Friday, June 15, 2007

Τα παλιοσαραβαλάκια


Όταν ήμουν στον «Δίεση», ξυπνούσα κάθε πρωί πολύ νωρίς. Καί έως τις 6.15 περίπου ήμουν κιόλας στον δρόμο.
Είναι ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος, ετούτος ο πολύ πρωινός. Οσοι «συναντιόμασταν» σ’ εκείνην την πρωινή διαδρομή (που τους μήνες του χειμώνα ηταν σκοτεινή και δύσκολη), είμαι σίγουρος πως νοιώθαμε περίπου συγγενείςς η καλοί φίλοι. Είχε τυχει, θυμάμαι, να συναντηθώ πολλές στο ίδιο φανάρι με τον «κύριο Φίατ 127», καί με ένα νόημα της κεφαλής ν’ ανταλλάξουμε την καλημέρα μας.
Κι’ όταν, τον περασμένο Οκτώβριο πήρα το καινούργιο μου αυτοκίνητο, ακριβό και απαστράπτον, ένοιωσα άβολα που σταμάτησα δίπλα του, μη με περάσει για «ψώνιο της προχωρημένης ώρας», που βγηκε νωρίς να κάνει το κομμάτι του.
Προς έκπληξή μου μεγάλη, με αναγνώρισε και με χαιρέτισε ενθουσιωδώς ο άνθρωπος. «Με γειά, καλοτάξιδο», φώναξε από το ανοικτό του παράθυρο.
«Ευχαριστώ πολύ. Ν’ αξιωθείτε και σεις να πάρετε καινούργιο», του είπα.
«Α, μπα. Τα’ αγαπάω εγω το σαραβαλάκι μου», απάντησε. Και το πρόσωπό του είχε γλύκα και σιγουριά.
«Πως σας λένε;», φώναξα. Αλλά είχε ανάψει κιόλας το φανάρι και πρόλαβα μόνο να δώ το χέρι του να με χαιρετάει.
Εχετε δίκηο πού εκπλήττεσθε, αν δεν είστε αυτό που ονομάζουμε «πρωινοί τύποι». Καί εγω νόμιζα ότι τα Φίατ 127 δεν υπήρχαν πιά. Οπως καί άλλες παλιές μάρκες επίσης. Κάτι Οπελ θηριώδη. Κάτι BMW που οδηγούσε ό Μπάρκουλης στις ταινίες, κάνοντας τον Σούμαχερ. Κάτι Mazda σάν παλιά κατσαρολικά της γιαγιας. Κάτι Toyota κουπε, καί Honda Civic, που τα οδηγούσαν κάποτε οι πιτσιρικάδες καί κάνανε τους γκόμενους, καί κάτι Γκολφάκια της πρωτης γενιάς, που τά είχανε οί γιάπηδες της εποχής.
Λοιπόν, πρέπει νά ξυπνησετε μιά μέρα τέτοια ωρα, καί νά απολαύσετε στούς δρόμους αυτήν την πανδαισία των παλιών αυτοκινητων. Στα τιμόνια τους, άνθρωποι της πραγματικής οικονομίας, όπως τους λέει ό φιλος μου ο Γιωργος. Δηλαδή, οι μεροκαματιάρηδες. Εργάτες, μπογιατζηδες, κηπουροί, μαρμαράδες, μεταφορείς, κουβαλητάδες, απλοί υπάλληλοι σε κάποια μαγαζιά, σε κάποιες εταιρείες, σε βενζινάδικα, σε εργοστασια, και κάπου κάπου, κάποιοι πρωινοί ραδιοφωνατζήδες!
Οι πιό πολλοί οδηγοί αυτών των παλιών αυτοκινήτων, ειναι αλλοδαποί. Και έχουν, όλοι σχεδόν, από 2 και 3 συνεπιβάτες. Ελληνες είναι συνήθως μόνοι, και κατσούφηδες. Και βεβαίως, έχουν «καλύτερα» αυτοκίνητα. Δηλαδή, πιο καινούργια, και πιο ακριβά.
Τους αλλοδαπούς τους έβρισκα πιό χαμογελαστούς, κι άς είναι πιό σκληρά καί πιό ρυτιδωμένα τα αξυριστα τους, πάντα, πρόσωπα. Εδειχναν να χαίρονται που έχουν δουλειά για να πάνε. Εμείς, σαν να βλαστημάμε την ώρα και τη στιγμή.
«Πάλι δουλειά, ρε πούστη». Σωστά! Πες το και στον άνεργο, να εισπράξεις την περιφρόνηση που σου πρέπει.
Μου λείπει πολύ αυτή η πρωινή διαδρομή. Το ντουμανιασμένο Ζάσταβα που συναντούσα στον φούρνο του Βενέτη, κοντά, εκεί στην Χαλανδρίου-Αγίας Παρασκευής, με τους 4 αλλοδαπούς εργάτες μέσα, «άγρια» τα πρόσωπά τους, σκληρά από τη δουλειά και τα τσιγάρα. Το σαραβαλάκι τους μου θύμιζε κατσαρόλα, που’ναι έτοιμη να τινάξει το καπάκι της.
Κάποια μέρα, σκεφτόμουν, θα γίνει χύτρα ταχύτητας. Και το Ζασταβάκι, θα πάει στο νεκροταφείο της δικής μας απληστίας, και θα γίνει επιτέλους, «ένα ολοκαίνουργιο, δικό μου».
Αυτη η σκληρή, αλλά μαγική πρωινή πολιτεια, σάν νά εξαφανίζεται γύρω στις 7. Τότε, επέρχεται η λαίλαψ των καινουργων αυτοκινητών. Η κάθοδος των Ελληνων. Αλλος κόσμος.
Κόσμος που, την ώρα πιά που πηγαινω στην καινούργια μου δουλειά, στον «Αντέννα», είναι εντελώς διαφορετικός. Άλλος. Ακόμα πολύ ξένος σε μένα.
Μιλάω για τον μετά τις 9 κόσμο που εγω ονομάζω after!. Τον βλέπουμε άλλωστε καί στα σίριαλ. Που δείχνουν μιά πολή που νά κυριαρχειται από τέτοιους ανθρωπους. Ανθρωπους των καινούργιων και, κυρίως, πολύ μεγάλων αυτοκινήτων. Εκεί, γύρω στις 10, αρχίζει η επέλαση των τζίπ, στο τιμόνι των οποίων κυριαρχούν οι κυρίες. Καπνίζουσες, οι πιο πολλές, και ομιλούσες διαρκώς στα κινητά επίσης.
Δεν θα δείς ποτέ, τέτοια ωρα, την μαγική πολιτεία του χαράματος, με την υπέροχη παρέλαση του στόλου με τα παλιοσαραβαλάκια. Που δεν θάθελα να αποσυρθούν ποτέ.

