον λογοτέχνης, να εκφραστεί διαφορετικά.

Kαι μένα μ' αρέσει ο λιτός Νίκος Δήμου, αλλά λατρεύω και το "φλύαρο" James Joyce.

Διαφορετικά είδη απλά.

Όπως έχω γράψει και αλλού, το κάθε blog μπορεί να έχει ένα concept και ένας πλούσιος (σε γνώση, ενδιαφέροντα, εμπειρία, ταλέντο) άνθρωπος θα μπορούσε να έχει πολλά διαφορετικά blog.

ΜΦΧ

1:12 AM  
Blogger christos michaelides said...

Andy.

Η μικρά παρεξήγησις ελήθη.
Κρατω από το προηγούμενο σχόλιό σου την σωστη, πράγματι, επισήμανση πως πρέπει να γίνω λιγότερο φλύαρος.

Νασαι καλά.

11:57 AM  
Blogger Memento aka a moment in life said...

κ.Μιχαηλιδη, μια διορθωση για τα προσωπα & προσωπεια της Τεταρτης... Ο αξιοτιμος κ. Guy Goma, δεν ηταν καθαριστης per se , αλλα καθαριστης δεδομενων aka Data Support Cleanser... ο καημενος τι τα θελε τα job interviews ; Αλλα να μην τον ριχνουμε κιολας... Αποφοιτος business studies ειναι... ! Αλλα οι κακες γλωσσες τον φαγανε.
Στην αρχη ειχε διαδοθει οτι ηταν ταξιτζης που πηγε να πληρωθει!!!
Τουλαχιστον ο πραγματικος κ.Guy το ειδε με χιουμορ! the real Guy's blog

2:07 PM  

Post a Comment

<< Home