Friday, June 13, 2008

Το εγκλωβισμένο μπαλκόνι


ΣΤΟΥΣ Αμπελοκήπους, εκεί στη Λεωφόρο Κηφισίας, κατεβαίνοντας προς Αθηνα και πλησιάζοντας στη διασταύρωση με τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, υπάρχει, στα αριστερα μας, ένα οικόπεδο – ρίχτηκε πολυκατοικία, δηλαδή, για να κτιστει, προφανως, άλλο κτίριο – και έτσι είναι πλέον ορατη η πλαινή πλευρά της πίσω του οικοπέδου πολυκατοικίας. Εκείνη, δηλαδή, η πλευρα, που πρίν πέσει το εφαπτόμενο με αυτήν μπροστινό κτίριο, έβλεπε μόνο αυτό, και μάλιστα μόνο τον τοίχο του.

ΤΩΡΑ που «εφυγε» το μπροστινό κτίριο, έστω και προσωρινά ώσπου να φυτρώσει κι άλλο μπροστινό, αποκαλύφθηκαν στο πίσω κτιριο, μερικά, πολύ λίγα, κρυμμένα ως τα τώρα, παραθυράκια – μάλλον του μπάνιου των διαμερισμάτων. Αποκαλύφθηκαν, επίσης, και δυο-τρία μπαλκόνια, αλλά χωρίς βεράντα. Με το που ανοίγεις δηλαδή την μπαλκονόπορτα, πέφτεις αμέσως στο κάγκελο. Κι άμα θέλεις να καθησεις, ή καρέκλα σου είναι από μέσα και φαντάζεσαι πως είσαι εσύ έξω.

Σ’ΕΝΑ, λοιπόν, από αυτά τα ηρωικά, όπως τα λέω, μπαλκονάκια, που πραγματικά δεν έχουν στον Ηλιο μοίρα, όποτε η κίνηση στον δρόμο με ακινητοποιεί σ’ εκείνο το μέρος της Κηφισίας, στρέφω το βλέμμα μου προς τα αριστερα, και χαζεύω εκείνη την πρωην εγκλωβισμένη (και προσωρινά, τωρα, εκτεθειμένη) πλαινή πλευρά της πολυκατοικίας, και ιδίως ένα, μόνο ένα από τα λίγα, άνευ βεράντας μπαλκόνια της, που ο ιδιοκτήτης η ενοικιαστης, όποιος ή όποια νάναι, έχει καταφέρει, κρεμώντας 5-6 γλαστρούλες στη σειρά, όλες με ωραιότατα, ολάνθιστα αυτην την εποχή, και κατακόκκινα γεράνια, να προσθέσει στην ασχημια μια απρόσμενη πινελιά ομορφιάς.

ΣΑΝ να’χει σηκώσει σημαία, δηλαδή, με τα άνθη του, ο από πίσω, πρώην εγκλωβισμένος, και να στέλνει ένα μηνυμα προς όλους εμάς, τους απ’ έξω περαστικούς. Ο,τι, κοιτάξτε να δείτε δηλαδή, εγω έχω ακόμα λουλούδια στη ψυχή μου, και σας τα προσφέρω, εκθέτοντάς τα στο ελάχιστο μπαλκόνι μου.

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ, σκέφτομαι μια μέρα (αλλά ακόμα ντρέπομαι, τα’ ομολογώ), να του κτυπησω τη πόρτα, να του πώ «αποδέχομαι την πρόσκλησή σου», γιατί πρόσκληση είναι για μένα τα … παρατεταγμένα γεράνια του, «και ήρθα να πιούμε μαζί έναν καφέ».

ΣΥΝΗΘΩΣ, όμως, η σκέψη μου αυτή, όποτε κατεβαίνω τη Κηφισίας και χαζεύω προς τα κει, διακόπτεται από ένα απότομα κορνάρισμα των από πίσω…

Υ.Γ.: Έπειτα από μακρά, ηθελημένη περίοδο απουσίας/αποχής, επανέρχομαι δειλά-δειλά στο «ηλεκτρονικό περιβόλι», σίγουρα με λιγότερον ενθουσιασμό απ’ ότι όταν ξεκινούσα. Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι η εκπομπή στο Τρίτο, για την οποία τόσος θόρυβος έχει γίνει, απορροφά ένα πολύ μεγάλο μέρος του χρόνου και της «δύναμής» μου. Το λίγο που μου περισσεύει, εάν δεν το αφιερώνω στο … τίποτα (κάποια διαστήματα χρονικά, μέσα στη μέρα, που απλώς κάθομαι και σκέφτομαι – ίσως τα πιο δημιουργικά μου), προσθέτω και σβήνω (κυρίως αυτό) σ’ ένα βιβλίο που το παιδεύω ήδη χρόνια έξη!

Χαίρομαι που ξαναβρίσκω φίλους και φίλες που αγαπώ και εκτιμώ πολύ.

Χρ.

43 Comments:

Anonymous Λίλα said...

Καλώς ήλθες πάλι...περίμενα καιρό να διαβάσω κείμενό σου, απ'αυτά τα γεμάτα ευαισθησία από πάντα

10:31 PM  
Blogger stalamatia said...

Από τα κείμενα που μου αρέσουν τα καθημερινά τα ανθρώπινα,εγώ πάλι φαντάζομαι ότι σάυτό το (μπαλκόνι)θα κάθετε μια ηλικιωμένη κυρία και αυτό γιατί ,αυτές έχουν σήμερα την ευαισθησία να ομορφαίνουν την ζωή έστω και με δυο γλαστρούλες στο παράθυρο που στην ουσία μόνο αυτές τις βλέπανε.

7:39 AM  
Blogger Elpida said...

ΓΕΙΑ ΣΑΣ Κ.ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ....
Επιτέλους ξανά μαζί......
Πάντα με μοναδικές σκέψεις, μοναδική ευαισθησία, μοναδικό τρόπο να εκφράζετε πράγματα που όλοι μας, ή μαλλον αρκετοί από εμάς , θέλουμε να πουμε...
Μας λείψατε πάρα μα πάρα πολυ....
Μην αφήσετε ποτέ ξανά κανένα να σας στεναχωρήσει και να μην καταθέτε αυτές τις σκέψεις σας από εδώ....

11:24 AM  
Blogger christos michaelides said...