43 Comments:

Blogger elen said...

Μα κ. Μιχαηλίδη..απ'όλα μας έχετε λείψει. Σας εκτιμώ κι ας μην σας γνωρίζω όσο θα ήθελα. Καλή σας μέρα.

1:41 AM  
Anonymous margaritta said...

Aχ! τι όμορφο, το πήρα, θα το βάλω δίπλα στις μινιατούρες μου. Eνα κόκκινο αυτοκινητάκι δίπλα στο σκουλουκούι μου!
Kαλημέρααα!!!!!!

9:34 AM  
Anonymous βασίλης said...

καλημέρα.
Α έχετε δίκιο.Είμαστε πολλοί λίγοι που έχουμε μέινει "παντρεμένοι" με το παλιό μας σαραβαλάκι.Δεν είναι βεβαια οι λόγοι ασφάλειας που μας κρτάνε δεμένους μαζί τους αλλά η συναισθηματική αξία που δε λογαριάζεται σε ευρώ.Έχω ένα Όπελ του 1990, και μάλιστα δεύτερο χέρι, όχι ότιδεν έχω την οικονομική δυνατότητα να πάρω άλλο, αλλά να δεν μου κάνει καρδιά, και νατο αφήσω.Έχει μηδενιστεί το κοντερ του δυο φορές, αλλά αυτό εκεί σκυλί.

12:40 PM  
Blogger filippos said...

Πολλές αναμνήσεις μου έδωσε το σχόλιό σας. Ακόμα θυμάμαι το πρώτο μου σαραβαλάκι (ένα Fiat Uno του '87) με απέραντη τρυφερότητα και συγκίνηση. Επειδή το είχα αγοράσει με δικά μου λεφτά (τα πρώτα μου) ήταν σύμβολο της ελευθερίας μου και μου θυμίζει πάντα ωραίες εποχές. Επιπλέον, πάντα εκτιμώ τους ανθρώπους μέσα στα σαραβαλάκια γιατί και εγώ κάπως έτσι υπήρξα.

Αντίθετα βλέποντας φοιτητές 20 χρονών σε ακριβά και γυαλιστερά αυτοκίνητα μου προκαλεί μάλλον θλίψη γιατί η ελευθερία τους έχει εξαγοραστεί από πολύ νωρίς....

2:40 PM  
Blogger Leonidas said...

Ωραίο κείμενο Χρήστο...
Και κοίτα τί μου θύμισες...

Στο γυμνάσιο, σε ένα συνοικιακό σχολείο του Ηρακλείου, είχα ένα καθηγητή ιστορίας απο αυτούς που δεν ξεχνάς ποτέ. Δεν είχε μπλοκάκι απο αυτά τα απαίσια που έχουν οι καθηγητές με τα ονόματα των παιδιών της τάξης και το ανοίγουν μόλις μπουν, διαλέγοντας ένα όνομα να 'μας πει το μάθημα' και να του βάλουν βαθμό. Μας έλεγε οτι αυτός τα μισούσε σαν μαθητής αυτά τα μπλοκάκια , και τα μισεί και σαν καθηγητής. Επίσης, είχε ένα πολύ εναλλακτικό τρόπο εξέτασης: Ποτέ δε μας έβαζε να του ξαναπούμε το μάθημα της προηγούμενης μέρας, αλλά μας έλεγε να του ετοιμάσουμε δυο ερωτήσεις καθε φορά σχετικές με το μάθημα ,του στυλ 'τι δεν κατάλαβα' και προσπαθούσε πάντα να μας εξηγεί τις αιτίες πίσω απο τα ιστορικά γεγονότα.