Κι' όμως, χθες συνέβη το εξής εκπληκτικό. Το κομμάτι αυτό, που δημοσιεύτηκε ταυτόχρονα και στη στήλη "Το Αναγνωστικό της Τελευταίας Σελίδας" της "Ελευθεροτυπίας", έτυχε και το διάβασε το ζευγάρι που μένει στο διαμέρισμα αυτό, με το "εγκλωβισμένο μπαλκόνι". Και με προσκάλεσαν να κάνω αυτό που ήθελα κάθε μέρα που περνούσα από εκεί, αλλά ντρεπόμουν. Να τους κτυπήσω τη πόρτα και να πιούμε μαζί, στο μπαλκονάκι εκείνο, έναν καφέ. Θα πάω! Και θα γράψω, βεβαία, τις εντυπώσεις μου.

Τί ωραία! Ετσι, από μια ... μικρή λεπτομέρεια!

Χρηστος

1:01 PM  
Blogger Aggelos Spyrou said...

Έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους.

Τους πιο "όμορφους" τους κρύβει η ασχήμια κάποιων που στέκονται άδικα μπροστά με αναίδεια.

Πρέπει να ξέρεις να "βλέπεις" για να δεις τις όμορφες μικρές "λεπτομέρειες".

Καλησπέρα ξανά,
μην αφήσεις τίποτα να σου στερήσει τον ενθουσιασμό για το "ηλεκτρονικό σου περιβόλι". :)

7:46 PM  
Blogger stalamatia said...

Όσο και να σας φανεί παράξενο είναι η δεύτερη φορά που σας(ζηλεύω) η πρώτη φορά ήταν όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα και κάνατε ανταπόκριση από το χωριό μου.Το μόνο που βρήκα να πω τότε μέσα από τα δάκρυα και ένα βαθύ αναστεναγμό ήταν.Αχ πόσο τυχερός είσαι που πατάς το χώμα του χωριού μου!!Ήθελα και τότε να ήμουν στη θέση σας.Είστε πολύ ανθρώπινος κύριε Μιχαηλίδη είναι ένας λόγος που όλοι στο σπίτι σας διαβάζουμε στην ελαυθεροτυπία χρόνια τώρα.Την αγάπη μας στους καινούριους σας φίλους.

8:31 PM  
Blogger Domenica said...

Απίστευτο! Από τα ωραία της ζωής!

Χάρηκα με την καινούρια σας δημοσίευση...

4:29 AM  
Anonymous Anonymous said...

χαρηκα πολυ που σε ξαναβρηκα μετα απο τοσο πολυ καιρο.
Η παρουσια σου ξανα με βρισκει σε ενα διαφορετικο σταδιο της ζωης μου . Ενα χρονο πριν οταν ειχες δημοσιευσει ενα ποιημα για τις πολυχρωμες πορτες ειχα γραψει ενα σχολιο οτι εχω κανει την ζωη μου μαυροασπρη και ευχομουν τοτε να καταφερω να της αλλαξω χρωμα . Ενα χρονο σχεδον μετα και μετα απο επιπονη προσπαθεια δουλειας με τον ευατο μου βρεθηκα να ειμαι πια ελευθερος να αρχισω να χρωματιζω...
να διαλεξω εκεινον τον συντροφο που θα μπορει να καταλαβει τις ευαισθησιες μου και τα ονειρα μου... αν και εγινε με πολυ αγριο τροπο ...
η συντροφος μου που ειμασταν δυο χρονια μαζιεφυγε στελνοντας μου ενα απλο sms ...Με την συγκεκριμενη ετυχε να ειμαστε και συνεργατες στο ιατρειο μου ... Ανακαλυψα οτι ταυτοχρονα με εμενα το τελευταιο καιρο ειχε σχεση και με εναν ασθενη μου...ηταν οδυνηρο ολο το σκηνικο ..΄. Οταν το ανακαλυψα εχασα τον ελεγχο και παραφερθηκα εκει ξαφνικα ειδα την αλλοτριωση μου χρηστο . . και εκλαψα πονεσα μαζευτηκα και ακομα φωναζω στον ευατο μου οτι την αγαπω ....
Διαβασα το κειμενο σου και ενιωσα την ψυχη μου να γαληνευει μου ελειψες . . . προσπαθω να σταθω στα ποδια μου και να ανθισει παλι η ψυχη μου .....

υ.γ Σε ακουγα απο την αγγλια , τωρα που ειμαι στην ελλαδα τα τελευταια 6 χρονια ...
δεν ειναι υπερβολικο ...

σε εκτιμω μεσα απο την ψυχη μου ..
θα ηθελα καποια στιγμη να σε γνωρισω και απο κοντα....

ΒΑΓΓΕΛΗΣ

1:14 PM  
Blogger elen said...

κι εγω χάρηκα,
καιρός πέρασε,
να μας γράψετε για τα γεράνια.

:)

4:18 PM  
Blogger Dr.K@meleon said...

Αγαπητέ κύριε Μιχαηλίδη,

ελλείψει κάποιας δικής σας διεύθυνσης επικοινωνίας, αν και σε θέμα απόλυτα άσχετο, βρίσκω αφορμή από το συγκεκριμμένο να σας αναφέρω ένα άρθρο το οποίο έχω αναρτήσει στο blog μου σχετικά με την προοπτική των Ιατρικών Σχολών στην Ελλάδα το οποίο μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ - http://kameleon-nest.blogspot.com/2008/06/to-be-or-not-to-be-doctor.html Σας το αναφέρω λαμβάνοντας υπ' όψιν το δημοσιογραφικό σας κύρος και με την ελπίδα να γνωστοποιηθεί κάποτε στο ευρύ κοινό (και δη στους "μέλλοντες" ιατρούς και νυν υποψηφίους πανελληνίων) η πραγματική κατάσταση που επικρατεί στον συγκεκριμμένο - τόσο "highly regarded" χώρο.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων
Γ.Ζ.

3:56 AM  
Blogger αθεόφοβος said...

Οταν διάβασα το κείμενο αυτό στην Ε σκέφτηκα ότι και εγώ το ίδιο συναίσθημα θα είχα βλέποντας αυτή την εικόνα.
Δυστυχώς στην Ελλάδα οι τόσο συνηθισμένες στην Ευρώπη εικόνες με λουλούδια στα παράθυρα, αποτελούν την εξαίρεση που μας δημιουργεί αυτές τις εντυπώσεις γιατί ή έλλειψη αισθητικής παιδείας δυστυχώς είναι πολυ μεγάλη.
Μακάρι να φτάσουμε κάποτε να μην γράφεις χρονογράφημα για τέτοιες εικόνες.