Είχε λοιπόν ο 'ιστορικός' μας ένα παμπάλαιο αυτοκίνητο, τουλάχιστον 20 χρονών τότε- με με ρωτήσεις τη μάρκα ,ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις μάρκες των αυτοκινήτων...Είχαν σκουριάσει και οι λαμαρίνες και πολλές φορές του κάναμε πλάκα για το σαραβαλάκι του και των ρωτούσαμε γιατί δεν αγοράζει καινουριο αυτοκίνητο. Και η απάντηση ήτανη η ίδια:

'Δεν το αλλάζω γιατί το αγαπάω...Μου το 'χε κάνει δώρο ο πατέρας μου όταν τέλειωσα το Πανεπιστήμιο...'

Πριν μερικούς μήνες βρέθηκα ξανά στην πόλη μου και πέρασα απ' έξω απο το παλιό μου σχολείο και μάλιστα σε ώρα πρωινή που είχε μάθημα το γυμνάσιο...Είναι χρόνια που τέλειωσα το γυμνάσιο, τέλειωσα και το λύκειο, πήρα το πτυχίο μου απο το Πανεπιστήμιο, έκανα και το μεταπτυχιακό μου...
Η πόλη μου πλέον έχει αλλάξει πολύ, το ίδιο και η γειτονιά μου ,και το σχολείο μου επίσης...Το σαραβαλάκι του ιστορικού μας όμως ήταν ακόμη παρκαρισμένο απ'έξω...

2:40 PM  
Anonymous Anonymous said...

Oso yparxoun istories san tou Leonida...prepei na synexizete na grapsete agapimene Christo.

2:59 PM  
Blogger lykos said...

Αυτοί που οδηγούν τις τζιπούρες
Χρήστο το 90% είναι ψώνια και κομπλεξικοί...Αν έχω άδικο πες μου...

7:27 PM  
Blogger adiple said...

Τα παλιά αυτοκίνητα κουβαλάνε τόση ιστορία μαζί τους! Αν μπορούσαν μόνο να μιλήσουν...
Πως να τα αφήσεις;

Είσαι παρατηρητικός με τις κεραίες σου πάντα ανοιχτές!!! Καταλαβαίνεις εύκολα την ουσία, αφού έχεις πετάξει πρώτα το περιτύλιγμα...

Μπράβο σου Χρήστο. Εμείς δίπλα σου πιστοί ακροατές και αναγνώστες σου.

10:45 PM  
Blogger Aggelos Spyrou said...

Διαβάζοντας για τα "σαραβαλάκια",
πές το διαστροφή,
θυμήθηκα τον εαυτό μου μικρό
να αγοράζει "ένα πακέτο ρύζι καρολίνα"
και "6 φρέσκα αυγά" σε άσπρο σακκουλάκι,
στο μπακάλικο.

Ένα μπακάλικο παλιό,
που μύριζε παστό μπακαλιάρο,
ελιές και τουρσιά,
φέτα απ' το βαρέλι,
σαρδέλλα, κασέρι,
μορταδέλα...

Ένα μπακάλικο που σιγόσβησε,
που αποσύρθηκε τελικά,
όταν δίπλα άνοιξε ένα "σούπερ μάρκετ".

Δεν το κατηγορώ. Είναι εξέλιξη.

Όμως δε θα το συγχωρήσω,
για τις μυρωδιές τις φρέσκες
που μας έκλεψε...

12:14 AM  
Blogger christos michaelides said...

γειά σου elen

σ' επ[ισκέφθηκα στο μπλογκ σου.
θα γινω τακτικός.
ναρχεσαι και συ όποτε θες.

νασαι καλά

2:12 AM  
Blogger christos michaelides said...

leonidas

απολαυσα το κείμενό σου

ειδες; τα πράγματα που γυαλίζουν, ιδίως τα μεγάλα που μοιάζουν με θωρηκτά, είναι δύσκολο, στον χρόνο, να κερδίσουν μια γωνιά της ψυχής μας.

ποιός, μωρέ, να συνδεθει συναισθηματικά μ' ένα hummer;
κάποτε, τα τζίπ είχαν χαρακτήρα. ηταν σκληρά. ηταν εργάτες.

τα σημερινά, ειναι ... φλούφλικα. μαμόθρεφτα.
φαντάσου κάτι άνδρες μοντέλα ένα πράγμα. κάνουν μόνο να τα παρκάρεις έξω από το ντα κάπο η το μέγαρο.

ο δάσκαλος έμεινε μεσα σου ζωντανός, από το σαραβαλάκι του.

να του δώσεις χαιρετίσματα!

χρ.

2:18 AM  
Blogger Domenica said...

τον τελευταίο χρόνο έχω διαπιστώσει αυτές τις αντιθέσεις καθώς διανύω τη μισή σχεδόν Αθήνα αυτές τις ώρες...αρχικά πιο αργά (9-10) και εδώ και 4-5 μήνες τις πρώτες πρώτες πρωινές ώρες
...αυτές που άλλοι επιστρέφουν σπίτι από διασκέδαση κι άλλοι γεμίζουν ασφυκτικά τα λεωφορεία στο δρόμο για τη δουλειά, μετανάστες οι περισσότεροι, άνδρες και γυναίκες, άνθρωποι του μεροκάματου, ταλαιπωρημένοι, εγκλωβισμένοι...

τι μπορούμε όμως να κάνουμε για εκείνους αλλά και για μας που όπως πολύ όμορφα είπατε είμαστε "περίπου συγγενείς ή καλοί φίλοι";

4:42 AM  
Blogger Leonidas said...