1:26 PM  
Anonymous Chrysa Stroggili said...

Ευχαριστώ που ανοίξατε και πάλι το ηλεκτρονικό σας σπίτι κύριε Μιχαηλίδη. Νόμιζα ότι το είχατε εγκαταλείψει, μιας και έχετε λάβει στο παρελθόν πικρία από τους επισκέπτες του σπιτιού σας. Μήπως τελικά και το δικό σας ηλεκτρονικό σπίτι έχει ένα εγκλωβισμένο μπαλκόνι που τραβάει την προσοχή μας τόσο πολύ; Εύχομαι να συνεχίσετε να εκθέτετε πολύχρωμα γεράνια...

4:30 PM  
Anonymous Anonymous said...

Είχα πλέον απελπιστεί! Κάθε μέρα έμπαινα σ' αυτό το "περιβόλι" και έφευγα απογοητευμένος, ώσπου σήμερα ... έκπληξη!!!

Την είχα παρατηρήσει κι εγώ την πολυκατοικία που αποκαλύφθηκε λίγο πριν κρυφτεί ξανά από κάποιο μεγαλύτερο και πιο μοντέρνο κτίριο. Δεν είχα προσέξει το μπαλκονάκι με τα γεράνια όμως και αυτή είναι η διαφορά μας...

Εγώ έμεινα στη χαρά που άνοιξε (έστω για λίγο καιρό) κατά τι ο χώρος και φάνηκαν λίγα παραπάνω τετραγωνικά μέτρα ουρανού. Σημείωσα και την ασχήμια της (πρώην) μεσοτοιχίας και έστρεψα το βλέμμα ξανά στο χάος του δρόμου. Εσύ έψαξες (και βρήκες) την ομορφιά, δεν είναι εύκολο...

Είμαι χαρούμενος που σε ξαναβρήκα!

Θανάσης

4:55 PM  
Anonymous chrysa said...

Κύριε Μιχαηλίδη,
ευχαριστώ που ανοίξατε και πάλι το "ηλεκτρονικό σας σπίτι". Νόμιζα ότι το είχατε εγκαταλείψει μιας και έχετε λάβει πικρία στο παρελθόν από αρκετούς επισκέπτες. Μήπως τελκά και το δικό σας "ηλεκτρονικό σπίτι" έχει ένα εγκλωβισμένο μπαλκόνι που τραβά την προσοχή μας; Εύχομαι να εκθέτετε συχνά πολύχρωμα γεράνια...

4:55 PM  
Anonymous Anonymous said...

τα περιβόλια μερικών ταλαντούχων κηπουρών ανθίζουν πάντα και έχουν κόσμο που θέλει να μυρίσει τα άνθη που καλλιεργούν κάθε ημέρα.
μην τα αφήσετε πάλι απότιστα τόσο καιρό,ειδικά τώρα πια, που εξαιτίας και της ζέστης, υπάρχειξηρασία!

8:30 PM  
Anonymous Anonymous said...

Μας λείπεις πολύ!
Σ' αυτούς τους περίεργους καιρούς που ζούμε έχουμε ανάγκη από την δική σου άποψη.
Για να μην χάνουμε τις ισορροπίες μας.
Το ραδιόφωνο κατρακυλά, η επικοινωνία στο διαδίκτυο περιέργως σε ξεγελά και καταλήγουμε όλοι να ψάχνουμε οπουδήποτε για μια αχτίδα ειλικρίνειας.
Είναι σημαντική η παρουσία σου εδώ!
Stay tuned!

Ηλιάδα

9:20 AM  
Anonymous Anonymous said...

Εκπομπή στο Τρίτο????? Καλέ πείτε και σε μας που δεν τις έχουμε μάθει ακόμα τις εξελίξεις. Ώρα; Μέρα; Τι καλά που ξαναγύρισες στο ραδιόφωνο αγαπητέ Χρήστο!!!

8:05 PM  
Blogger Kai Na Katharisoume Tous Kakomoutsounous said...

Όαση στην έρημο, κ. Μιχαηλίδη, να ΄στε καλά. Υπάρχει πολλή ασκήμια στο κόσμο και θα πρέπει να επιδεικνύουμε την όμορφιά όπου υπάρχει. Κι' αν δεν υπάρχει, να την φτιάχνουμε, όπως μας αρέσει!

4:45 PM  
Anonymous Anonymous said...

την ιστορία αυτη την άκουσα στο Τριτο, το οποίο με συντροφευει πλεον όλη μέρα (καμιά φορά καινυχτα) με τις μουσικές, τις υπέροχες εκπομπές λόγου, που τόσο μου είχαν λείψει, με συντροφεύει πολλές φορές κι εμένα στο "δημιουργικό τίποτα", ιδανικά. Θάταν υπερβολή να πω, ότι έτσι θυμάμαι και ξαναζώ τις μέρες του Μάνου Χατζιδάκι? (τωρα που τα πολιτιστικά της χώρας, γνωριζουν μεν άνθηση, έχουν γίνει όμως και αυτά καταναλωτικο αγαθό?). Οπως και νάχει η γνώριμη φωνή, με το ξεκίνημα της μέρας είναι και πάλι όαση και ισορροπία, γιατί είναι απαλλαγμένη από φανατισμό αλλά και "αισθητισμό", και ξερω ότι είναι μια φωνή που συνοδεύει την υπέροχη μουσικη, χωρίς να υποτιμά ένα ανθισμένο μπαλκόνι. ένα μπαλκόνι που δεν σχεδιάστηκε από αρχιτέκτονα κήπου, δεν αρδεύτηκε από τεχνητό πότισμα, αλλά από αγάπη για τον άγνωστο γείτονα. κι ο J. Sebastian Floyd είναι ο καλός γείτονας που μουανοίγει κάθε πρωί το παράθυρο στον κόσμο. ευχαριστώ εγκάρδια, χαλάλι και η απουσία.

3:36 PM  
Anonymous Anonymous said...

πόσο χάρηκα που σεξαναβρήκα!Είχα,ομολογουμένως, απογοητευθεί,σε είχα χάσει.Τακτικά στο ραδιόφωνο δεν έχω την ευκαιρία να σε ακούω πια,και στο Τρίτο δεν είναι το ίδιο όπως παλιά που μας μίλαγες πολύ περισσότερο και σε πιο ανάλαφρο ύφος. Συγνώμη για τον ενικό, αλλά σε νιώθω δικό μου άνθρωπο καθώς βλέπω ότι σκέψεις συναισθήματα σχόλια που κάνεις ταυτίζονται απόλυτα με τα δικά μου!Πολλές φορές σε άκουγα να λες τα ίδια πράγματα που είχα πεί ή είχα σκεφτεί κι εγώ. Δεν είσαι μόνος σου λοιπόν, μην εξαφανίζεσαι, έχουμε ανάγκη να σε ακούμε κ να σε διαβάζουμε! Οι φωνές τέτοιων ευαίσθητων κ σκεπτόμενων ανθρώπων πρέπει να δυναμώσουν κ να καλύψουν τις άλλες των ανόητων, άσχετων και κενών που, δυστυχώς ακούγονται τόσο δυνατά κ μας τρελαίνουν.

7:38 PM  
Blogger sadcharlotte said...

καλως ορίσατε και παλι κ. Μιχαηλιδη. Μας λείψατε..

5:45 PM  
Anonymous ελενα said...

Καλώς σε βρίσκουμε πάλι...
Περιμένουμε με ανυπομονησία τις εντυπώσεις απο τη συνάντηση με το ζευγάρι του "εγκλωβισμένου μπαλκονιού"..
Να είσαι πάντα καλά να σε ακούμε και να σε διαβάζουμε!

12:01 PM  
Blogger Jason said...

Ωραίο κείμενο...
Πάντα με συγκινούσαν τα παράθυρα και τα μπαλκόνια...

11:12 PM  
OpenID imarias said...

imarias "ανώνυμος", 3.36

11:40 PM  
Blogger stalamatia said...

Συγνώμη τζιόλας αλλά εγιώ καρτερώ νεώτερα από το μπολκόνι και το ζευγαράκι.Τζιαι ειλικρινά δεν είμαι περίεργη.

8:55 PM  
Anonymous Anonymous said...

Μια νύχτα στην Ανάφη ψυχή μου.....

http://www.youtube.com/watch?v=cVj6jVBDBGA

11:42 PM  
Blogger Stavros Katsaris said...

Καλημέρα!
Αλήθεια τι απέγινε εκείνο το καφεδάκι στο μπαλκονάκι του ζευγαριού?
Περιμένουμε ανταπόκριση!

Ευχές!

10:46 AM  
Blogger Frodo said...

χαμογελω με ενα βαρος στην καρδια μου ...

καλως ηλθες ...

2:53 PM  
OpenID imarias said...

ένα μικρό λουλούδι για τη μνήμη της Κατερίνας, αφήνω

10:24 AM  
Blogger Meropi said...

Χρήστο μου, καλό σου απόγευμα. Τι ευχάριστη έκπληξη ήταν αυτή!! Μας έλειψες όλους. Είχα απογοητευτεί, νόμιζα ότι παράτησες το blogging.
Λοιπόν είχα ακούσει αυτή την ιστορία με το μπαλκόνι, την είχες πει και μια μέρα στο Γ΄ Πρόγραμμα και σκέφτηκα ότι πονάς αυτήν την πόλη κι ας μην έχεις γεννηθεί εδώ, όπως άλλωστε κι εγώ....
Καλώς σε βρήκαμε πίσω Χρήστο μου και να περάσεις ένα όμορφο καλοκαίρι.

5:34 PM  
Anonymous Νικηφόρος Καιρός said...

Γνωστέ και μη εξαιρετέε κε Μιχαηλίδη,



Αν και αναγνώστης της εφημερίδας στην οποία γράφετε, σπανίως βρίσκω κάτι αρκούντως ενδιαφέρον στην στήλη σας. Εννοώ αρκούντως ενδιαφέρον ώστε να την διαβάσω ολόκληρη. Σχεδόν πάντα βλέπω ποιό είναι το θέμα της και σχεδόν πάντα την προσπερνώ. Αντίθετα, διαβάζω σχεδόν πάντα τα κομμάτια σας στην "Lifo". Στην πλειονότητά τους, είναι περισσότερο ενδιαφέροντα. Γιά τον απλούστατο λόγο ότι είναι πολύ περισσότερο διαφωτιστικά. Όπως διαφωτιστική ήταν και η ματιά που έριξα σήμερα γιά πρώτη φορά στο blog σας.

Τι εννοώ με την χρήση του όρου "διαφωτιστικός"; Εννοώ ότι ξεκαθαρίζεται με σαφήνεια το αιώνιο ερώτημα από ποιά θέση εκφέρει κανείς τον λόγο που εκφέρει. Εν προκειμένω την δική σας θέση. Ξέρετε, αυτό που πολύ ξερά, πολύ "ακατέργαστα" γιά την δική σας "ευαισθησία" και καλλιέργεια ρωτάει ένα παλιό Αμερικανικό εργατικό τραγούδι: "Which side are you on, which side are you on..."

Στην περίπτωσή σας είναι σαφές which side are you on κε Μιχαηλίδη. Είστε μέλος, όχι επιφανές ακόμα βέβαια (αλλά μην στενοχωριέστε, θα γίνετε), αυτού του "συρφετού του δημοκρατικού" που έλεγε κι ο Σαββόπουλος (στην περίπτωσή σας ταιριάζει περισσότερο ο όρος "προοδευτικού").

Ένας "προοδευτικός" είστε λοιπόν και σεις κε Μιχαηλίδη, που δεν έχει καν το θάρρος να εκφράσει ανοιχτά την αντιαριστερή του "ψυχή". Όπως όλοι οι "προοδευτικοί" άλλωστε...

Αχ κε, κε Μιχαηλίδη. We d o know which side are you on!

7:59 PM  
Blogger Meropi said...

Βρε @Νικηφόρε καιρέ μου καλέ,
αφού μπόρεσες και διέκρινες αντιαριστερή ψυχή στο συγκεκριμένο ποστ, σου δίνω συγχαρητήρια. Έχεις τη διεισδυτική ματιά του αριστερού που παντού βλέπει εχθρούς!! Ήμαρτον Παναγία μου!! Μήπως είμαι αντιαριστερή κι εγώ επειδή κάνω έκκληση στην Παναγία, που μεταξύ μας δεν την πιστεύω, και όχι στο Μαρξ?

8:31 PM  
Anonymous Νικηφόρος Καιρός said...