Χρηστο ,χαρηκα που σ'αρεσε το κειμενο ...Εγω απολαμβανω τα δικα σου καθημερινα στην εφημεριδα και στο blog, και -οσο σπουδαζα στην Αθηνα- σε ακουγα και στο ραδιοφωνο...ξέρεις...το πρωι...στον Δίεση!Οποτε παρ'το σαν μια μικρη ανταποδωση!

Οσο για τον δασκαλο μου, τωρα που το σκεφτομαι,εμεινε μεσα μου επειδη ηταν 'διαφορετικος'...
Και στο μαθημα του, και στην προσεγγιση του προς το σχολειο και τους μαθητες, και προς τα πραγματα γενικα...Και επειδη ηταν 'διαφορετικος' κραταει ακομα 'το σαραβαλακι του', σε πεισμα των καιρων...

Αν δεν ηταν, θα 'χε υποκυψει κιεκεινος στη λογικη του καταναλωτισμου και της επιδειξιομανιας που μας περιβαλει, που 'δεν αφηνει τοπο' για συναισθηματισμους...

Σε αυτην την περιπτωση ομως, δε θα ειχε μεινει και στη μνημη των μαθητων του...Θα 'χε σβησει με το που εσβηνε και η χρονια που μας εκανε μαθημα...Σαν τους αντρες μοντελα που λεγαμε. Που ξεχνιουνται μολις 'περασει η μπογια τους'...

Χαιρετισμους απο το Μαντσεστερ!

4:59 AM  
Blogger Tradescadia said...

Είναι πραγματικά υπέροχο το πώς η κάθε ώρα της ημέρας στην πόλη έχει τα δικά της τα "σημάδια". Μου θύμισες όταν για πάρα πολλά χρόνια κυκλοφορούσα μόνο με συγκοινωνίες, οι "θαμώνες" στα λεωφορεία τις συγκεκριμένες ώρες ήμασταν γνωστοί πια μεταξύ μας. Ξέραμε πού θα καθίσει ο καθένας, αν θα ανοίξει να διαβάσει βιβλίο ή να ακούσει μουσική, σε ποια στάση θα κατέβει...Και ξέρεις ποιο ήταν το θαυμαστό; Όταν καμιά μέρα έλειπε από τη θέση του κανείς...ανησυχούσα. Έτσι σε δένει η καθημερινότητα με τους αγνώστους...

10:25 AM  
Blogger Zaratustra said...

Έμαθα να οδηγώ μ'ένα Simca μοντ. 69'.
Ήταν πορτοκαλί χρώμα και ήταν πιο μεγάλο ηλικιακά από εμένα. Το οδηγούσα κι έκανα εντύπωση για 2 χρόνια, από το 1999 εώς το 2001. Όλοι μιλούσαν για τον πιτσιρικά με τα μαλλιά και τα μούσια που κυκλοφορούσε με την πορτοκαλί του αντίκα!
Τώρα έχω πάλι σαραβαλάκι, του 89' όμως μοντέλο, δεν έχει αίγλη, είναι απλώς παλιό...

7:53 PM  
Blogger Για την Αρλέτα said...

Ήθελα μόνο να σου πω πως με στγκίνησε το ποστ αυτό και πως μ αρέσει ο τρόπος που γράφεις.
Θα ’ρχομαι πότε πότε να σε αρακολουθώ
ΚαλήΜέρα

11:40 AM  
Blogger Anastasia Konstantakatou said...

πολύ ενδιαφέρον και γλυκό το κείμενο σας!

4:18 AM  
Anonymous Anonymous said...

Έχουν κάτι τα παλιοσαραβαλάκια... Πολλές φορές αναπολούμε με φίλους τις ιστορίες που έχουμε περάσει με τα παλιά αυτοκίνητα μας. Ο ένας είχε ένα φιατάκι σαν και αυτό που έχετε στι φωτογραφία. Ίδιο χρώμα κιόλας. Το φωνάζαμε "γατί". Μια βραδυά μας είχε κοπεί το συρματόσχοινο του συμπλέχτη και το φέραμε από τη βαρυμπόμπη στο περιστέρι με καρφωτές ταχύτητες...Εγώ είχα ένα lada. Ελ έι ντι έι έλεγα ότι είχα όταν με ρωτούσαν. Τί είχα κένει με αυτό το αμάξι..... Ζει ακόμα. Το έχει ένας μπάρμπας στο χωριό στην Κρήτη για τις ελιές...Ο τρίτος φίλος είχε ένα σκαραβέο του 59. Όλα τα λεφτά... Βγάζαμε την ντίζα από το κοντερ για να μη βλέπει ο μπαμπάς του τα χιλιόμετρα που κάναμε... Μια φορά είχαμε βουλιάξει και το φτερό και το χτυπάγαμε με βαριοπούλα για να έρθει.... Ατσάλι ο σκαραβέος.... χιχι...Τώρα έχουμε καινούρια... ποτέ δε λέμε τίποτα για αυτά. Δεν έχουν κάτι ... Ξέρετε τότε στη βόλτα έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο το αυτοκίνητο για το γεγονός αν θα γυρίζαμε πίσω ή αν θα μας άφηνε στο δρόμο.... χιχι...Πολύ πλάκα...Κ. Μιχαηλίδη ήταν μεταξύ άλλων και νοσταλγικό το post σας. Τουλάχιστον έτσι το εισέπραξα εγώ γι' αυτό και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας μερικές δικές μου εικόνες. Ευχαριστώ για την αφορμή.. Να είστε όλοι καλά...
Κατρινάκης Αντώνης

1:57 PM  
Blogger silentriver said...