Αγαπητή μου Μερόπη, πόθεν εξάγατε το συμπέρασμα ότι διέκρινα την αντιαριστερή "ψυχή" του κ. Μιχαηλίδη στο
σ υ γ κ ε κ ρ ι μ έ ν ο post; Είπα ή υπενόησα εγώ ο δυστυχής κάτι τέτοιο; Δεν είναι σαφές από τα συμφραζόμενα, ότι εκφράζω την άποψη που εκφράζω βασισμένος στα γραπτά του και στο blog του
σ υ ν ο λ ι κ ά; Και που αλλού θα μπορούσα να εκφράσω μία τέτοια
γ ε ν ι κ ή άποψη, αν όχι στο
τ ε λ ε υ τ α ί ο post; Σε εγγραφή του προηγούμενου μήνα ή του προηγούμενου έτους; Και δεν ξεκαθαρίζω μήπως ότι έριξα ματιά στο b l o g του και όχι στο post; (Ελπίζω να μην επιδεικνύετε την ίδια επιπολαιότητα - δεν θέλω να πιστεύω ότι πρόκειται περί κακοπιστίας - και σε νομικές υποθέσεις, που, όπως είδα στο δικό σας blog, είναι το επαγγελματικό σας πεδίο...) Θα σας παρακαλούσα λοιπόν, σε επόμενο σχόλιό σας, να αποκαταστήσετε την ορθοφροσύνη μου, την οποία λανθασμένα, όπως νομίζω απέδειξα, τόσο σφοδρά αμφισβητήσατε! Ή, αν επιμένετε, να στηρίξετε την άποψή σας με αποδεικτικά στοιχεία.

Επίσης λανθασμένα εξάγατε το συμπέρασμα, ότι βλέπω παντού εχθρούς (δεν με ξέρετε γιά να έχετε τα στοιχεία γιά κάτι τέτοιο) και, πολύ περισσότερο, ότι βλέπω τον κ. Μιχαηλίδη ως τέτοιο! Δεν είναι υποχρεωτικό να τρέφω τέτοιου είδους αισθήματα γιά όποιον άνθρωπο βρίσκεται στην απέναντι της Αριστεράς όχθη. Για να συμβεί κάτι τέτοιο δεν αρκεί η τοποθέτηση εκτός Αριστεράς. Πρέπει να συντρέχουν και άλλοι λόγοι οι οποίοι στην περίπτωση του κ. Μιχαηλίδη απουσιάζουν. Επιπλέον, δεν έχω τον παραμικρό ενδοιασμό να σας εκμυστηρευτώ, ότι μου είναι συμπαθής. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα του αντιπαρατεθώ ιδεολογικά. Έτερον, εκάτερον.

Γιά την υπόρρητη κατηγορία την διατυπωμένη υπό την μορφή ερωτήματος, ότι θεωρώ αντιαριστερό όποιον επικαλείται την Παναγία ή οποιονδήποτε Θεό στον οποίο πιστεύει, μακράν εμού! Αν θέλετε να με βαφτίσετε "λύκο" γιά να με "πυροβολήσετε" χωρίς τύψεις, δικαίωμά σας βέβαια, αλλά, επιτρέψτε μου να σας πω, ότι το κόλπο είναι παλιό και δεν πιάνει.

Τέλος, γιά την Αριστερά χωρίς τον Μαρξ: Ξέρετε, αγαπητή Μερόπη, υπάρχουν εκατομμύρια ειλικρινώς αριστεροί χ ω ρ ί ς τον Μαρξ. Είτε γιατί τον αγνοούν, είτε γιατί δεν τον διάβασαν ποτέ και ούτε κανείς τους μίλησε γιά τις ιδέες του, είτε ακόμα επειδή έφτασε σ' αυτούς διαστρεβλωμένος. Δεν ξέρω όμως κανέναν αριστερό που να είναι
ε ν α ν τ ί ο ν του Μαρξ! Δεν έχω κανένα πρόβλημα να σας υποδεχτώ στην Αριστερή οικογένεια αν εντάσσεστε στην πρώτη περίπτωση. Αν αναγνωρίζετε όμως τον εαυτό σας στην δεύτερη, θα τα ...χαλάσουμε!

Περιμένω οπωσδήποτε νέα σας. Πολύ περισσότερο που ο ίδιος ο κ. Μιχαηλίδης δεν καταδέχεται να καταθέσει τον όποιον του αντίλογο... (Παρεμπιπτόντως: Δεν καταλαβαίνω γιά ποιό λόγο μου αρνείται το δικαίωμα να διορθώσω ένα γραμματικό λάθος μου, δημοσιεύοντας το σχετικό σχόλιο, αν και του το έχω αποστείλει δύο ημέρες πριν!).


Διατελώντας μεθ' υπολήψεως και εν αναμονή, χαιρετώ!

3:26 AM  
Anonymous Νικηφόρος Καιρός said...

Κε Μιχαηλίδη,


Με χαρά είδα ότι επιτέλους δώσατε το οk γιά να δημοσιευτεί το απαντητικό σχόλιό μου προς την Μερόπη. Όμως πραγματικά απορώ γιατί χρειαζόταν ένα δεκαήμερο(!) γιά την έγκριση. Τόσο "υβριστικό" ήταν; Τόσο "απειλητικό"; Τόσο "χυδαίο"; Θα σας ήμουν υποχρεωμένος αν μου δίνατε μία απάντηση. Προς Θεού όμως: Μη μου πείτε ότι "αργήσατε να δείτε την εγγραφή"!


Χαιρετώ, καληνυχτίζω και περιμένω.

12:35 AM  
Blogger christos michaelides said...

κ. Νικηφόρε.

Το ύφος σας ειναι επιθετικό. Συνεχώς κάνετε υποθέσεις. Κρίνετε αυθαίρετα. Δεν θα μπω στον διάλογο αυτόν, όμως.
Στο τελευταίο σας σχόλιο, απλώς απαντώ ότι ή αλήθεια (πού ανατρεπει κάθε ... υπόθεσή σας) είναι ότι είμαι σε διακοπές, και δεν αισθάνομαι καμμία ανάγκη να ανοίγω κάθε μέρα το λαπτοπο μου. Οταν το κάνω, πάλι με την διάθεσή μου (πού ειναι διάθεση "καλοκαιρινή", ηρεμίας και επικέντρωσης μόνο σε θετικά συναισθήματα)αποφασίζω πως θα αποκριθώ σε e-mails η σχόλια στα μπλόγκς.

Αυτό, είναι σεβαστό;

Χρ.

1:05 AM  
Anonymous Νικηφόρος Καιρός said...

Κε Μιχαηλίδη,


Λυπάμαι, αλλά δεν είστε καθόλου πειστικός. Επιπλέον, φοβούμαι ότι διαστρεβλώνετε την πραγματικότητα. Από εκεί λοιπόν θα ξεκινήσω. Την προσωπική κατηγορία περί "επιθετικότητας" θα την αφήσω γιά το τέλος.

Το πρώτο-πρώτο μου σχόλιο, αυτό που κατ' εσάς θεμελιώνει την κατηγορία της "επιθετικότητας", το δημοσιεύσατε εντός 24ώρου. Δεν είχατε ακόμα φύγει γιά διακοπές, σύμφωνοι. Όμως επίσης δεν είχατε φύγει γιά διακοπές (είμαι αναγνώστης της "Ελευθεροτυπίας" και ξέρω πότε "άδειασε" η τελευταία σελίδα), όταν:

α) Σας απέστειλα ένα τυπικό σχόλιο διορθωτικό κάποιου γραμματικού λάθους. Το αγνοήσατε.

β) Σας απέστειλε η Μερόπη το σφοδρά επικριτικό και σαφώς ειρωνικό γιά τις απόψεις μου και την πνευματική μου κατάσταση σχόλιό της. Το δημοσιεύσατε πάραυτα.

γ) Σας απέστειλα απαντητικό προς την Μερόπη σχόλιο. Το αγνοήσατε κι αυτό πανηγυρικά. (Τελικά το δημοσιεύσατε μετά από δέκα ημέρες, ενώ όντως βρισκόσαστε πιά σε διακοπές).

Όλα αυτά κε Μιχαηλίδη αποδεικνύουν ένα πολύ απλό πράγμα. Ότι, στην συγκεκριμένη περίπτωση, υποπέσατε στο βαρύτατο ατόπημα να "χειριστείτε" τον χρόνο δημοσίευσης των σχολίων (των δικών μου και της Μερόπης), κατά τα καλά και συμφέροντά σας, όχι κατά τις ανάγκες ξεκούρασης στο διάστημα των διακοπών σας! Είναι σαν να "κόβετε και να ράβετε" ένα κείμενο κατά το δοκούν - το δικό σας βεβαίως δοκούν. Ενώ, αν δεν κάνω λάθος, συνήθως τα κείμενά σας έχουν ως θέμα τους το "δέον". Φυσικά, δεν εκπλήττομαι. Ξέρω πολύ καλά, ότι ανήκετε και σεις σ' αυτούς, που με τα λόγια "χτίζουν ανώγια και κατώγια". Όταν έρθει όμως η ώρα της έμπρακτης απόδειξης, το πολύ-πολύ που καταφέρνουν να φτιάξουν είναι μία θλιβερή παράγκα...

Και εν τέλει, να σας πω και το άλλο. Ακόμα κι αν το σχόλιο της Μερόπης είχε σταλεί πριν τις διακοπές σας και το απαντητικό δικό μου μετά, ποιός σας είπε ότι δεν είχατε την υποχρέωση να ελέγξετε το blog σας γιά ενδεχόμενη δική μου απάντηση, ώστε να την δημοσιεύσετε άμεσα, αποδίδοντάς μου το αυτονόητο δικαίωμα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και τις απόψεις μου; Η συμμόρφωση προς την ηθική συμπεριφορά πηγαίνει κι αυτή διακοπές τον Αύγουστο;

Όλ' αυτά αφορούν στην μία από τις δύο περιπτώσεις διαστρέβλωσης της πραγματικότητας εκ μέρους σας. Η δεύτερη έχει να κάνει με το εξής νόστιμο: Όποιος - χωρίς γνώση των προηγηθέντων - διαβάσει το τελευταίο σας σχόλιο, μένει με την εντύπωση ότι ο υπογράφων σας προσκάλεσε και συνεχίζει να σας προσκαλεί, απεγνωσμένα και μανιωδώς, σε διάλογο! Τόσο έντονα και ενοχλητικά, ώστε να του ζητάτε να σεβαστεί επιτέλους το δικαίωμά σας να απαντάτε σε όποιον θέλετε!

Στην πραγματικότητα, το μόνο που έκανα ήταν, να σας ζητήσω εξηγήσεις γιά την δεκαήμερη παραμονή του σχολίου μου στον προθάλαμο του σπιτιού σας (γιά να χρησιμοποιήσω την δική σας μεταφορά). Και το έκανα αυτό, γιατί και δικαίωμά μου το θεωρώ, αλλά και αντίστοιχη δική σας υποχρέωση. Φυσικά, αυτό το τελευταίο θα σας ανεβάσει πιθανόν την πίεση! Γιατί ως κλασικός "φιλελεύθερος", δεν δέχεστε υποχρεώσεις γιά τον εαυτό σας. Μόνο το δικαίωμα της ελευθερίας, που κι αυτό το κρατάτε μόνο γιά τον εαυτό σας. Στους άλλους, αναγνωρίζετε βέβαια, με την προσήκουσα "μεγαλοψυχία" που χαρακτηρίζει την "ευγενή" ιδεολογία του "Φιλελευθερισμού", όλη την υποχρέωση να συμμορφώνονται προς αυτό!...

Γιά να κλείσουμε και αυτό το ζήτημα του διαλόγου κε Μιχαηλίδη: Μετά χαράς να συζητήσουμε όποτε θέλετε. (Που δεν θέλετε, όπως το ξεκαθαρίζετε άλλωστε και όπως ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα κάνετε). Μη με παρουσιάζετε όμως να επιζητώ "σώνει και ντε" αυτόν τον διάλογο. Και μη με παρουσιάζετε ως μη σεβόμενο το αυτονόητο δικαίωμά σας να απαντάτε σε όποιον θέλετε!

Τέλος, θα μου επιτρέψετε φαντάζομαι, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου από την κατηγορία της "επιθετικότητας" που μου απευθύνατε.