Αγαπητέ κ. Χρήστο αν και πρώτη φορά διαβάζω κείμενό σας εδώ, την εφημερίδα που αρθρογραφείτε πάντα τη διαβάζω ανάποδα ... εχετε τόσο δίκιο για τα σαραβαλάκια που εμφανίζονται τις μικρές ώρες της ημέρας.
Το μόνο σχόλιο που έχω είναι ότι εκείνη την ώρα σχολάνε και τα μπουζούκια καθώς και τα clubs της Αθήνας και ο θεός να σε φυλάει άμα βρεθείς στο δρόμο μεθυσμένων συμπολιτών...
Δεν είναι τυχαίο που νωρίς το πρωί μέσα στην πόλη βλέπεις τα πιο αλλόκοτα τρακαρίσματα...αυτοκίνητα σε βιτρίνες και τουμπαρισμένα αμάξια σε κεντρικούς δρόμους.
Αυτά εις μνήμη της στάσης λεωφορείου στην Αχαρνών που κάποιος παρέσυρε ξημερώματα μπροστά στα μάτια μου και στην οποία ευτυχώς δεν περίμενε κανένας φουκαράς...

4:42 PM  
Anonymous Marianna said...

Κύριε Μιχαηλίδη πόσο γλυκές αισθήσεις μου ξυπνήσατε με τα σαραβαλάκια... Θυμήθηκα το Fiesta του 78 που ξεκίνησα να οδηγώ. . Θυμάμαι με νοσταλγία όταν το πρωτόφερε ο μπαμπάς στο σπίτι κι εγώ ήμουν μόνο 9. Η πρώτη μας βόλτα στην Αρτάκη -για να το στρώσει, έλεγε ο μπαμπάς ο Χήστος, κι εγώ δεν καταλάβαινα. Και μετά το άσπρο Fiesta-τανκ έγινε δικό μου. Με τι πόνο το αποχαιρετίσαμε οικογενειακώς το 2000 δεν λέγεται. Στον κήπο ήθελε να το κρατήσει η μάνα και να το γεμίσει λουλούδια. Να μη φύγει από κοντά μας. Αφού μετά όταν αγόρασα το πρώτο μου αυτοκίνητο, άσπρο το πήρα για να μοιάζει με το Fiestaki ασπιρινούλα!!!
Να είστε καλά...
Mαριάννα

12:18 PM  
Blogger leila said...

ολοι έχουμε μια ιστορία με ένα μικρό αμαξούλι που ομως μας κλέβει την καρδιά!
θυμάμαι το autobianchi (έτσι γράφεται;;) του πατέρα μου! μικρό και βολικό για τους δρόμους της Αθήνας, μας πήγαινε παντού!!
και ξεχώριζε!!
θυμάμαι και τον σκαραβαιο του θείου μου.. έχει την ηλικία της ξαδέρφης μου , και πιο μεγάλη.. και έχω συνδέσει ολες τις καλοκαιρινές διακοπές μου με αυτό!!

10:01 AM  
Anonymous ελένη said...

κ.Μιχαηλίδη ξύνετε πληγές...πριν λίγο καιρό έδωσα το fiestaki που μου είχε κάνει δώρο ο μπαμπάς μου όταν τελέιωσα το πανεπιστήμιο και πήρα δίπλωμα...δεν μπορούσαμε λέει να το συντηρήσουμε πια γιατι έβγαζε προβλήματα...έπρεπε να πάρουμε και καινούριο, πιο μεγάλο, με air condition για τα παιδιά...Εύχομαι μόνο να μου το προσέχουν εκεί που το έδωσα (έστω και αν εγώ δεν το πρόσεχα γιατί πάντα βιαζόμουνα και γιατί με το παρκάρισμα δεν τα πάω πολύ καλά)
έτσι όπως ελπίζω για κάθε αδέσποτο που κατά καιρούς βρίσκω, το φιλοξενώ και στην συνέχεια δίνω σε κάποια οικογένεια με την ελπίδα να το αγαπάει...
μας λείπετε κε Μιχαηλίδη και εσείς και ο "Σταθμός"...
ελένη

10:12 AM  
Blogger scalidi said...

Πολύ το χάρηκα το κείμενό σας... Η ανθρωπογεωγραφία της πολύ πρωινής ζώνης που περιγράφετε μέσα από τους τέσσερις τροχούς και τις ανταμώσεις των φαναριών, είναι άλλο πράγμα...Ανθρωπιά και αλήθεια. Να είστε καλά. Φεύγοντας εσείς από το Δίεση, σιγά σιγά απομακρύνθηκα κι εγώ. Άλλαξαν οι ώρες μου και κατευθύνθηκα προς άλλους ραδιοφωνικούς προορισμούς. Πήρα νοερά το δικό μου "σαραβαλάκι" και τράβηξα για άλλους δρόμους...

2:23 PM  
Blogger christos michaelides said...

Το δικο μου το σαραβαλάκι ηταν ενα Φιατ 128 Special. Αυτό το "Special", δεν έμαθα ποτέ τι σημαινε, αλλά εμένα ήταν η ... επιδειξιομανία μου. Οποιος με ρώταγε τι αυτοκίνητο έχω, εκείνο το "σπέσιαλ" στο τέλος τους ισποδέωνε εντελώς.
Ηταν χρυσαφί μεταλλικό. Σαν σπιρτόκουτο ένα πράμα.
Στό πρώτο, εκτός θηνας ταξίδι, στην πατρα για να γράψω για έναν αγωνα Παναχαικής-ΑΕΚ, όταν είδα το κοντέρ στα 100, ένοιωσα πύραυλος και απέδωσα την φοβερή απόδοση στο άγνωστό μου "σπέσιαλ".
Ακόμα και σήμερα, έτσι όπως οδηγω στους δρόμους αυτής της δύσκολης πόλης, ενδόμυχα έχω την ελπίδα ότι κάποια στιγμή, θα το δώ εκείνο στο σπιρτοκουτάκι μου. παρκαρισμένο κάπου. να με περιμένει να μου πεί το παράπονό του. "Ξεφτιλισμένε! Μέ έδωκες για ένα Γκόλφ!"

3:08 PM  
Blogger Μαρω_Κ said...

Kαλημέρα.
Το πρωτο μου αυτοκίνητο ήταν ένα autobianchi μουσταρδί.
Δώρο του μπαμπά για το πτυχίο.
Πόσο κοινές οι ιστορίες όλων μας.
Και ξαφνικά οι περισσότεροι από μας μέσα σ΄ένα Golf τελευταίο μοντέλο βρίζουμε τον διπλανό γιατί θέλει να μπει σφήνα, τον μπροστινό γιατί δεν έβγαλε φλας, την κυρία στο τζιπ γιατί μιλάει στο κινητό.
Την άθλια ζωή μας..... γιατί αποξεράθηκα οι πηγές της έμπνευσης της!

1:37 PM  
Blogger Maria said...

Γειά σου Χρήστο. Χρόνια τώρα σε ακούω στο ραδιόφωνο, διαβάζω την εφημερίδα ανάποδα και μόνο τα καλοκαίρια σε έχανα γιατί βρίσκομαι σ' ένα νησί του Αιγαίου που φυσικά δεν έπιανε Δίεση. Στην μητέρα μου άπειρες φορές τις είχα μιλήσει για σένα , για αυτά που έλεγες, τις συζητήσεις και τις σκέψεις που κάνουμεόλοι έμεις μαζί σου.
Φέτος λοιπόν, εχτές ήρθα στο νησί,
με το που μπήκα σπίτι το ραδιόφωνο έπαιζε ΑΝΤ και η μητέρα μου άκουγε την εκπομπή σου.....ωχ η φωνή του Χρήστου στο καλοκαιρινό μας σπίτι. Ναι τον ακούω κάθε μέρα , μου είπε,και μια φορά έλεγε... και μου είπε την ιστορία με τα παλιοσαραβαλάκια....
Να είσαι καλά Χρήστο μας, σε ευχαριστώ πολύ!

4:26 PM  
Blogger Elena72 said...

Κι εγώ πιστή στο παλιο-αυτοκίνητό μου. Το φίνι μου (προκύπτει από το δελφίνι) ... έχει ένα χρώμα γκρί που πρασινίζει και μου θύμισε δελφίνι από την πρώτη στιγμή που το είδα. Love at first sight που λέμε ελληνιστί...

Τις δροσερές μου καλησπέρες :)

5:43 PM  
Anonymous Θέμης said...

Το μόνο που μου έρχεται να σχολιάσω μετά την ανάγνωση αυτού του κειμένου...είναι πως, κ.Μιχαηλίδη, μας έχετε λείψει σ' εμάς τους πρωινούς!!

6:05 PM  
Anonymous CHE GUEVARA said...

Για μεγάλο χρονικο διάστημα ξυπνούσα μαζί σας...ευχάριστα!
Συμφωνώ με όποιον μέχρι στιγμής έχει αναφερθεί στο πρωινό κενό που έχετε αφήσει.
Θα επιστρέψετε? (οι επιθυμίες ποτέ δεν πρέπει να κρύβονται)

10:25 AM  
Blogger theo said...

Από όταν έφυγες στο Δίεση δε σε έχω ακούσει καθώς η ώρα δε βολεύει κ τόσο..και μας λείπετε τόοοσο πολύ.
Πολύ ωραίο το post.
Να γράψεις Χρήστο κάτι και για τα ποδήλατα.Πριν λίγα χρόνια μόνο ξένους έβλεπα,οι Έλληνες τα υποτιμούσαν και τους μισοκοίταζαν.Σιγά σιγά κάτι κινείται ξανά,κάτι αλλάζειde..

5:10 PM  
Blogger Viktoria said...

Καλημέρα,
Διαβάζω την πρόταση :"Εκεί, γύρω στις 10, αρχίζει η επέλαση των τζίπ, στο τιμόνι των οποίων κυριαρχούν οι κυρίες. Καπνίζουσες, οι πιο πολλές, και ομιλούσες διαρκώς στα κινητά επίσης." και αμέσως φαντάζομαι την εικόνα...μηχανικά το μυαλό μου ανακαλεί κάτι ακόμα :το τζίπ+ κυρία/κύριο + κινητό σούπερ τεχνολογίας + τσιγάρο με κλειστα τα παράθυρα και κλιματιστικό στην ανακύκλωση +...τρέιλερ με σκάφος να ακολουθεί...Το προπερασμενο Σ/Κ πήγα να δώ με τον καλό μου τη γιαγιάκα μου,στην εξοχή-όχι μακριά,μεχρί τα Λουτρά Ωραίας Ελένης- κι ενω κολυμπούσα κάθε 10-15 λεπτά περνουσε και το παραπάνω σύμπλεγμα αηδίας που κατα κανόνα ήταν μόνο του το ζεύγος, παρέα 0.
Και συλλογίζομαι, με το νεανικό μου,μυαλό...πώς έγιναν έτσι οι Έλληνες;

10:43 AM  
Blogger maya said...