Γιατί αλήθεια με χαρακτηρίζετε "επιθετικό"; Επειδή δεν αναλώθηκα σε επαίνους; Επειδή δεν δήλωσα πόσο πολύ μου έλειψαν τα κείμενά σας; Επειδή δεν ζήτησα ενημέρωση γιά τις ώρες και τις ημέρες των ραδιοφωνικών σας εκπομπών; Εν τοιαύτη περιπτώσει, γιατί δεν μετονομάζετε το blog σας σε "Christos Michaelides Fan Club", ώστε να ξέρουν και οι αναγνώστες του πώς να κινηθούν;

Ή πάλι με χαρακτηρίζετε "επιθετικό", επειδή δήλωσα ότι τα κείμενά σας στην "Ελευθεροτυπία" δεν μου κινούν το ενδιαφέρον; Απαγορεύεται να μη μου κινούν το ενδιαφέρον; Αλλά ξέχασα. Στον "φιλελευθερισμό" σας υπάρχει πρόβλεψη και άφθονος χώρος γιά αρνητική κριτική, αλλά με μία προϋπόθεση: Να μην απευθύνεται σε σας!

Εκτός κι αν με χαρακτηρίζετε "επιθετικό", επειδή σας τοποθετώ στην απέναντι της Αριστεράς όχθη! Με την Αριστερά δεν είστε, απέναντι της Αριστεράς δεν είστε, που είστε κε Μιχαηλίδη; "Ελεύθερος",
"ανεξάρτητος" και "απροκατάληπτος"; Κι επειδή εγώ διαφωνώ με αυτήν την παραπλανητική εικόνα και σας χαρακτηρίζω αντιαριστερό, είμαι "επιθετικός"; Από πότε η σαφής πολιτική εναντίωση χαρακτηρίζεται ως "επιθετικότητα";

Βέβαια, εκτός από την παραπάνω κατηγορία, χαρακτηρίζετε τις απόψεις μου γιά σας και ως "αυθαίρετες" και "αβασίμως υποθετικές". Δεν καταθέτετε όμως, ούτε γι' αυτές τις μομφές, το παραμικρό θεμελιωτικό στοιχείο. Επειδή - λέτε - "δεν θέλετε να μπείτε σ' αυτόν τον διάλογο". Μα πώς να μπείτε; Αφού δεν έχετε case!

Αυτά είχα να σας πω κε Μιχαηλίδη. Δεν ξέρω πότε θα δημοσιεύσετε αυτό το σχόλιο. Δεν ξέρω ούτε αν θα δει το φως της δημοσιότητας από το blog σας. Θέλω να ελπίζω όμως, ότι οι Αγγλοσαξονικές σας ρίζες είναι αρκετά βαθιές. Τόσο, ώστε να φτάνουν μέχρι το F(*) και να το δημοσιεύσετε.


Χαιρετώ (no bad feelings, simply opposite sides).




(*) Fairplay

10:47 PM  
Anonymous φραγκίσκος κ said...

Προς κ. Νικηφόρο:
από που προκύπτει ως "αιώνιο ερώτημα" από ποιά θέση εκφέρει λόγο ο (κάθε) κ. Μιχαηλίδης;
Και γιατί θα πρέπει να "πυροβοληθεί" με καυστικό τρόπο, ακόμα κι αν επιλέγει να συγκαλύπτει τις φιλοαριστερές ή αντιαριστερές ιδέες του;
Κάθε αναγνώστης διατηρεί το δικαίωμα να κρίνει και να αποδεχθεί ή να απορρίψει το κείμενο με το οποίο ο κειμενογράφος εκτίθεται.
Εκτός πια αν, αυτόκλητα και αυθαίρετα, φιλοδοξείτε να προστατεύσετε αναγνώστες που εκτιμάτε ότι έχουν μειωμένες αντιληπτικές ικανότητες.
Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι τα σχόλιά σας μυρίζουν φορμόλη.

1:42 PM  
Anonymous Νικηφόρος Καιρός said...

Αγαπητέ κε Φραγκίσκο Κ.,


Σχετικά με το πρώτο ερώτημά σας και γιά να μην πέσουμε σε βαθυστόχαστες αναλύσεις:

Τουλάχιστον από τους Μύθους του Αισώπου! Θα θυμάστε ασφαλώς τον Μύθο της αλεπούς με τα άγουρα σταφύλια. Τι μας λέει εκεί ο καλός μας Αίσωπος; Ότι η καημένη η αλεπού, ευρισκόμενη στην δυσάρεστη θ έ σ η, να μην μπορεί να απολαύσει αυτό που επιθυμούσε διακαώς η ψυχούλα της (και το στομαχάκι της βεβαίως...), βάφτισε (διά του λ ό γ ο υ της) τα σταφύλια "όμφακες" και "καθάρισε". Τόσο με την αυτοεκτίμησή της, όσο και με τον αντίκτυπο που είχε η αποτυχία της στην κοινωνία των ζώων.

Επιπλέον, γιά να φύγουμε από την περιοχή των μύθων, κάθε άνθρωπος εκφέρει τον λόγο του με βάση την δική του κοσμοαντίληψη. Δεν υπάρχει κανείς, που λέει όσα λέει ευρισκόμενος "εν κοινωνικώ μετεωρισμώ", έτσι δεν είναι; Ε, αυτήν την κοσμοαντίληψη εγώ την χαρακτήρισα ως "θέση". Που βλέπετε το κακό;

Τώρα, με ρωτάτε γιατί "θα πρέπει να 'πυροβοληθεί' {ο (κάθε) κ. Μιχαηλίδης} με καυστικό τρόπο, ακόμα κι αν επιλέγει να συγκαλύπτει τις φιλοαριστερές ή αντιαριστερές ιδέες του". Θα σας απαντήσω. Αλλά πρώτα, κάποιες απαραίτητες διευκρινίσεις: Δεν μου αρέσει καθόλου, ούτε ως μεταφορά, η έννοια του "πυροβολισμού" και την απορρίπτω κατηγορηματικά. (Μιά και αναφέρεται σε μένα, θα μου αναγνωρίσετε αυτό το δικαίωμα πιστεύω...). Δήλωσα την θέση μου, θέση ενάντια προς αυτήν που πιστεύω ότι έχει ο κ. Μιχαηλίδης, ευθέως, σαφώς και - ναι - με καυστικό τρόπο. (Ξέρετε, το καυστικό ύφος δεν έχει κηρυχθεί εκτός Νόμου. Όχι ακόμα τουλάχιστον). Όμως δεν έδωσα κανένα δικαίωμα, ούτε και στον πιό κακόπιστο, να με χαρακτηρίσει ως υβριστή, χυδαίο ή έστω ανάγωγο. Πολύ δε περισσότερο ως "εκτελεστή". Εξ άλλου, το γεγονός ότι ο κ.Μιχαηλίδης δημοσίευσε το σχόλιό μου, κάτι δείχνει νομίζω επ' αυτού... Τούτων διευκρινισθέντων, έρχομαι να απαντήσω κι αυτό το ερώτημά σας.