Που είστε κύριε Μιχαηλίδη μας...?
Time stopped on...
Ολοι εμείς που αγαπάμε τα σαραβαλάκια μας, ανυπομονούμε να σας βρούμε πάλι εδώ. εν αναμονή...

12:21 PM  
Anonymous george said...

Γειά σας κύριε Μιχαηλίδη,
είμαι κι εγώ ένας από τους φανατικούς ακροατές σας στον Δίεση, δυστυχώς λόγω ωραρίου της δουλειάς δεν μπορώ να σας ακούσω τώρα στον ΑΝΤ1. Διαβάζω όμως το blog σας και ανυπομονώ κάθε φορά για καινούργιο άρθρο σας. Ακούγοντάς σας στον Δίεση και διαβάζοντας τα άρθρα σας τώρα εδώ, κάθε φορά σκέφτομαι "ναι, έτσι είναι . Συμφωνώ, έτσι θα ήθελα να τα πω κι εγώ". Θαυμάζω και το θεωρώ χάρισμα σε ορισμένους ανθρώπους, το να μπορούν μέσα σε λίγες προτάσεις να εκφράζουν αυτό που όλοι, ή έστω κάποιοι σκεφτόμαστε ή νιώθουμε. Να γράψω κι εγώ λοιπόν τις σκέψεις μου σε αυτή εδώ τη γωνιά (το θέμα όχι και τόσο σχετικό με το άρθρο σας αλλά όχι και παντελώς άσχετο).....
Μένω στου Ζωγράφου και το Σάββατο το βράδυ, επιστρέφοντας από μιά επίσκεψη σε φιλικό σπίτι, βλέπω όλα τα αυτοκίνητα στο δρόμο μου σπασμένα (παλιοσαραβαλάκια και μη). Σοκαρίστηκα, πρώτη φορά μου έτυχε τέτοιο πράμα από κοντά. Πιτσιρικάδες έσπασαν τα γραφεία των οπαδών του Ηλυσιακού και μετά έσπασαν και όσα αυτοκίνητα βρήκαν μπροστά τους. Τί θα γίνει ρε παιδιά με αυτή την ιστορία, που αρχίζει να γίνεται πλέον κανόνας στην Ελλάδα; Κανένας σεβασμός για την περιουσία του άλλου; Σπάμε ό,τι θέλουμε όποια ώρα θέλουμε και μετά...........(ακολουθεί το άλλο μεγάλο θέμα)βρίσκουμε άσυλο στον πανεπιστημιακό χώρο και φεύγουμε ανενόχλητοι. Το δικό μου αυτοκίνητο γλίτωσε από τύχη (γιατί έτυχε να λείπω εκείνη την ώρα). Οι υπόλοιποι, κάτοικοι-οικογενειάρχες άνθρωποι, τί φταίγανε επειδή κάποιοι αληταράδες των ποδοσφαιρικών ομάδων αποφάσισαν να λύσουν τις διαφορές τους με αυτό τον τρόπο; Ανάμεσα στα σπασμένα αυτοκίνητα, ήταν και το αυτοκίνητο ενός παππού της γειτονιάς, τον γνωρίζω μόνο φατσικά. Παλιοσαραβαλάκι, έτσι όπως τα περιγράψατε κι εσείς, τον βλέπω χρόνια τώρα να ανοίγει το καπώ της μηχανής, να κάνει ψιλοεπισκευές μόνος του, να το πλένει στο δρόμο με κουβά νερό και πανί, να το παίρνει από το ένα σημείο που το έχει παρκαρισμένο και να το παρκάρει παρακάτω (αμφιβάλω αν αυτο το αυτοκίνητο έχει φύγει από το δρόμο μας χρόνια τώρα, η μοναδική του κίνηση είναι να το ξεπαρκάρει και να το παρκάρει λίγα μέτρα πιο πάνω ή πιο κάτω). Το σπάσανε λοιπόν και αυτό (ακόμα και η γυναίκα μου που δεν ασχολείται με αμάξια, με ρώτησε "και του παππού το αυτοκίνητο το σπάσανε;"). Τί να πεις....Σκέφτομαι ώρες ώρες ότι η λογική πλέον στον άνθρωπο είναι είδος προς εξαφάνιση. Αλλά από την άλλη, διαβάζοντας ή ακούγοντας τον Μιχαηλίδη και πολύ λίγους ακόμα σαν κι αυτόν, αλλά διαβάζοντας και τα post ανθρώπων όπως σε αυτό το site , σκέφτομαι ότι έχουν μείνει ακόμα καμπόσοι. Και τί μπορούμε να κάνουμε για τέτοιες περιπτώσεις;
Ευχαριστώ για το χώρο σας κύριε Μιχαηλίδη και ελπίζω να τα λέμε συχνότερα.

12:54 PM  
Anonymous DrGonzo said...

Με σεβασμό...http://leuteriastisegkyes.blogspot.com/
Θα ήθελα πολυ να ακούσω τη γνωμη σου..

8:22 PM  
Blogger Ellie said...

Μας λείπει η παλιά "Δίεση" πλέον... που δεν ήσουν σίγουρη για τα τραγούδια που θα παίξει, που δεν ακούγαμε το ίδιο τραγούδι 3-4 φορές μέσα στην ημέρα...

10:39 AM  
Blogger J. said...

Ωραία "ανθρωπογεωγραφία της μετακίνησης" ! Προσωπικά βλέπω τέτοιες "αγωνιστικές" φιγούρες, ανθρώπους βασανισμένους, αλλά και χαμογελαστούς, όταν πολλές φορές πηγαίνω στο αεροδρόμιο με το λεωφορείο της γραμμής για πολύ πρωϊνή πτήση. Εντελώς συμπτωματικό και προσωρινό το "συναπάντημά" μας, αλλά και πολύ ενδιαφέρον για όποιον θέλει να παρατηρήσει πρόσωπα και πράγματα...

2:17 PM  
Anonymous Anonymous said...

Από τη σημερινή στήλη στην "Ε"


"45 μουσουλμάνοι γιατροί κατηγορούνται την εβδομάδα αυτή ότι σχεδίαζαν, σε on line συζητήσεις μεταξύ τους στο Ιντερνετ, να χρησιμοποιήσουν αυτοκινητοβόμβες και ρουκέτες για νέες τρομοκρατικές επιθέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανθρωποι που ορκίστηκαν να σώζουν ζωές..."

Ίσως κάποια στιγμή πρέπει να σας εξηγήσει κάποιος πως άλλο πράγμα ο κατηγορούμενος και άλλο πράγμα ο καταδικασμένος.

(Ανώνυμος φυσικά, μη φάω και 'γω κανα κάρφωμα)

6:59 PM  
Blogger χρήστος said...

Ανώνυμε-άν και δεν καταλαβαίνω γιατί. (Ποιός άνθρωπος πιστευει στα σοβαρά ότι επειδή διαφω νείς με κάτι που έγραψε ο χ δημοσιογράφος, θα φας κάρφωμα, όπως λές; Μήπως έχουμε σαλέψει εντελώς σ' αυτον τον τόπο; Οπως και νάχει, δεν εκτιμώ καθόλου τους ανθρώπους που κρύβονται/βολεύονται πίσω από την ανωνυμία, η τίς κουκούλες τους, προφασιζόμενοι συνήθως ανυπαρκτους, αλλά βολικούς για αυτούς, κινδύνους).

Λοιπόν. Οι 45 που κατηγορήθηκαν, παραδέχτηκαν ότι σχεδίαζαν μεσω chat στο ιντερνετ τέτοιες επιθέσεις, αλλά και ότι επειδή συζητούσαν δεν σημαινει ότι θα εκτελούσαν κιόλας τα σχέδια αυτά.

Πιστευω, λοιπόν, ότι ως άνθρωπος, και όχι ως δικαστης, έχω το δικαίωμα να καταδικάσω ακόμα και την πρόθεση.

Ταυτόχρονα, συμφωνω μαζί σου επί της ουσίας, ότι κατηγορούμενος δεν σημαίνει καταδικασμένος. Ξέρεις όμως, φιλαράκο. Θα μπορουσες να το πείς και με πιό ευγενικό τρόπο, ιδίως σε έναν άνθρωπο που δεν νομίζω ότι έχει δώσει ποτέ δείγματα αγένειας.

Οπως και νάχει, στο post αυτό, συζητάμε για τα παλιοσαραβαλάκια, και παρακαλώ εάν θέλεις, με όνομα, να συνεχίσουμε τη κουβέντα, το e-mail της στηλης στην "Ε" το ξέρεις.

2:11 AM  
Blogger ilias84 said...

καλησπέρα κ.Μιχαηλίδη!είμαι νέος blogger και κατά τύχη έφτιαξα blog!θα ήθελα τη συμβουλή σας!ilias84.blogspot.com
θα χαρώ να με βοηθήσετε

10:50 PM  
Blogger ilias84 said...

Μια ερωτηση: Ο κύριος Χουδαλάκης τι απέγινε?

12:19 AM  
Blogger ilias84 said...

Καλησπέρα!Καταπληκτικό το κείμενο σας!Εγώ είμαι μικρός και δεν είχα την τύχη να έχω ενα πάλιο γεμάτο ιστορία αυτοκίνητο!Μακάρι να είχα ένα Renault 5 turbo...Αθάνατα αμάξια!Ίσως το δικό μου που έχω τώρα ίσως καταφέρω και το κάνω παλιό...

8:11 PM  
Blogger ilias84 said...

Αν θέλετε επισκεφτείτε το blog μου.
ilias84.blogspot.com.Έχω ανεβάσει ένα βίντεο σχετικά με μια επίσκεψη μου στη καμμένη Πεντέλη

8:12 PM  
Anonymous dimitris lyberios said...

kalispera ke xristo,
molis xekinhsa k egv na diavazw to blog sou k ua eimai poly xaroumenos an kataferw k to steilv!!!!!!!!!!!!
se akouw ston antenna k fysika prin ston diesh

eisai mia oash sto radiofoniko trelladiko!!!!!!!!

eyxaristw k tha ta xanapoume

geia xara
dimitris

11:13 PM  

Post a Comment

<< Home