Νομίζω ότι ξεχνάτε κάτι πολύ βασικό αγαπητέ κε Φραγκίσκο Κ.: Ο κ. Μιχαηλίδης εκφέρει
δ η μ ό σ ι ο λόγο. Μ' άλλα λόγια διαμορφώνει (μαζί με άλλους, πολυάριθμους παράγοντες ασφαλώς), αντιλήψεις. Εγώ πάλι, θεωρώ ότι ο λόγος του - αυτός ο γνωστός από πολλούς δημοσιολογούντες "δημοκρατικοφιλελεύθερος" λόγος - σε τελική ανάλυση, υπονομεύει την Αριστερή κοσμοαντίληψη. Την οποίαν, καλώς ή κακώς, τυχαίνει να ασπάζομαι. Και επειδή την ασπάζομαι και την θεωρώ σωστή, προσπαθώ να πείσω όσο το δυνατόν περισσότερους συμπατριώτες μου, να την ενστερνιστούν κι αυτοί. Επομένως, εκτός των άλλων, αντιπαρατίθεμαι προς όποιες απόψεις παρεμποδίζουν την προσπάθειά μου. Ξέρετε αγαπητέ, δεν πήρα τον λόγο στο blog του κ. Μιχαηλίδη γιά να περάσω την ώρα μου, ούτε γιά να "εκτονωθώ". Πολιτικό αντίλογο κατέθεσα, επιδιώκοντας πολιτικό σκοπό. Αν αυτό κατ' εσάς είναι κακό, περιμένω να μου αναλύσετε το γιατί.

Μη μου λέτε όμως, ότι "φιλοδοξώ να προστατεύσω αναγνώστες που εκτιμώ ότι έχουν μειωμένες αντιληπτικές ικανότητες"! (Βάζετε βέβαια ένα "εκτός εάν", αλλά την σπόντα σας την αφήνετε). Όχι αγαπητέ. Καμία τέτοια εκτίμηση δεν κάνω! Και η μόνη μου φιλοδοξία είναι, όχι να "προστατεύσω" κάποιον, αλλά να βοηθήσω όσο μπορώ την Αριστερά να αποκτήσει μεγαλύτερες προσβάσεις στην κοινωνία. Κι αυτό δεν σημαίνει, πως διαφωνώ με την ίδέα, ότι "κάθε αναγνώστης διατηρεί το δικαίωμα να κρίνει και να αποδεχθεί ή να απορρίψει το κείμενο με το οποίο ο κειμενογράφος εκτίθεται". Το ακριβώς αντίθετο! Και γι' αυτό, σπεύδω κι εγώ να εκτεθώ με δικά μου κείμενα και να τεθώ αδιαμαρτύρητα στην κρίση του κάθε αναγνώστη.

Όπως, ας πούμε στην δική σας κρίση, που σχηματίσατε την άποψη ότι τα σχόλιά μου "μυρίζουν φορμόλη". Πολύ ωραία!

Ως fairplayer, παρ' όλο που δεν έχω την παραμικρή Αγγλοσαξονική ρίζα, όπως ο κ. Μιχαηλίδης, δέχομαι την εισαγωγή της συγκεκριμένης μομφής σας προς συζήτησιν επ' ακροατηρίω. Προς τούτο, όπως αντιλαμβάνεσθε, είναι απαραίτητο να αναπτύξετε την σχετική επιχειρηματολογία σας, ώστε να μπορέσω να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.




Διατελών μεθ' υπολήψεως και εν αναμονή, χαιρετώ.

12:55 AM  
Anonymous Νικηφόρος Καιρός said...

Κε Μιχαηλίδη,


Εξαιρετικό το σημερινό σας (10/9/08-"Η εκδίκηση της γυφτιάς") κείμενο στην "Ελευθεροτυπία". Και από πλευράς περιεχομένου και από πλευράς μορφής. Αισθάνομαι υποχρεωμένος (αλλά και επιθυμώ) να σας συγχαρώ. Και να σας καλέσω να μείνετε μόνιμα μ' αυτό το side...


Xαιρετώ, καληνυχτίζω και ελπίζω.

12:07 AM  
Blogger nikos said...

Σε μια εποχη μισους εσυ μπορεις να με κανεις να θυμωνω οταν πραγματικα αξιζει τον κοπο και να χαιρομαι με τα πιο απλα κι αληθινα.Σ'ευχαριστω γι'αυτο.

1:46 PM  
Blogger antigonos said...

How sweet...

2:30 AM  
Anonymous Anonymous said...

Κύριε Μιχαηλίδη,

Ξέρω τις συγκεκριμένες γλάστρες, μου τις έδειξε μια μέρα η κοπέλα μου όταν γυρίζαμε από το cinema! Συζητούσαμε μετά μια άλλη φορά με το αν θα κολλήσουν μετά τα κτήρια μεταξύ τους ή θα υπάρχει μια απόσταση ασφαλείας.

Είναι πραγματικά τραγικό, δημιουργήθηκαν οι πόλεις, η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, γειτονιές σαν τους Αμπελοκήπους ή το Παγκράτι, ο ένας πάνω στον άλλο - υποτίθεται για καλύτερη ζωή/οργάνωση, ποιότητα - και κάπου στην πορεία χάθηκε η μπάλα.

Μια μέρα φωτογράφιζα το ουράνιο τόξο που εμφανίστηκε λίγο πιο πέρα και ένωνε τη ΓΑΔΑ με το γήπεδο του ΠΑΟ. Τι συμβολισμός! Λίγες ημέρες μετά το γήπεδο σταμάτησε επισήμως τους αγώνες για να κατεδαφιστεί. Δε βρήκα τη φωτογραφία εύκαιρη να την ανέβαζα στο internet.

Περνώντας ένας κύριος με το μηχανάκι μου είπε:

...είναι τόσο σπάνιο πιά έ;...

(θα συμπληρώσω, "ναι, όπως και οι γλαστρες").

6:32 PM  
Anonymous Anonymous said...

Χαίρομαι που σας ξαναβρήκα.
Διαβάζωντάς σας, σκέφτομαι το πόσο ανάγκη πλέον έχουμε την ποιότητα (σε όλα τα επίπεδα) στην εποχή που διανύουμε.

1:57 PM  

Post a Comment

<< Home